Het avontuur Zuid Afrika

Dit was echt een vette reis door het grote Zuid Afrikaanse land. Geen rare avonturen naar Zimbabwe of Malawi of Mocambique ditmaal, maar wel gekkigheid in het land der boeren. Ik zal hier een beknopte weergave geven van de idioterie, ahoeha.

Dag 1 - PE to Chintsa
We begonnen de reis in een Chevy Spark (ipv de Corsa die we hadden gehuurd). Deze auto bracht ons naar Oos London. Deze stad lijkt een beetje op PRetoria, behalve dat er niks te doen is. Alleen het standbeeld van Steve Biko en de Mr. Price is het echt waard deze stad te bezoeken.
Dag 2 - Chintsa to Coffee Bay
De dag begint met een intro in de Xhosa cultuur. Ik voel me direct op deze tweede vakantie dag een toerist, haha. Na het verhaaltje gaan we per mountainbike terug naar de backpackers. Het is gaaf om wat rond te fietsen door Afrikaans landschap.
Dag 3 - Coffee Bay
Deze plek was zonder twijfel de gaafste backpackers, maar vreemd genoeg heb ik weinig verhaal en weinig (geen) foto's. De eerste dag in de Coffee Shack was ik zo dom niet mee te gaan met de activiteit en heb ik wat gerelaxed op het strand en de heuvels. Ik kon Hole in the Wall namelijk niet vinden...

Dag 4 - Coffee Bay to uMthatha
Vandaag: surfen! Om weer op een plank te staan was echt belachelijk gaaf! Door het plezier vertrekken we te laat uit Coffee Bay en stranden in uMthtatha, een plek waar je niet wilt zijn.

Dag 5 - uMthatha - Umzumbe
We reizen vandaag verder door naar de Oribi Gorge. Port St. Johns slaan we helaas over,maar zo zal het nog vaker gaan. Het land is te divers en mooi: elke keer beseffen we dat we langer willen blijven of dat we iets gaafs over geslagen hebben... De Oribi Gorge is een mooi subtropisch regenwoud.
Dag 6 - Umzumbe to St. Lucia
Na een tegenvallende nacht in Umzumbe door heftige regenval en afwezigheid van andere backpackers, vertrekken we naar Durban, waar we de Hare Krishna tempel bezoeken en curry eten. In St. Lucia is de sportsbar snel gevonden :D.

Dag 7 - St. Lucia
De dag begon erg langzaam door uitval van stroom en water. We besluiten uiteindelijk de hippo-tour te boeken en daarna te gaan bodyboarden. Het bodyboard strand is echter aan de andere kant van een game park. We zien tal van dieren (mijn eerste rhino's etc in Afrika!) en komen zelfs een luipaard tegen! Het gekke was dat we deze enorme kat op de gravel road zagen liggen, 250 m voordat we uit de auto moesten stappen om het strand uit te checken... We hadden toch even onze twijfels. Cape Vidal (de body board stek) was briljant: ondanks alle krabben en beesten in het water, lagen de mooie golven er maagdelijk bij. Wow!

Dag 8 - St. Lucia
Deze dag was wederom een toppertje met een bezoek aan het park uMflozo-Hluhluwe. Ik denk dat dit het mooiste park van ZA is, zover ik heb kunnen zien.
Dag 9 - St. Lucia to Kosy Bay
Na een andere avond vol kansloze shotjes en Afrikaners die hun leider (Blanche LaTerre?) missen en klaar voor oorlog zijn, is het tijd om verder te reizen met een brakke kop. De backpackers in Kosy Bay is wat vaag te vinden, maar een waar tropisch paradijsje. De trip naar de supermarkt is weer een ware expeditie, waar de muziek luid uit de speakers klinkt en menig zoeloe op swingt en chanst met het big mama personeel. We hebben een gezellig avondeten met twee andere NL'ers, die ons overhalen morgen mee te gaan naar Ponot d'Ouro, Mocambique.

