De kabouterboom en molens

Soms moet je gewoon even vertellen hoe gaaf de wereld zijn kan. Deze simpele ontdekking kun je namelijk al in 1 dag doen. Enfin, ik kom hier op terug. Eerst iets anders. Hetgene wat het plaatje hierboven verklaart. Vorige week was ik namelijk op uitnodiging van de vereniging der Milieudeskundigen (wat dat dan ook zijn mag) mee met een excursie. Deze dwong mij naar IJmuiden te rijden en van de haven uit te varen de Noordzee op. Hier is namelijk een vernuftig stukje Hollandse techniek aangelegd: een enorm windmolenpark. Het is een mirakel hoe ze dit park zomaar midden op zee hebben kunnen neerzetten en het lijkt heel veel stroom op te leveren. Enkele zieke mensen en interessante gesprekken verder kwamen we uiteindelijk voor een rondje om de kerk. Geen motorboten dwars door het park: daar heb je ingewikkelde verguningen voor nodig. Ach, het was weer een hele happening. Grappig.
Ik geef dan nog een mooie overzichtsfoto voor op de desktop, ha!
Terug naar het dromerige begin van deze post. Een enkele dag om te laten zien hoe mooi de wereld is. Na de eerdere verhalen over mijn obsessie met bomen ben ik dit keer op zoek gegaan naar de dikste boom van Nederland. Deze is nabij Nijmegen geplant door de Romeinen die daar 450 jaar geleden gelegerd waren. Het is een briljante ....
Ow, wacht. Nijmegen... Dat was eerst. MEt donkere wolken en zonneschijn er tussen in kwam ik eerst aan in het mooie Nijmegen. Het geluk leek me mee te zitten, want ik belandde in een waar middeleeuws tafereel! Er waren kraampjes, middeleeuwse mensen, overal vuurtjes om eten op te maken en allerlei leuke muziek, vuurklappen en gekkigheid. Het viel me op dat ht gros van de middeleeuwers Duits was; in nederland hebben we niet veel van dit soort uitzonderingen, gok ik... Ik was er niet achter gekomen wat voor taaltje dit groepje muziekanten eigenlijk zongen:
Het was lekker toeven in de stad en het beviel me enorm. Gewoon echt leven. Mensen die tegen je praten, drukte, het goede leven noemde Thomas Aquino dit geloof ik. Helaas was er ook het nodige drama. Ik denk dat dat ook een beetje bij de middeleeuwen hoort. Door de stevige rukwinden vlogen de muntjes plots van het kraampje waar ik naast stond. Uiteraard renden de mensen van achter het kraampje om alles op te rapen, maar dat was nog geen ramp. Tot overmaat van ramp blaasde de wind ook de stand uit de voegen welke half instortte. Geluk was met het arme meisje dat nog was achtergebleven achter de stand en precies in een openingen tussen de ravage met een wit vertrokken gezicht langzaam begon te huilen.
Ok, ik had mijn middeleeuwse mini quiche en begon verder af te reizen naar de heuvels van Beek. Hier tegen de steile wand aan stonden enkele rijen met zeer oude kastanje bomen. Tamme kastanje door de Romeinen hierheen gebracht, want in Nederland kwam die nog niet voor. Uiteindelijk vond ik hier tussen ook de zogenoemde kabouterboom:
Goed ik kon het niet laten om er nog een foto van deze geweldige bomen bij te voegen. Tamme kastanjes waren zo ie zo mijn favoriet, maar nu... tja bomen...
Hierna ging het verder door de bossen over stijle paden en langs een cross evenement, waarbij de geuren van olie mijn eigen zweetgeur verdreven. Briljante sport, die motorcross. Nu kwam ik uiteindelijk ook terecht achter Groesbeek en nabij de rivier de Maas. Hier kwam ik de overasselsche duinen of heide tegen. Dit gebied is enorm lievelijk: heuveltjes, meertjes, bossen, grasland, alles in een heel kleine schaal. Ik laat je een glimps zien:
Mocht je hier in de buurt zijn, ga dan zeker voor een ommetje. Ik kende het nog niet en was erg onder de indruk! Het is er echter ook best druk bezocht. Maar dat doet niet af van de pret. Hier begonnen de wolken zich echter samen te pakken en de rest van de fietstocht was er een donkere angst dat het zou gaan regenen. Uiteindelijk heb ik wat scharreleieren onderweg gekocht en kwam veilig thuis. Ik verwacht de volgende keer nog een maal over bomen te gaan praten. Op het schema staat namelijk een tweedaagse fietstocht langs de mooiste bomen van de Achterhoek en Twente! Daarna hoop ik je niet meer met deze gekke obsessie lastig te vallen.

