Wales en verder

Lieve bloglezertjes! De echte die-hards mogen zich eindelijk weer eens verheugen in een nieuwe post. Dit keer lekker uitgebreid, want ik zit toch maar op mijn gat hier in NL. Luister en huiver...

In de vorige blog deelde ik nog mee dat ik geen kamer in Utreg kon vinden. Nu das alsnog gelukt: tot aan februarie woon ik in een riante kamer vlakbij school, waar ik niet meer heen hoef :P. Ik ben zeer tevreden weer op mezelf te kunnen wonen en weer wat vrijheid te hebben. Helaas hijgt de tijd me in de nek en moet ik zeer binnenkort dus weer opnieuw verhuizen. In Utreg heb ik nu ook een baan: medewerker bij de AH Verscentrale. Mijns inziens is dit geen baan voor een blanke, zoals mijn pa altijd placht te zeggen. Inderdaad, de polen vormen in dit bedrijf meer dan drie kwart van het werknemersbestand... Het werk betaalt slecht en is rondweg klote; jammer om als afgestudeerde zo terecht te komen. Enfin, dat zal wel weer in statistische relatie staan met betrekking tot mijn gedane moeite. Ik ben momenteel weer op zoek naar een andere betrekking in ieder geval, want ik houd van hard werken en heb dat ook lang met plezier gedaan, maar je moet nog wel met hart en ziel kunnen werken, in plaats van doods als en nobody aan een prestatienorm onder doen. De afgelopen maand heb ik me dus erg druk gehouden met mijn eigen en mijn ouders hun verhuizing. Alle papieren daarbij maken het nog eens extra vermoeiend. Het wordt tijd om te vertrekken.
Op weg naar mijn ouders nieuwe huis in Zeeuws Vlaanderen afgelopen weekend:

Maar allereerst: ik he begin november samen met mijn lieftallige vriendin (jullie kennen haar onderhand wel mag ik hopen!) een trip naar het hoge noorden gemaakt. Te Franeker staat namelijk een zeer oude universiteit die lang zeer hoog aangeschreven was. Okay, de gebouwen blijken grotendeels gesloopt te zijn, maar toch... het gaat om het idee, toch? Verder bied deze leuke stad nog het wereldberoemde Planetarium van Eise Eisinga. Deze man was totaal geen geleerde en is dat nooit geweest, maar de universitaire profs hebben veel van hem afgekeken. Op de foto voor het planetarium. Ook kwamen we hier de Sint tegen, die zijn stoomboot in Frankere achterliet en verder te paard alle kinderen in Nederland langs gaat. Ons hotel was een indrukwekkend pand in Harlingen en in dezelfde stad hebben we op stand gedineerd bij de gastronoom, voor ons beiden een nieuwe ervaring. Het is serieus goed eten in zo'n fancy restaurant, maar wel een beetje moeilijk om die strakke obers niet uit te lachen of bij te houden wat nu het voorgerecht of de amuse(s) is/zijn.
Het hotel: Uiteraard laat ik deze lieve foto van mijn vriendin in het hotel niet achter de hand: De uitgestrektheid van de Waddenzee:
De mogelijkheden in Oz blijven bestaan voor Babet en het kan nu weer vrij zeker worden gezegd dat we inderdaad terug gaan. Alhoewel deze maand nog een mogelijkheid open kwam aan de Welshe School of Ocean Sciences in Bangor. Ik ben voor enkele dagen afgereisd naar deze pukkel aan Engeland, welke beschimpft en bescholden is door mijn favoriete band Manic Street Preachers. Mijn allereerste kennismaking met de UK was Leeds (waar de financiele steun vanuit de Leeds University komt). Goed, de beschrijving van die stad schrijf ik misschien even op een later tijdstip...
Hier is mijn eerste impressie van de stad gezet op de gevoelige plaat. Dit is ook mijn enige impressie van de stad op de gevoelige plaat: De universiteit in Bangor, Wales: Wales is super mooi. Ik heb dus wat leuke kiekjes gemaakt terwijl ik gezellig mocht keuvelen met wat profs en doctors. Ik vermoedde al snel dat het niet ging werken. Maanden werken in een arbeiders milieu geven je hersenen teveel rust (vandaar ook de schrijffoutjes hier en daar). Ik ben dus de deur weer gewezen en mag niet weer terug komen. Helaas. Een impressie van foto's is wat mij rest. En de droom om ook Wales aan te doen op mijn droomzeilvaart rond het Europese continent.
Dit is Church Island, er staat een oude kerk met een begraafplaats op. Het pas naar dit getijde-eiland is vervaardigd door Belgische vluchtingen tijdens WO1: De omgeving is mystiek en werkelijk fabelhaftig: De Keltische invloeden zijn nog duidelijk merkbaar. Dubbeltalige verkeers- en winkelborden, de geur van een oud land in de neusgaten. Oeroude stenen monumenten, zoals steencirkels en een "standing stone" geven de oude samenleving aan, die ook nu nog aanwezig is in tekens, zoals het gedenketeken van WO2 op Church Island:
Gelukkig deed de komst van Sint Nicolaas mij nog wel aan en heeft-ie niet al te boos gereageerd! Op twee december kwam hij namelijk ook bij ons thuis langs! Het sinterklaas feest was als vanouds bij mijn ouders gevierd. Op 3 december zou het huis worden opgeleverd, rede temeer om de avond ervoor een klaterend feest te geven voor onze goedheiligman. Met de hele familie bij elkaar in een lege kamer met opklapstoelen, dozen als tafels en een grote berg met kadootjes namen wij in een kring plaats. We hebben een dobbelprincipe toegepast, dat verbluffend veel vertier gaf! Oudhollandse gezelligheid is toch wel heel leuk, hoor.

Nu loopt het naar de kerst. Niet de leukste periode van het jaar, als ik zo vrij in die mening mag zijn. Helemaal nu ik geen fiets heb en niet kan wegvluchten van de hele wereld, haha. We zullen er maar gewoon een gezellig feest van gaan maken dan. Zit wel snor ook: eerst een kerstviering bij Babet thuis en daarna een kersmaal tijdens mijn verjaardag op tweede kerstdag. We zullen er een mooie tijd van gaan maken!
Iedereen alvast een heerlijke kerst en een gelukkig nieuwjaar gewenst! In het nieuwe jaar zullen we weer opnieuw beginnen en wellicht weer spoedig afreizen naar de andere kant van de wereld. Voor nu, verblijf ik in Utreg. Ik geniet weer van het toneel (check het stuk publikums beschimpfung van Handke!), lees boeken, werk mijn lichaam naar de klote en drink. Eindelijk een zekere mate van tevredenheid...