Terug naar onze tijd

Laat ik het weer eens hebben over de huidige tijd. Geen oude koeien, geen dromende blikken bij de gedachte van al het mooie gebeuren uit het grijze verleden. Nee, we gaan terug naar de onze, onze eigen huidige tijd! Wat vertelt de huidige situatie. Hoe verloopt het leven. Wie is daar nu in geinteresseerd?
Uhm... zulke dooddoende vragen negeren we...

December was mooi: sinterklaas, fijn samen met Babet kerst vieren en mijn eigen 25e verjaardag (dank voor al de meelevende gedachten). Met oud-en-nieuw ben ik richting Rijswijk gegaan, waar de neef van Babet een feestje hield. Veel geknal en andersoortig vuurwerk hielden tot diep in de nacht aan. Een mooi feestvuur en provocerende politie (of waren het de jongeren?) maakte er een typisch Neerlandse jaarwisseling van. Het was erg gezellig! Kletsen, hapjes en een biertje maakte alles klompeet.
De januarie maand is vaak zwaar. In de eerste week mochten we weer "hey, love" en "hay, mate" zeggen door de bezoeken van Ilse, een echte Australische inboorlinge nu, hoor! ;). Was erg leuk en fijn om haar weer even te zien na alle avonturen in het eiland-op-zijn-kop.
Van links naar rechts GJ, Jelmer, Babet en Ilse in een kroeg te Amsterdam.

Ook ben ik deze maand weer naar musea geweest: in de Rotterdamse Kunsthal hadden ze een tentoonstelling van Tinguely. Hij maakt bewegende kunst van rommel. Dit is de beschrijving van het volgende kunstwerk (het stuk met de tuinkabouter is op de gevoelige plaat genomen): Er was meer in dezelfde trant: Bijzonder grappig. Bijzonder grappig. Een kunstwerk incluis Rotterdamse zombie?Dit wordt mijn nieuwe auto! Tinguely heeft wel mijn stijl als het om auto's gaat. Deze auto is trouwens echt in beweging geweest. Hij vond het horen in een winters landschap en dus heeft-ie er een tijdje mee getourt in Moskou. Wonderbaarlijk heeft hij geen enkele boete geincasseerd! Dat mag ik wel. Naast de Tinguely tentoonstelling was er echter meer, zo was er een expositie over de homo-geschiedenis. Met roze wanden dus. Daarnaast waren er briljante schilderijen van Steinlen (die van de beroemde kat, welke plaat je aan de groene boxen langs de Seinne kunt krijgen). Ik kan het niet laten een greep uit de kolektie weer te geven. Sorry voor de cultuurhaters. Okay dan... ik zal me toch wat terug houden, anders is het weer zo'n lange post. Misschien nog eentje... Kattenkoningin. Gezelschapsdames. Mijnwerkers (lijkt een beetje op de Russisch-socialistische kunst, vond ik). Schilder in de tijd van revolutie's (1859-1923).De rijke man geeft met zijn sigaar een vuurtje aan de arbeider met zijn sigaret.
Het leuke aan Steinlen vind ik zijn zo diverse sfeertekeningen, die de tijdgeest treffend representeren en bovendien zijn gebruik van veel verschillende tekenstijlen. De laatste expositie toonde schilderingen uit Japan, na Steinlen iets minder indrukwekkend, maar door haar simpelheid gewoon geniaal: niet voor niets goed voor het meditatie-gevoel.Zilverreigers baden pootje. Vogels vliegen door de lucht. Een gemeenkijkende roofvogel (een of andere arendsoort).

Een ander bezocht museum was Naturalis. Dit ivm de tentoonstelling: "Zo mens, zo aap". Het bezoek stond in het teken van de activiteiten met de Lamme Aap Gemeenschap. Lamme apen Gerson, Babet, Ronald en Harmen waren mee. In de trein met Aapzoon Ronald. In de trein met aapzoon Harmen.


Verder ben ik samen met Babet en soms ook Petra weer aan het wandelen geslagen. Soms wel drie NS-routes per week! Een kleine impressie van de wandelingen. Allereerst de Veluwe: De route liep door het Wekeromse Zand en Planken Wambuis. Deze stenen markeren een plek, waarom weet ik niet. De stenen zijn buitenlanders: zwervers uit het hoge noorden.

Over de Utrechtse Heuvelrug: De zon staat al laag wanneer we beginnen. Langse een beek lopen we de heide op.Zomaar een impressie van voordat de zon onderging en de maan ons pad moest gaan verlichten.