Huisman Traject BV

Het is dan zo ver! Deze jonge jongen gaat weer eens proberen te werken! Jajajaja! Voor de zomervakantie al was hij een overeenkomst begonnen met de heer Evert, welke zijn bedrijf wat wilde opschalen. Van een man en een secretaresse naar drie man en een secretaresse. Ik was de gelukkige derde. Dus sinds twee weken ben ik in het arbeidsproces geen deel uitmaken. Het is flink hard werken, want al dat focussen de hele tijd ben ik niet gewend. Als je studeert heb je nog iets wat SOG'en heet. Nu is dat voorbij. Wat doet deze aanstormende miljonair dan zoal voor Evert? Heel simpel: bouwputten droog houden. In nederland hebben we nogal wat problemen met opkomend water en dit kan de boel behoorlijk nat maken als je begint te graven voor het aanbrengen van een kelder. We schrijven de plannen, adviseren de methoden en begeleiden bij het bouwproces. Een van mijn eerste projecten is het uitdocteren van de bouw van een therapeutisch zwembad in een Brabants gekkenhuis... Tja...
Veel tijd voor andere dingen is er dan niet meer bij. Ik heb alleen de weekenden een beetje over. Zo heb ik nu weer een werkende fiets en die neem ik overal met mee. De hoogste ginko van Nederland en vorig weekend de hoogste bomen van nederland: de douglasdennen in het Paleispark van Het Loo.
Dit weekend was de AID losgebarsten. Dit betekend dus weer een goed feest hier en daar. Zeg maar de vrijdag en zaterdag. Bovendien kwam daar nog iets anders speciaals bij ook! De bruiloft van Fritz. Helaas voor me was het voorgaande feestje niet helemaal goed op de maag en hoofddelen gevallen, zodat ik me moeizaam staande kon houden voor deze heugeijke dag. Ik schaam me.
Desalnietteming gaf me dit wel de kans en het idee om es in het bos te slapen in het midden van de dag. Het was heerlijk rustiek. Bovendien kwam ik op de terugweg zoektocht plots ook door de heide welke op bloeien staat! Vandaar het plaatje boven. Ik ben zondag toch nog even terug wezen rijden. Hier nog zo'n plaatje van onze bloeiende heide:

Grijze dagen

Het is ongelooflijk, maar waar. Vertrekt je vriendinnetje, pakken er zich opeens donkere wolken boven het hoofd! Twee weken aan de kust bij mijn ouders, werden omgebogen in twee regenweken. Juli is weer eens totaal donker in Nederland. Wat een zomer, jongens! Maar goed, we houden de moed er in!
De weken waren eigenlijk enigszins langweilig, maar dat zal komen door een weg vallen van allerlei bezigheden. Ik heb besloten mijn tijd te steken in het schrijven van een publicatie, maar dat wil niet zo goed vlotten. Jammer!
In Zeeuws Vlaanderen heb ik de machtige kerk van Hulst mogen bezichtigen. Dit stond al lang op het lijstje en is eigenlijk de laatste stad in Vlaanderen die ik nog zien wilde. Ook heb ik weer eens een dagje Brugge gedaan met moeders. Helaas weer vergeten de camera mee te nemen. Brugge blijft immer een mooie stad.
Het hele gebeurden eindigde met een tour door Zeeland samen met Koen voor ons project. Dit was best leuk en we hebben veel gezien. Hier wel een enkele foto van:

De tour begon voor het stadhuis van Middelburg, een mooi klassiek gebouw met de Zeeuwse schildknaap op de deuren geschilderd.

Hierna reizen we door het Zeeuwse land naar Delta werken, wat een mooi stukje Neerlands verdedigingswerken is geworden!

Uiteindelijk komen we dan ook terecht bij een van de ingedamde zeeuitbraken landinwaarts. Ik poseer hier voor een dergelijk wiel.

Dit alles was eigenlijk in het teken van onze eerste presentatie bij een bedrijf. Evides, het drinkwater consortium van Zuidwest NL. Dit ging uitermate goed en was erg interessant en leerzaam. Nu zit ik in de laatste week voordat er echt gewerkt gaat worden. Ik ben benieuwd. We genieten nu nog maar even van het avondje bij De Zaaier en het studentenleven op Gaia-Lumen. We tellen de dagen af... Gek, hoor.