Dag 10 - Kosy Bay
We arriveren bij de grens van Mocambique, waar de visum prijs de laatste maand explosief gestegen is. Ik zie er geen brood in om twee km verder aan hetzelfde strand te zitten, met het verschil van veel moeite met visum, combi's en zandwegen; en besluit terug te keren naar ZA. Mickey volgt later. We doen weer inkopen bij de Spar die swingt en vertrekken voor een snorkel. Het kost wat moeite om de spot te bereiken, sinds we een brede rivier over moeten waden, maar al snel zitten we met andere witten op een mooi strand en zien veel vissen.
Dag 11 - Kosy Bay to Swaziland
Vandaag was een dag om te vergeten wat betreft de navigatie. We missen een afslag en rijden twee uur lang door fantastisch landschap over een dirt road, welke onze top speed doet dalen naar 10 km/h. .
We komen uiteindelijk aan in de backpackers, waar we nog wel op tijd zijn voor een goede braai. We proberen House on Fire uit te checken, maar die blijkt gesloten te zijn. Na wederom een interessant gesprek met een Afrikaan is het bedtijd. Ik heb eens mijn tent opgezet en samen met 1,000,000 krekels val ik in slaap. De volgende ochtend wordt ik vroeg wakker door licht en warmte.

Dag 12 - Swaziland to Komatipoort
De ochtend activiteit is quad bike rijden. Ik vlieg maar een keer uit de bocht, dus dat ging best aardig. Gave shit weer! We rijden in de middag nog een keer langs House on Fire, een high-class Gaudi-achtig gebouw en komen 's avonds aan in Komatipoort met een temperatuur van 37 graden om half acht en naderend onweer.
Dag 13 - Komatipoort to Graskop
Vandaag bezoeken we het Krugerpark. We zien erg veel impala's, maar de motregen verpest toch wel een beetje het landschap. We krijgen er een beetje genoeg van en met een mooi snelheid en sensation muziek uit de speakers knallen we over de dirt roads. Dit wordt niet zo gewaardeerd door een van de olifanten, woonachtig in Kruger. Gelukkig is onze Corsa toch wat sneller als het erop aan komt en het logge gevaarte achter ons aan begint te rennen... Later zien we nog een andere zwaarlijvig beest met ons oprennen: het lijkt of de neushoorns hier in de avond een blokje om trimmen om af te vallen, denk ik. Via een dikke Baobab boom gaan we uiteindelijk het Kurger uit.In de avond nemen we wegen gehuld in dichte mist, met donkere wouden en stijle rotswanden aan weerzijden van de weg. Vermoeid komen we aan in Graskop, waar een enorm gestalte, gehuld in regencape, met een pokalig gezicht en twee stokken ons verwelkomt. Een ware horrorscene, maar gelukkig is dit de beveiliging van het backpackers hier. We eten in een bikerspub met een trotse een-benige eigenaar en een menu van vier keuzes.

Dag 14 - Graskop to Ermelo
Vandaag tijd voor de vallei der foto's: Blyde River Canyon. God's Window blijft mistig voor ons, maar het subtropische regenwoud weer supermooi. Enkele andere viewpoints slaan we over wegens dichte mist. We vinden dat Lisbon mooier is dan Berlijn, als het gaat over de watervallen hier. P.s. Een van mijn slipper begeeft het hier. Mickey gooit de goede in Berlyn fall. Ik de andere dan maar.
Dag 15 - Ermelo to Warner Beach
Dag der veldslagen! Een zware klim naar Majuba, doet ons tijdschema enorm "verkrappen". We rijden snel naar de Bloedrivier veldslag, wat een erg indrukwekkende plek is en zeker doet inspireren.
Dag 16 - Warner Beach to PieterMaritzburg
Na wederom een van de kansloze pub-avonden is het tijd voor Mickey om te gaan duiken. Zelf slaap ik wat uit en ga weer eens bodyboarden. In PMB slapen we in Sleepy Hollow backpackers, waar we Invictus kijken, een film over Mandela. In de aanliggende kamer lijken de zwarten geen interesse in hun leider te hebben en praten luid door de film. Na de afgelopen dagen weet mijn sympathie voor negers niet helemaal waar te gaan meer.
Dag 17 - PieterMaritzburg to Escourt
PMB is gaaf: we bezoeken de geloftekerk en zien het standbeeld van Gandhi. In de middag ontmoeten we Karien, bij wiens neef/nicht we mogen overnachten. Dit is echt supergaaf: een briljant huis met utizicht, een vredevolle avond, honden, pizza, huizelijkheid.