Meijendel duingebied vanaf Den Haag:De route Meijendel gaat langs de klok van de Waaldorpse valkte. Vanuit de duinen kun je Den Haag in de verte ontwaren. Babet geniet van het uitzicht in de schitterende duinen en dus liepen we steeds verder Meijendel in. We zouden doorlopen naar Katwijk: wederom haalde het licht ons in.

Van Putten naar Ermelo, over Drie met het pittoreske en knusse Boshuis, waar ze heerlijke Gluhwein hebben:
Nabij Putten ligt het zwaartepunt van Nederland. Dit wil zeggen dat Nederland hier volkomen in evenwicht is. Aan de ring kun je trekken wat je wilt, Nederland zal daardoor nooit kunnen kantelen. Ook ons lukte het niet... Door het Spreulder en Sprielder bos lopen is een dromerige wandeling, omdat alle bomen hier dronken door elkaar heen slingeren. We verzakken diep in het Solsche gat, waar vroeger een klooster vol bandeloze monniken verzonk. Daarvoor was het een vereringsplaats (SOL=zon).Na het Solsche gat leken de bossen niet meer dan vage schimmen. Een groen, dampend gevaarte deed eeuwenoude legendes in onze oren gonsen.
Naast de bovenbeschreven wandelingen hebben we ook de Elsterberg (Utrechtse Heuvelrug samen met Petra) en routes rond de stad Utrecht (meestal alleen) gelopen. En er zal meer volgen, alles als voorbereiding op de Grote Tocht door Nederland. Erg leuk allemaal! Meer foto's zullen op mijn foto-dump van facebook komen (album "Low Lands"). Ik houd zeker nog altijd van mijn eigen kleine kikkerlandje.
Toch is deze liefde niet groot genoeg om niet binnenkort al naar Australia terug te keren: in mei staat mijn ticket gepland. Eerst ga ik weer verhuizen uit Utrecht. De stad heeft me niet geboden wat ik verwachtte en nu keer ik terug naar mijn roots in Dordrecht. Werkendam is the place to be voor mijn nieuwe baan als data-invoerder bij de gemeente. Wish me luck! Komende drie maanden zal het leven weer helemaal veranderen. Geen koelcel van de AH verscentrale meer! Had ik daar uberhaupt al over durven te vertellen hier? Nieuwe uitdagingen komen me tegemoet.

Een kleine sprong terug in de bloggeschiedenis...

Deze week heb ik het genoegen gehad mijn land te delen met een lotgenoot uit Australia. Paul uit Engeland heeft na 15 maanden rondzwerven Nederland als laatste plek uitgekozen om nog een stop te maken voordat hij terug bij paps en mams is. Met Paul en anderen heb ik enkele weken doorgebracht als echte backpacker: leven in Lancelin, werken nabij Gingin. Hij was er dus ook! Wij waren allen in die vreugdevolle tijden op de Farm.
Allereerst... wat laat je een buitenlander zien in Nederland? Molens? Polders? Kanalen? Ach, ja, waarom niet.
Na een dondermiddag in Amsterdam en het Anne Frank huis (sorry, Wil, maar ik ben er nu dus al geweest...), wachtte ons een weinig vermaak in Utreg, waar de Faculty party ervoor zorgen dat ik niet op mijn werk verscheen de dag erna en mijn buitenlandse gast wel positief dacht over onze landgenoten. Vrijdag was dus een heerlijke uitslaapdag. Een korte wandeling door utreg blijft een mooi avontuur en de verscheidene kroegjes zijn best leuk eigenlijk. 's Avonds heb ik in stijl een kerstgala gehad van mijn dansschool en hebben Babet en ik uiteraard het bovenste van de plank gehaald en onze beste stapjes gezet! Onze Engelse vriend kon even thuis uitrusten, want dit efstijn was besloten en beslist alleen voor ingewijden! Wederom bleek de (after-)party zeer gezellig te zijn en werd er de volgende dag dus enigzins uitgeslapen.zaterdag stond in het teken van Den Haag (onze ridderzaal en een beetje cultuur in de vorm van hollandse schilderijen van het mauritshuis. 's Middags begon echter het echte werk: karten. Ik zwijg hier verder over i.v.m. zelfbescherming.