Afscheid

Lieve bloglezertjes... Het is een pijnlijk moment. Een verdrietige tijd is aangebroken. Mijn allerliefste vriendinnetje is afgereisd naar de andere kant van de wereld: Canada... Ik kom haar pas weer in Oktober opzoeken tijdens een idiote vakantie.
Tot die tijd gaat er terug getrokken worden in werk en stilte. Weinig spannende dingen staan op het programma helaas. De afgelopen weken hebben we het ook al rustig aan gedaan eigenlijk. Een tocht naar het laatste stukje delta werken: de maeslant kering was eigenlijk het hoogtepunt: Verder was er dan dus het wegbrengen van Lena naar Dusseldorf. Eerst was daar het jaarlijkse zomerfestijn bij de eigen familie. De heer RB stelde zijn woning ter beschikking en het was indrukwekkend om alle auto's hier te zien staan. Er was uiteraard veel gezelligheid: Hierna was het dan doorreizen naar de familie van Lena in Hamm. Helaas heb ik hier niet veel foto's van. Het was erg gezellig met een gezellig diner bij de Chinees in de openlucht aan de haven met de hele familie! Een dagje fietsen naar een van de topattractie's van Hamm: Maxipark! Een grote en erg leuke speeltuin! Ik mag de Duitse manier wel: goed-koop noem je dat; waar krijgen voor wat je geeft en het zelf maken. Vooral de olifant was erg leuk, maar ook de mooie tuinen en idiote speeltuinen deden ons terug gaan naar kidnergedrag. Hopsa! Een foto van de omgeving, toen we pas net vijf minuten onderweg waren. De kolen-energiecentrales zijn markante en herkenbare bakens aan de horizon: De dag erna genieten we van een fantastisch ontbijt met de ene opa en oma en thee met een sec bij de andere (Spanje) opa en oma. Heerlijk sfeertje. De rit naar het vliegveld was slopend met lange files en een onbestemdheid van afscheid. Ze is weg.
Nu staan we op het punt een tijdje bij de ouders in Zeeuws-Vlaanderen onder te duiken. Het schrijven van een artikel en het bouwen van een website zijn de belangrijkste bezigheden.

Dreiging van moeras, meer en lucht

Het is weer tijd om de kano erbij te pakken! Na het weekend gevuld te hebben met de film avond met BJ (The Game) en Peter Pan SpeedRock op Wantij pop (vette shit met dikke dennis, die het publiek in spoog, het optreden begon met een blik bier op te drinken en eigenlijk maar twee liedjes zong, eentje in het Nederlands en eentje in het Spaans). Enfin, de maandag middag was dus een uitgelezen kans voor een kano avontuur. Na koffie met Geerke, belde ik rond 1 uur Loic op om de auto te starten. We reden door files van vakantieverkeer naar het westen; onze verwachte aankomsttijd liep een dik half uur uit. Om half drie waren we dus te kanoverhuurd Giulliano Fine te Kortehoef, gelegen aan een van de Vechtse Plassen. Het gebied hier zou alleen maar met kano bereikbaar zijn en belooft dus veel goeds. De man bij de kanoverhuur sprak ons vriendelijk toe en wist niet helemaal wat aan te moeten met Loic die geen Nederlands spreekt. Ook zijn vrouw kon hem niet overhalen geen Nederlands tegen hem te lullen. Enfin, we werden met nodeloze veiligheidsinstructies te water gelaten.