Dag 18 - Escourt
Het is hier lekker. De Drakensbergen zijn echt goddelijk mooi en zonder twijfel niet te missen. De lage bewolking is weggedreven, de hemel is nu helder. We zitten aan een bitterkoude stroomversnelling, waar we ons drinkwater uit halen. Dit is het leven. Leven dat in NL zo weinig mogelijk is.
Dag 19 - Escourt - Addo
Een laatste dag was een vermoeiende dag met een krankzinnig Mad Max over de wegen van Afrika terug naar huis. De Karoo is ook mooi.

Dit was hem dan eindelijk. Ik hoop dat jullie het hele verhaal hebben kunnen overleven. Donatie's zijn vanaf nu welkom op rek. no. 4726438

Zuid Afrika - rustige dagen

De afgelopen weken zijn voorbij gegaan als een sneltrein. Ze waren vooral gevuld met wat veldwerk in de kloof; wat werk achter de computer in de Learning Village aan de Kouga Dam en enkele weekenden het nachtleven verkennen van PE, Patensie en de Kouga Dam Village. De foto boven geeft een idee van het leven onder een spekboom voor interceptie-metingen... Eigenlijk kan ik deze post heel kort houden. Je vraagt je af waarom ik überhaupt nog wat post: het leven gaat gewoon zoals ze gaat; of dat nu in NL is of ZA. Schitterend! Hoe dan ook, er gebeuren wel altijd veel dingen in het leven. Ik zal daarom een verhaal van de afgelopen week neerschrijven; iets over het alledaagse leven, soort van…
Een van de weekenden was er een initiatie ceremonie voor een oud-werknemer op de Village. Hij zou namelijk sagoma worden: medicijn man. Wij hadden het geluk dat we uitgenodigd waren op dit feestje van drie dagen lang. Uiteindelijk zijn we twee avonden langs gekomen. De eerste dag zou er een koe worden geslacht. Dit was mijn eerste ervaring met het vermoorden van een levend wezen groter dan een mier :P. Het is behoorlijk intens om zo’n enorme koe in stukken zien gehakt worden. Tegelijk erg… tja… fascinerend. Het was erg bijzonder om dit mee te maken en even later het meest verse stuk vlees dat ik ooit had, mocht opeten. Bizar, maar wel zo logisch eigenlijk. De traditionele dansen en zingen in de kleine kamers met het nuttigen van lokale bier gaf een extra dimensie aan het alles. Ik ben maar een gelukkig mens om dit mee mogen te pakken.
Momenteel sta ik op het punt om een korte vakantie te doen en even nieuwe inspiratie en energie in te nemen, voordat we het varkentje genaamd afstuderen weer es ff flink aanpakken en wassen. O, ja; dan nog maar even een foto van de achtertuin hier. Best okay, toch?