Enfin, deze blog zou terug in de tijd gaan, dus hier volgt een hernieuwd relaas van het olijfbomen planten in Oz:
De dagen begonnen erg vroeg... Daardoor was de stemming niet altijd zeer optimistisch. Mijn huisgenoten in een zeer groot huis genaamd "Beverly Hills" waren voornamelijk Engelsen (5 Engelsen, een Duitser en een Belgische), wat het "swearing"-gehalte wat opkrikt. Enkelen van de komende foto's kunnen dan ook shockeren en zijn niet bedoeld voor mensen onder de 18 jaar oud! Zoals reeds gezegd... Gaz, Mark en Paul staan op een rijtje. Op de vroege ochtend kwamen we op deze velden terecht.
We rijden door het veld naar ons werk: Let vooral op de ster in de ruit... Het werk kon dan ook behoorlijk pittig zijn; enkele aktie-foto's:
Maar ik geef toe, dat dit werk maar een enkele week van de vier weken besloeg. Ik moest voornamelijk werken als pegger: stokjes in de grond steken. Helaas heb ik daar geen foto van, maar wel van het andere pegging team. Daarnaast heb moesten er zakjes om de bomen worden gedaan, dit was de laatste stap. Hier is Bev klaar om uit te rukken: Gelukkig deden we het werk niet alleen! De leuke groep idiote backpackers maakte het leven nog wel aannemelijk. De terugweg was altijd een feest. drie kwartier in de pc door het glooiende landschap scheuren. Af en toe werd er dan wel een kangaroo geraakt, maar goed... Je zit nu eenmaal in Oz, hoor! Terug in het huis moest er een biertje genuttigd worden uiteraard. Af en toe werd de pub bezocht. Soms tijdens de werkweek, vaker tijdens de schaarse vrije dagen.
Op onze eerste avond waren we de weg dan ook wat kwijt, letterlijk en figuurlijk. Ahum, sorry, ouders! :D De avonden erna wat minder. Een voorbeeld van een andere altijd heldere Hollander is Eddy. Guess who! En dan waren er natuurlijk nog die sporadische andere actie's, zoals een BBQ: De Sunday Roast van Bev: En uiteraard de Beach Session na de laatste werkdag met diens BBQ op de Farm. De BBQ was lekker en gaf tijd tot goede gesprekken: De hulp van strijdkrachten worden in deze wereld van backpackers vaak aangeroepen: En daarna kwam het geniale moment van superieure foto's. Kijk en huiver: De allerlaatste avond was dan echt aangebroken. We moesten het huis uit en zouden van elkaar af worden gescheurd! Het was een rare avond met gedeelde gevoelens. De volgende ochtend vertrok ik met een lift naar Perth... snikkend. I loved you guys!

Dit is trouwens het bijna-eindresultaat van ons werk: Met heel veel dank aan onze leider in goed en kwaad: Ross (hier op de foto met een stapel plantenbakjes).

Enkele weken later mochten we elkaar nog eens tegenkomen in Perth in the Elephant, hierna zou ik met Babet naar Broome gaan en begon onze vakantie door Oz.

Wales en verder

Lieve bloglezertjes! De echte die-hards mogen zich eindelijk weer eens verheugen in een nieuwe post. Dit keer lekker uitgebreid, want ik zit toch maar op mijn gat hier in NL. Luister en huiver...

In de vorige blog deelde ik nog mee dat ik geen kamer in Utreg kon vinden. Nu das alsnog gelukt: tot aan februarie woon ik in een riante kamer vlakbij school, waar ik niet meer heen hoef :P. Ik ben zeer tevreden weer op mezelf te kunnen wonen en weer wat vrijheid te hebben. Helaas hijgt de tijd me in de nek en moet ik zeer binnenkort dus weer opnieuw verhuizen. In Utreg heb ik nu ook een baan: medewerker bij de AH Verscentrale. Mijns inziens is dit geen baan voor een blanke, zoals mijn pa altijd placht te zeggen. Inderdaad, de polen vormen in dit bedrijf meer dan drie kwart van het werknemersbestand... Het werk betaalt slecht en is rondweg klote; jammer om als afgestudeerde zo terecht te komen. Enfin, dat zal wel weer in statistische relatie staan met betrekking tot mijn gedane moeite. Ik ben momenteel weer op zoek naar een andere betrekking in ieder geval, want ik houd van hard werken en heb dat ook lang met plezier gedaan, maar je moet nog wel met hart en ziel kunnen werken, in plaats van doods als en nobody aan een prestatienorm onder doen. De afgelopen maand heb ik me dus erg druk gehouden met mijn eigen en mijn ouders hun verhuizing. Alle papieren daarbij maken het nog eens extra vermoeiend. Het wordt tijd om te vertrekken.
Op weg naar mijn ouders nieuwe huis in Zeeuws Vlaanderen afgelopen weekend:

Maar allereerst: ik he begin november samen met mijn lieftallige vriendin (jullie kennen haar onderhand wel mag ik hopen!) een trip naar het hoge noorden gemaakt. Te Franeker staat namelijk een zeer oude universiteit die lang zeer hoog aangeschreven was. Okay, de gebouwen blijken grotendeels gesloopt te zijn, maar toch... het gaat om het idee, toch? Verder bied deze leuke stad nog het wereldberoemde Planetarium van Eise Eisinga. Deze man was totaal geen geleerde en is dat nooit geweest, maar de universitaire profs hebben veel van hem afgekeken. Op de foto voor het planetarium. Ook kwamen we hier de Sint tegen, die zijn stoomboot in Frankere achterliet en verder te paard alle kinderen in Nederland langs gaat. Ons hotel was een indrukwekkend pand in Harlingen en in dezelfde stad hebben we op stand gedineerd bij de gastronoom, voor ons beiden een nieuwe ervaring. Het is serieus goed eten in zo'n fancy restaurant, maar wel een beetje moeilijk om die strakke obers niet uit te lachen of bij te houden wat nu het voorgerecht of de amuse(s) is/zijn.
Het hotel: Uiteraard laat ik deze lieve foto van mijn vriendin in het hotel niet achter de hand: De uitgestrektheid van de Waddenzee:
De mogelijkheden in Oz blijven bestaan voor Babet en het kan nu weer vrij zeker worden gezegd dat we inderdaad terug gaan. Alhoewel deze maand nog een mogelijkheid open kwam aan de Welshe School of Ocean Sciences in Bangor. Ik ben voor enkele dagen afgereisd naar deze pukkel aan Engeland, welke beschimpft en bescholden is door mijn favoriete band Manic Street Preachers. Mijn allereerste kennismaking met de UK was Leeds (waar de financiele steun vanuit de Leeds University komt). Goed, de beschrijving van die stad schrijf ik misschien even op een later tijdstip...
Hier is mijn eerste impressie van de stad gezet op de gevoelige plaat. Dit is ook mijn enige impressie van de stad op de gevoelige plaat: De universiteit in Bangor, Wales: Wales is super mooi. Ik heb dus wat leuke kiekjes gemaakt terwijl ik gezellig mocht keuvelen met wat profs en doctors. Ik vermoedde al snel dat het niet ging werken. Maanden werken in een arbeiders milieu geven je hersenen teveel rust (vandaar ook de schrijffoutjes hier en daar). Ik ben dus de deur weer gewezen en mag niet weer terug komen. Helaas. Een impressie van foto's is wat mij rest. En de droom om ook Wales aan te doen op mijn droomzeilvaart rond het Europese continent.
Dit is Church Island, er staat een oude kerk met een begraafplaats op. Het pas naar dit getijde-eiland is vervaardigd door Belgische vluchtingen tijdens WO1: De omgeving is mystiek en werkelijk fabelhaftig: De Keltische invloeden zijn nog duidelijk merkbaar. Dubbeltalige verkeers- en winkelborden, de geur van een oud land in de neusgaten. Oeroude stenen monumenten, zoals steencirkels en een "standing stone" geven de oude samenleving aan, die ook nu nog aanwezig is in tekens, zoals het gedenketeken van WO2 op Church Island:
Gelukkig deed de komst van Sint Nicolaas mij nog wel aan en heeft-ie niet al te boos gereageerd! Op twee december kwam hij namelijk ook bij ons thuis langs! Het sinterklaas feest was als vanouds bij mijn ouders gevierd. Op 3 december zou het huis worden opgeleverd, rede temeer om de avond ervoor een klaterend feest te geven voor onze goedheiligman. Met de hele familie bij elkaar in een lege kamer met opklapstoelen, dozen als tafels en een grote berg met kadootjes namen wij in een kring plaats. We hebben een dobbelprincipe toegepast, dat verbluffend veel vertier gaf! Oudhollandse gezelligheid is toch wel heel leuk, hoor.

Nu loopt het naar de kerst. Niet de leukste periode van het jaar, als ik zo vrij in die mening mag zijn. Helemaal nu ik geen fiets heb en niet kan wegvluchten van de hele wereld, haha. We zullen er maar gewoon een gezellig feest van gaan maken dan. Zit wel snor ook: eerst een kerstviering bij Babet thuis en daarna een kersmaal tijdens mijn verjaardag op tweede kerstdag. We zullen er een mooie tijd van gaan maken!
Iedereen alvast een heerlijke kerst en een gelukkig nieuwjaar gewenst! In het nieuwe jaar zullen we weer opnieuw beginnen en wellicht weer spoedig afreizen naar de andere kant van de wereld. Voor nu, verblijf ik in Utreg. Ik geniet weer van het toneel (check het stuk publikums beschimpfung van Handke!), lees boeken, werk mijn lichaam naar de klote en drink. Eindelijk een zekere mate van tevredenheid...