De tocht voert eerst langs de drukke weg, onder een typisch Hollandse ophaalbrug (type foto Amsterdam). Aan de linkerkant lonkt echter constant een groene wildernis. Al gauw mogen we ons uitleven en varen een smalle kreek de wildernis in. We breken door een eerste vegetatie strook en komen uit op een van de kleine meertjes, waar de oude petgaten en droogweides een typisch landschap vormen van langwerpige brede sloten en wild-begroeide smalle stroken golvend veen. We komen hier enkele dames van middelbare leeftijd in een roeiboot tegen.
We varen zigzaggend door de moerasbossen en heldere waters. We zien reigers, futen, zwanen, roofvogels en rust, heel veel rust. Er is een licht gezoem van de achterliggende weg, maar er is geen enkel beeld te vinden van menselijke bemoeinis. Door de innerlijke stilte en schoonheid van het landschap varen we door de wirwar van slootjes.Opeens komen we weer bij een weg uit. Helaas moet deze weer worden gevolgd en dit betekend ook dat met gevaar voor eigen leven de ruggengraat en buikspieren trainen vanwege erg lage bruggetjes. We komen uiteindelijk aan de andere kant van de weg uit op een extreem vredige en lege plas. We laten ons zacht afdrijven. Weinig plekken in ons land herbergen deze stilte en zulk puur landschap. Zo heeft Nederland er voor ons menselijk ingrepen uit gezien! Het is schitterend. We varen over de plas en bereiken de ander kant. Er komt een regenbui over. We worden nat, maar blijven genieten.We varen door, weer terug in kleine sloten. Door en door gaat het in een eeuwig door vloeiend natuurpracht. Er lijkt geen einde aan te komen. Behalve de radiotoren dan! We varen een klein ommetje en vinden plotsklaps een volle sixpack Heinneken bier in het water liggen. We nemen het mee. Nog altijd hebben we in dit gebied niemand gezien en slechts geluiden van vele verschillende vogels gehoord. We varen verder af langs de groene wildernis. Soms gaan we het land op, dat enorm schokt onder onze voeten. Het lijkt soms op het water te drijven!We komen nu het grootste meer op. Verschillende eilanden lijken als groene drab op de golven van het meer te drijven. Een donkere lucht aan de horizon voorspelt echter weinig goeds! Het hele meer veranderd in een loom plastisch geheel. Kleuren verschijnen op een bijna rimpelloos oppervlak. De vogels zingen wat, er lijkt een schemering in te vallen. We blijven wat rondhangen op de plas, waarvan we even niet zeker zijn of ze ons goed gezind is. We komen een mooie eikenboom tegen.Dan vallen er fijne druppels op het water oppervlak. Er vormen nog altijd geen rimpels. Wel valt elke minieme druppel te horen! Een hoog getoond gezoem, als een televisie die niet goed is afgesteld, irriteerd de oren. Zulk vreemd geluid hebben de beide kano gangers nog nooit gehoord! We proberen wat sneller door te peddelen over het meer en door meer groene weelde. Nog een enkele impressie van de wateren, de dreigende schoonheid van aankomende storm en de groenheid van het woud: Uiteindelijk zijn we terug bij de weg en zien we ons eindpunt. Helaas krijgen we nog eenmaal een regenbui over ons heen. Voor terug te keren naar de verhuurder, maken we nog een klein ommetje langs de lage weilanden en muntoevers achter de Plassen. Typisch Hollandse beelden. Daarna keren we echt terug. Het is gestopt met regenen en we zijn weer enigermate opgedroogd.
De verhuurder is blij ons van dienst te zijn geweest en ziet in ons een stel noeste en goedbedoelde gasten. Hij hoopt ons terug te zien en wie weet! Een peddelgroet!