Weekendje Plet

Eindelijk had ik eens een weekend vrij! Een weekendje tijd om erop uit te gaan en de omgeving te ontdekken op een toeristische manier. Mijn eerste keuze was om naar J-Bay (Jeffrey’s Bay) te gaan, het surfersmekka van Zuid-Afrika. Echter een stukje verder ligt Plet (Plettenberg Bay) en dit viel beter in de aarde bij mijn medestudenten hier in het dorp. Zij wilden namelijk walvissen spotten, sinds dat de week ervoor in dezelfde plaats niet was gelukt… Op naar Plet dus! Aangekomen op locatie was de zon op haar hoogst en de mensen genoten van het mooie weer, zoals dat hoort in een toeristenplekje… Het was me om het even, ik zocht naar een plek voor een mooie surf. Hoewel de golven in de ogen van een leek best wel “ridable” leken, waren er niet veel surfers in het water (lees: zo goed als geen!). Ik kon ook niet echt vinden waar er een plank te huur was. Maar goed, het deerde niet, aangezien we vandaag eerst walvissen zouden gaan spotten. Helaas bleken de organisaties die dit regelen niet in staat te zijn de middagtoer te doen, omdat de zee te ruw zou zijn. Dit was een klinkklare smoes, maar we konden er weinig tegen doen. Na wat twijfel besloten we uiteindelijk naar onze overnachtingplaats te gaan en daar de golven te bedwingen met een body board. Dit was uiteraard veel plezier, maar mijn tenen hadden uren nodig om weer warm te worden. Geloof dat de doorbloeding niet zo best meer werkt na al die tijd in het zonnetje en warme temperaturen! Ik ben er dus nog niet zo zeker van of die surfplank veel beproeft gaat worden. Denk toch echt een landrot te zijn! Sorry, mates :( …
Na een dubieuze avond stappen had ik lekker wat rust over om een briljante wandeling te maken terwijl de zon opkwam. Dat was een heel lang kodak-momentje, maar ik kan hier slechts een weergave doen.
De volgende dag zouden we wel walvissen gaan kijken. Bijna viel dit in het water, maar uiteindelijk zaten we toch op de boot. De avond stappen ging zijn tol heffen bij mijn twee metgezellen door de schommelingen van de boot…
Walvissen hebben we ook gezien. Geen springende, zoals ik vanaf de kust in Zuid-West Australia al eens gezien had, maar wel van behoorlijk dichtbij wat toch indruk maak:zo’n enorm stuk vlees in de oceaan.
De terugweg verliep zonder problemen en nu ben ik weer terug op mijn stek in de kloof. Nog ff geen office voor mij. In die veld werk is naamlijk baie lekker!

Diep in de Baviaanskloof

Het is onderhand alweer vier weken geleden dat ik de Hollandse drek verwisselde voor het rode stof van Afrika. En het bevalt goed! Uiteraard worden alle familie en vrienden in Holland gemist, maar wat is nu beter dan een zonnetje op het bolletje en de onherbergzaamheid om je heen? De bavianen springen voorbij, terwijl ik lekker op mijn veranda dit verhaaltje schrijf; hoe geniaal! De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met de voorbereidingen van de meetsessies. Hiervoor heb ik twee weekenden moeten doorbrengen in de Kloof bij Oom Piet Kruger, die nauw samenwerkt met ons project. Ik heb hierdoor niet heel veel bijzondere avonturen te vermelden eigenlijk. Naast de tijd in de kloof zit ik verder op het office. Daar gebeurd uiteraard ook niet veel anders dan op een normaal office, behalve dan dat er af en toe vreemde insecten en spinnen een kijkje komen nemen. De dagen zijn langzaam warmer aan het worden en ik begin meer en meer het Afrikaanse gevoel van laissez-faire te pakken te krijgen. De handigheid met de braai valt me nog wel wat zwaar, maar ik heb nog vier maanden de tijd om dit goed voor elkaar te krijgen. Gezien het aantal braais per week zal dat dus wel goed moeten komen. In de Kloof ben ik dus begonnen met het opstellen van de experimenten:

Ook had ik een dagje vrij genomen om een beetje rond te wandelen. Afrikaners die al jaren in de kloof wonen en een lift geven, zwarten die nog maar net zelf met vier op de voorbank van een auto passen en je een lift aanbieden.... Geniaal. Een ommetje op het klipspringerpad gaf een verrassende inzicht in een van de vele kloofjes in het gebied. Erg mooi, maar beetje onheilspellend wanneer elke steen waar je op staat weergalmt en je alleen op pad bent.

