Een kleine sprong terug in de bloggeschiedenis...

Deze week heb ik het genoegen gehad mijn land te delen met een lotgenoot uit Australia. Paul uit Engeland heeft na 15 maanden rondzwerven Nederland als laatste plek uitgekozen om nog een stop te maken voordat hij terug bij paps en mams is. Met Paul en anderen heb ik enkele weken doorgebracht als echte backpacker: leven in Lancelin, werken nabij Gingin. Hij was er dus ook! Wij waren allen in die vreugdevolle tijden op de Farm.
Allereerst... wat laat je een buitenlander zien in Nederland? Molens? Polders? Kanalen? Ach, ja, waarom niet.
Na een dondermiddag in Amsterdam en het Anne Frank huis (sorry, Wil, maar ik ben er nu dus al geweest...), wachtte ons een weinig vermaak in Utreg, waar de Faculty party ervoor zorgen dat ik niet op mijn werk verscheen de dag erna en mijn buitenlandse gast wel positief dacht over onze landgenoten. Vrijdag was dus een heerlijke uitslaapdag. Een korte wandeling door utreg blijft een mooi avontuur en de verscheidene kroegjes zijn best leuk eigenlijk. 's Avonds heb ik in stijl een kerstgala gehad van mijn dansschool en hebben Babet en ik uiteraard het bovenste van de plank gehaald en onze beste stapjes gezet! Onze Engelse vriend kon even thuis uitrusten, want dit efstijn was besloten en beslist alleen voor ingewijden! Wederom bleek de (after-)party zeer gezellig te zijn en werd er de volgende dag dus enigzins uitgeslapen.zaterdag stond in het teken van Den Haag (onze ridderzaal en een beetje cultuur in de vorm van hollandse schilderijen van het mauritshuis. 's Middags begon echter het echte werk: karten. Ik zwijg hier verder over i.v.m. zelfbescherming.

Enfin, deze blog zou terug in de tijd gaan, dus hier volgt een hernieuwd relaas van het olijfbomen planten in Oz:
De dagen begonnen erg vroeg... Daardoor was de stemming niet altijd zeer optimistisch. Mijn huisgenoten in een zeer groot huis genaamd "Beverly Hills" waren voornamelijk Engelsen (5 Engelsen, een Duitser en een Belgische), wat het "swearing"-gehalte wat opkrikt. Enkelen van de komende foto's kunnen dan ook shockeren en zijn niet bedoeld voor mensen onder de 18 jaar oud! Zoals reeds gezegd... Gaz, Mark en Paul staan op een rijtje. Op de vroege ochtend kwamen we op deze velden terecht.
We rijden door het veld naar ons werk: Let vooral op de ster in de ruit... Het werk kon dan ook behoorlijk pittig zijn; enkele aktie-foto's:
Maar ik geef toe, dat dit werk maar een enkele week van de vier weken besloeg. Ik moest voornamelijk werken als pegger: stokjes in de grond steken. Helaas heb ik daar geen foto van, maar wel van het andere pegging team. Daarnaast heb moesten er zakjes om de bomen worden gedaan, dit was de laatste stap. Hier is Bev klaar om uit te rukken: Gelukkig deden we het werk niet alleen! De leuke groep idiote backpackers maakte het leven nog wel aannemelijk. De terugweg was altijd een feest. drie kwartier in de pc door het glooiende landschap scheuren. Af en toe werd er dan wel een kangaroo geraakt, maar goed... Je zit nu eenmaal in Oz, hoor! Terug in het huis moest er een biertje genuttigd worden uiteraard. Af en toe werd de pub bezocht. Soms tijdens de werkweek, vaker tijdens de schaarse vrije dagen.
Op onze eerste avond waren we de weg dan ook wat kwijt, letterlijk en figuurlijk. Ahum, sorry, ouders! :D De avonden erna wat minder. Een voorbeeld van een andere altijd heldere Hollander is Eddy. Guess who! En dan waren er natuurlijk nog die sporadische andere actie's, zoals een BBQ: De Sunday Roast van Bev: En uiteraard de Beach Session na de laatste werkdag met diens BBQ op de Farm. De BBQ was lekker en gaf tijd tot goede gesprekken: De hulp van strijdkrachten worden in deze wereld van backpackers vaak aangeroepen: En daarna kwam het geniale moment van superieure foto's. Kijk en huiver: De allerlaatste avond was dan echt aangebroken. We moesten het huis uit en zouden van elkaar af worden gescheurd! Het was een rare avond met gedeelde gevoelens. De volgende ochtend vertrok ik met een lift naar Perth... snikkend. I loved you guys!