Drukte voor de stilte...

Zoals beloofd in mijn laatste post, zal er weer een spannende en actieve periode aanbreken, waar zowaar iets op blogspot over valt te vermelden! Ik weet niet zeker waar te beginnen eigenlijk. De wandeling met Lena door het Horsterwold misschien (zie foto)? Nee, laat ik beginnen bij het begin, waar ik eindigde met de vorige post. Na mijn verblijf in het klooster te Lilbosch, was het weer tijd voor een culturele bezigheid: film in RoodNoot, een van mijn favo plekken in Utreg. Samen met broer R en B werd dit een gezellige avond. De volgende dag moest ik echter alweer vroeg op om de trein naar Duitsland te pakken en Lena zusje feliciteren met haar verjaardag. Het wordt nu wel erg burgerlijk, zeg! Enfin, een week werken aan de thesis eindigde dan weer es in iets onburgerlijks: MTB met Marloes. We kregen ook Andrea en Ted yover, en yelfs Lena was te porren. Helaas liet Erwin verstek gaan. De Loonse en Drunense Duinen bleken door de droogte behoorlijk zanderig te zijn geworden en dat was dus een erg zware klus, die we niet volledig konden afmaken. Weliswaar was het een mooi vlieg- en kunstwerk geworden uiteindelijk! Zie de foto's: Na de avonturen op de tweewieler was er weer even wat rust. Deze werd echter bruut verstoord door de afspraak eindelijk eens een 90s party in tivoli bij te wonen. Dit werd een groot succes samen met Koen, Mara, Maartje, Lena, Leslie en ook Peter! Voor Lena was al deze idioterie misschien iets te veel. Toen de 2bros on the 4floor opeens de cd wilde stop zetten, omdat de zangeres wat wilde vertellen was het allemaal wel duidelijk. Deze show was dubbelnep, maar hoe briljant! Meteen na de avond stappen in Utreg reden Lena en ik verder naar het Horsterwold. Dit natuurgebied in de Flevopolder heeft geen tot erg weinig paden en mag dus overal worden doorkruist. Ondanks de spatjes regen was dit een groot succes en een aanrader voor de wat avontuurlijke Hollander. Het begon al op de parkeerplaats, waar ons autootje helemaal alleen werd achter gelaten en een erg eenzaam weekend tegemoet ging: De wandeling dwars door dichte bossen, over grasvalkten, langs meren met lepelaars en stront van koeien was ideaal! De hele wandelmiddag yagen we geen kip! Alleen leegte en stilte. Geen hoogspanningskabels, geen fabrieken aan de horizon; check maar eens deze foto's: Ook het overnachten was op een erg basale manier. In het bos stonden houten hutten waar je onder kon gaan liggen. Naast ons yelf waren er slechts twee andere mensen met een kind. Het is geniaal hoeveel mensen deze unieke plekken lijken te vergeten:Het was niet mogelijk om te bekomen van de cultuurschok bij terugkomst in de samenleving, want op maandag was het tijd om samen met Koen op verkenning in Zeeland te gaan. We waren namelijk genomineerd voor de Delat Water Awards, een prijs voor een inovatieve oplossing van het water-economie probleem van Zeeland. We kijken naar het oppervlakte water van zeeland, zoals het Veerse Meer. Op de foto staat Koen bij een pijlbuis. De volgende dag was het dan zover: een trots team van twee studenten (Koen en mijzelf) staat tussen de bedrijven met hun veelzeggende oplossing voor de verzilting van de landbouw in de Zeeuwse provincie. Check ook ff internet als je dit niet geloofd! Samen met voorzitter Kuik (een zeer symphatieke man) op de foto voor de pers: Er volgen nog meer tumulteuze dagen in dezelfde week, sinds Lena verhuisd uit de containers naar een werkelijk huis en bovendien Jelmer na 9 maanden terugkeert uit Malawi. Samen met Cheryl haal ik hem op van Schiphol en beleef een rustig dagje terras zitten. Enigermate vermoeid wordt dan de volgende dag voorbereid op het grote feest: mijn grad party! Alhoewel nog niet afgestudeerd stuurde ik af op dit idiote feest met veel gezelligheid. In Annie's ging het goed knallen! Een enkele foto durf ik hier neer te zetten: Ik denk dat verder commentaar hierop niet nodig is...
Na al deze omzwervingen zijn we dan eindelijk in deze eigenlijke week beland. Weinig heb ik gehoord van mijn sollisitaties die een voor een verdwijnen in het niks. Australie trekt aan me met mogelijkheden en ook werken in strandtenten aan de Zeeuwse kust vraagt mijn aandacht. Hoe de komende tijd te overleven is de hamvraag. Lena heb ik vandaag moeten uitzwaaien voor twee weken veldwerk en dus kan ik gezellige etentjes ook op de buik gaan schrijven: We vragen ons af waar het schip nu heenzeilt. De zee is enorm, de koers is enigermate duidelijk, maar de zee is daar ook erg leeg. Na mijn filosofische inkijk tijdens mijn presentatie van het thesis geval ben ik nu dus helemaal klaar en op. What's next?

Einde ILWM

Eindelijk lijkt er dan toch nog een einde te zijn gekomen aan alle gekscherige studentenperikelen! Ook een tweede master in Water management loopt tegen haar einde. Er is hard gewerkt, waardoor maar een enkel spannend avontuur is gebeurd afgelopen tijd. Een fietstocht richting Wijk bij Duurstede was een schitterende dag met zonneschijn en een lekker biertje. Ook was er nog een wandeling over de Posbank. Tot twee maal dezelfde route; eerst met Matthijs en later met de Duitsers en Loic. Maar met die wandeling over de Posbank houd het wel een beetje op. Ook hoorde er natuurlijk nog een weekendje Zeeuws-Vlaanderen bij het alles. Even relaxen en de versnipeprde natte stukken natuur van deze uithoek bekijken. Ik lijk geboeid bij een soort van veenpluis, terwijl de ouders met frisse tred door stappen: Hoogtepunt van de laatste weken was echter een bezoek aan het klooster Lilbosch. Om zowel mijn ACT als de thesis te be-eindigen heb ik me daar een paar dagen terug getrokken. Hier worden zowaar outdoor varkens gehouden en de omgeving maande tot rust. Een kleine foto-collage:
Nu moeten we dus weer beginnen met het werken. Suggesties zijn altijd welkom, maar voorlopig gaan we de vingers kruisen en hopen dat er iets te doen is in deze wereld. Geen Oz meer, want die is afgezegd. Misschien een baan in Canada, hoewel ook dat erg ver weg ligt. Er is zowaar een focus om iets in Nederland te vinden en dat is toch wel iets heel idioots. Geld is een erg pijnlijk middel dat het leven onevenredig irritant kan maken. De volgende keer hopelijk meer spanning, want er staan enkele spannende daagjes actief te wachten in de komende weekenden. Ahoy! En de zegen meegenomen... Die hebben we nodig.