Afgelopen weekend moest ik dan mijn eerste voorstelling geven aan een paar studenten uit USA. Deze studenten waren een week eerder op de Learning Village geweest om allerlei environmental issues te bespreken en nu zouden ze dus een beetje te horen krijgen over de restoratie van de spekboom velden in de Baviaanskloof; hierbij zou ik een bijdrage kunnen leveren. Enfin, ik was niet verbluft over mijn eigen bijdrage, maar het was een goede experience om in het veld (zonder powerpoint!) je verhaal te doen. Dit zijn dingen die ik echt wel beter zou willen leren, omdat deze techniek nog niet mijn grootste abiliteit is. Al met al was het erg gaaf om met de studenten op te trekken en ze les te geven. We hadden bovendien goede gesprekken en ik kon een beetje mee pakken van de les-aanpak van mijn begeleiders, welke zeker erg interessant en leerzaam was. Hulde is hier op zijn plaats!
De volgende dagen ben ik verder gegaan met het installeren van de proefopstelling. Het werk begint nu echt op te schieten en ik denk dat de omliggende boeren blij zijn dat er weer progress is op dit gebied. Het blijft wel vreemd om een groep zwarte werkers mee te krijgen die het zware werk voor je opknappen en je maar ff mot vertellen wat te doen. Ook elke maaltijd bij Oom Piet wordt geserveerd door zwarte dienstmeiden. That is just the way it, I guess. Bovendien is dat wel de grote werkvoorziening!
Enfin ik ben weer als een vis in het water in de Baviaanskloof, hiephoi!

Een eerste week in de PRESENCE Learning Village

Jongens, het is nog maar een weekje dat ik hier zit in de Presence learning village (de verzameling huisjes waar ik zit), maar nu al kan ik een post vullen. Goede zaak. Gewoon even wat algemene info om duidelijk te maken wat ik doe: voor het afstuderen ben ik naar Zuid Afrika afgereisd om hier te onderzoeken of een bepaalde plant de rivieren regelmatiger en rustiger laat stromen. Het gebied hier is namelijk behoorlijk vernageld door ons mensen met een teveel aan schaapjes, die de vegetatie weggevreten hebben. Nu willen we daar iets aan doen (en dat kan hier in Afrika een stuk makkelijker dan in verstard Nederland!). Om het landschap weer groener te maken en de bodem wat gezonder planten ze Spekbomen, een soort vetplant die best wel 3 meter hoog kan worden. Deze planten slaan bovendien een hoop CO2 op, wat goed is voor al die CO2 die we de lucht in stoten. Nu denkt men (en dit is wel redelijk zeker) dat de planten ook de rivier weer natuurlijker laat stromen. Momenteel staat die namelijk droog en wanneer het regent gaat het water er met een rotgang doorheen. Moerassen zijn al verdwenen en de vegetatie die er nog is, is binnen de kortste keren verschrompeld door de droge grond. Ik ga kijken of de planten inderdaad een verbetering zijn voor de bodemvocht en uiteindelijk de rivieren weer laten stromen.
Afgelopen week heb ik een kijkje genomen in het veld waar ik allerlei hydrologische fluxen ga meten en vergelijken. Die locatie zit diep in de kloof en heeft dus een mooie reis door de wilde natuur nodig, jahoe! Tijdens de reis door de kloof stikte het uiteraard van bavianen, andere apen, bokkies, kudu's, een vos met grote oren en hartebeesten. Tja, das eens wat anders dan wilde zwijnen en herten.
Hier is mijn gedeelde huis in het Presence Learning Village en de foto eronder een impressie van het gebied dicht bij mijn monitoringsplot.

Ook een klein gevoel van het gebied net achter ons dorp tijdens een korte middagwandeling. Nice!

In het weekend zijn we een berg nabij het learning village opgeklommen. Dit was moeilijker dan verwacht, sinds we geen idee van de precieze locatie van het verwachtte pad hadden... Halverwege de klim hebben we mooi uitzicht op de Kouga dam en horen de bavianen naar ons kreisen. Ook is er een mooi uitzicht op ons dorpje. Ik poseer uiteraard met het lokale bier: black label. Na een zware en pijnlijke klim (het aantal schrammen, schuren, bloed is niet te tellen meer!) komen we dan eindelijk bovenop de berg om een mooie avond met kampvuur door te halen. Hoofdrolspelers Bart (mijn begeleider), Tijntje (die het idee had om deze berg te beklimmen) en Odi (welke gewoon superchille gast genoemd kan worden): Dachten we op de heenweg een zware rit te hebben gehad, blijkt de terugweg minstens zo zwaar te zijn met stijle afdalingen en metershoog fynbos... Gelukkig komen we allen heelhuis terug in het kamp; de foto bovenaan deze blog geeft de gelukkige gezichten aan van de tien avonturiers!

Intro in ZA

Ok, we hebben dan eindelijk weer wat ruiger nieuws: Onze woonplaats is van dakloos in Nederland naar onder de daken van het ex-vakantiedorp nabij Patensie, nabij PE (port Elisabeth) in Eastern Cape, Zuid Afrika gegaan.
Enkele dagen geleden stond ik dus weer op Schiphol, klaar om mijn vlucht te pakken naar OR Tambo, de vlieghaven nabij Joburg. Samen met studiegenoot Ernst zouden we eerste een inburgering te Pretoria volgen. Deze werd verzorgd door geïnspireerde leiding van Melvin, een andere studiegenoot, die opgroeide rond Nelspruit. De goede jongen kwam ons met een gehuurd auto ophalen en we werden onze eerste blikken op het afrikaanse continent gegund uit het flink doorrijdende koekkiesblik. De eerste dag deden we wat verdwaald rondlopen en slapen onder een boom in het park voor de Union Buildings. De avond waren we te vermoeid om nog al te veel uitgaansleven te proeven. Behalve een bar in Sunnyside, die vol negers zat (zoals dat te verwachten is in een Afrikaanse stad), hebben we ons verder nergens aan gewaagd. Ook was dit dagje 1 dat we kip fastfood als diner hadden. De volgende dag moesten we de bus regelen en het visum voor Ernst doorreis naar Mozambique. In dezelfde tijd had ik wat tijd om het Transvaal museum te bezoeken. Niet heel veel anders dan een ander natuurhistorisch museum eigenlijk…. De stad heeft een fijne atmosfeer en dag twee werd ook met een lunch van kip fastfood gedaan. In de avond had ik dan eindelijk mijn pap met steak, yummie! Lekkerrrr! Het is trouwens erg grappig om de radio te horen in het Afrikaans. Alhoewel Melvin (en zijn collega Leslie) er geen hol van begrepen was het voor ons een bekend geluid. Zwarte mensen in Pretoria begrijpen vaak weinig van Afrikaans en spreken of hun lokale taal of het Engels. De witten spreken wel duidelijk Afrikaans. Het is op zich wel fijn om die witten rond te hebben lopen. Het klinkt vet sarcastisch, maar ik vind het fijner om met hun op te schieten en te identificeren dan tussen alle zwarten door te lopen. Raar. Ik weet nog niet of ik voor Afrika gemaakt ben; misschien wel de boers. Hoe het ook zij, het nachtprogramma was erg de moeite: een vriendin van Melvin liet ons de studentenwijk zien en daar waren de uitgaansgelegenheden meer onze stijl: dat wil zeggen: wit. Vreemd genoeg was bijna iedereen hier wit! Ik voelde me alsof ik moest verontschuldigen jegens Melvin en Leslie. Het was uiteindelijk een mooi feestje. De volgende dag moest Ernst al om 6 am de bus pakken. Ik dacht door te slapen, maar werd al snel weer gewekt: de deur was gesloten! Na een wake-up call voor de portier werd hij alsnog uitgelaten. Ik kon weer terug bed in. Helaas werd de volgende verstoring enkele uren later werkelijkheid: de mevrouw (big mama) van het hostel wekte me omdat het tien uur was en de tijd op was. Na enigermate van haast kon ik een dik half uur later mijzelf uit het hostel krijgen. Een dagje wat rondhangen met Melvin en enkele laatste dingen regelen maakte het een kort dagje die eindigde in de bus. Met een luxe bus was het eerst naar Joburg. Ik was een beetje bang voor deze stad nadat iedereen zo negatief had gesproken over deze stad. Ik voelde me er dus ook niet echt op gemak, alhoewel ik niet veel verder kwam dan de afstap van het busstation.
Nu zit ik dan eindelijk op mijn onderzoeksplek nabij Port Elisabeth. Het is er opeens echt veel witter en ook veel moderner. Tenminste dat is mijn eerste idee. En zelfs de zwarten praten hier Afrikaans. Hum, wel weer ff wat anders. De basis zelf is diep in de bergen en ver weg van stad en haard. Ik zal me hier wel vermaken, gok ik zo. De plannen voor brieven schrijven lijkt echter wel mislukt, aangezien ik geen echt adres heb, of een postkantoor, of whatever…. Whoehoe!

Een IJslandse excursie

Soms is het leven wel erg goed! Ik mocht afgelopen week genieten van het immense landschap van IJsland. Veel gelijkenis met Oz, behalve de temperatuur. De koude regenachtige wind tussen de 5 en 15 graden was niet helemaal op ge-anticipeerd. Desondanks was het een van die weken waarin je duidelijk voorgeschoteld krijgt wat echt leuk is. Mijn interesse in mijn vakgebied werd al redelijk gesparkeld door het schrijven van mijn komende Mcs thesis aangaande hydrologie, maar is na deze geohydrologie excursie helemaal over. Ik weet wat ik ben: een geohydroloog! En het voelt goed. Enfin, de excursie was behoorlijk zwaar en doorspekt met Geologie, mijn oude vakgebied. Het begon in de ochtend om zeven uur met geschud aan je tentje: goedemorgen, opstaan! Een ontbijt, natte tent opruimen en anderhalf uur later in de auto. De lunch was vaak eenzelfde idee als het ontbijt: vechten voor de sneetjes brood en de laatste vleeswaren, om uiteindelijk vele boterhammen met pindakaas en jam te eindigen: Veel gereden over zowel paved als gravel roads. Door rivieren, over lava velden, in leegtes, kaaltes, toendra's, regen, mist, zon. We hebben zowaar twee lekke banden gehad en verwisseld. Onze trucks konden acht tot twaalf mensen vervoeren en konden met recht monstertrucks worden genoemd. Het is fijn om weer een 4wheel drive te ervaren. Zoals het hoort! Daar is een auto voor bedoeld, vrienden.De excursie ging overdag na velerlei ontzaggelijke hoogtepunten heen, waar een uitleg werd gegeven van de rivieren, het landschap, de stenen, het klimaat en allerlei andere dingen. Veel leerzame dingen. Helaas was er weinig zelf meten bij, dus in die zin kunnen we dit geen veldwerk noemen. Maar dat geeft niet zozeer, sinds we heel wat hoogtepunten van IJsland hebben gezien. We moesten wel heel veel wandelen soms, en dat ging door maanlandschappen van lava, leegtes, hete bronnen die stonken naar rotte eieren, vlukaanranden, ijsmeren waarin je voeten afvriezen met 0.2 graden warmte, en vele andere idiote landschappen. Hoewel de eerste dag begon met regen hebben we de meeste tijd buiten in een droog zonnetje mogen doormaken. De dagen liepen rond een uur of zeven a negen af, waarna de tenten weer werden opgezet, het eten werd gemaakt in grote pannen en rond half tien wat tijd was om te relaxen in de kou. Een enkele keer hebben we een vuur kunnen maken (er is weinig brandbaar hout, sinds er niet zoveel bomen zijn...). Een avond zagen we zelfs een zwak poollicht! De een-na-laatste avond stonden we dan eindelijk bij een van de bekende hot pools. Hierdoor hebben we van acht tot elf lekker liggen weken in het heerlijke warme water. Dit terwijl de donker wolken met af en toe kouden motregen over dreven. Een heel gave experience. Ook de vele enorme watervallen spraken tot de verbeelding! Hieronder zal ik enkele weergeven, danwel er boven op of er onder:Uiteraard was de groep wederom een toppertje. Hoewel ik de meesten (iedereen?) niet echt kenden, was dit geen enkel probleem en heb ik weer heel veel superleuke mensen mogen ontmoeten. Dank jullie wel!
ps Ik sla hier wederom de AID (introdagen in Wageningen) over, maar net als vorig jaar kan worden meegedeeld dat dit weer een toppertje was. Het is echt enorm gaaf om papa te zijn en ik had een heel leuke groep kinderen, bedankt kids :D. Feestje, feestje, feestje. Verder niet geschikt voor deze informatieve blog (zie vorig jaar).