Dit is trouwens het bijna-eindresultaat van ons werk: Met heel veel dank aan onze leider in goed en kwaad: Ross (hier op de foto met een stapel plantenbakjes).

Enkele weken later mochten we elkaar nog eens tegenkomen in Perth in the Elephant, hierna zou ik met Babet naar Broome gaan en begon onze vakantie door Oz.

Wales en verder

Lieve bloglezertjes! De echte die-hards mogen zich eindelijk weer eens verheugen in een nieuwe post. Dit keer lekker uitgebreid, want ik zit toch maar op mijn gat hier in NL. Luister en huiver...

In de vorige blog deelde ik nog mee dat ik geen kamer in Utreg kon vinden. Nu das alsnog gelukt: tot aan februarie woon ik in een riante kamer vlakbij school, waar ik niet meer heen hoef :P. Ik ben zeer tevreden weer op mezelf te kunnen wonen en weer wat vrijheid te hebben. Helaas hijgt de tijd me in de nek en moet ik zeer binnenkort dus weer opnieuw verhuizen. In Utreg heb ik nu ook een baan: medewerker bij de AH Verscentrale. Mijns inziens is dit geen baan voor een blanke, zoals mijn pa altijd placht te zeggen. Inderdaad, de polen vormen in dit bedrijf meer dan drie kwart van het werknemersbestand... Het werk betaalt slecht en is rondweg klote; jammer om als afgestudeerde zo terecht te komen. Enfin, dat zal wel weer in statistische relatie staan met betrekking tot mijn gedane moeite. Ik ben momenteel weer op zoek naar een andere betrekking in ieder geval, want ik houd van hard werken en heb dat ook lang met plezier gedaan, maar je moet nog wel met hart en ziel kunnen werken, in plaats van doods als en nobody aan een prestatienorm onder doen. De afgelopen maand heb ik me dus erg druk gehouden met mijn eigen en mijn ouders hun verhuizing. Alle papieren daarbij maken het nog eens extra vermoeiend. Het wordt tijd om te vertrekken.
Op weg naar mijn ouders nieuwe huis in Zeeuws Vlaanderen afgelopen weekend:

Maar allereerst: ik he begin november samen met mijn lieftallige vriendin (jullie kennen haar onderhand wel mag ik hopen!) een trip naar het hoge noorden gemaakt. Te Franeker staat namelijk een zeer oude universiteit die lang zeer hoog aangeschreven was. Okay, de gebouwen blijken grotendeels gesloopt te zijn, maar toch... het gaat om het idee, toch? Verder bied deze leuke stad nog het wereldberoemde Planetarium van Eise Eisinga. Deze man was totaal geen geleerde en is dat nooit geweest, maar de universitaire profs hebben veel van hem afgekeken. Op de foto voor het planetarium. Ook kwamen we hier de Sint tegen, die zijn stoomboot in Frankere achterliet en verder te paard alle kinderen in Nederland langs gaat. Ons hotel was een indrukwekkend pand in Harlingen en in dezelfde stad hebben we op stand gedineerd bij de gastronoom, voor ons beiden een nieuwe ervaring. Het is serieus goed eten in zo'n fancy restaurant, maar wel een beetje moeilijk om die strakke obers niet uit te lachen of bij te houden wat nu het voorgerecht of de amuse(s) is/zijn.
Het hotel: Uiteraard laat ik deze lieve foto van mijn vriendin in het hotel niet achter de hand: De uitgestrektheid van de Waddenzee:
De mogelijkheden in Oz blijven bestaan voor Babet en het kan nu weer vrij zeker worden gezegd dat we inderdaad terug gaan. Alhoewel deze maand nog een mogelijkheid open kwam aan de Welshe School of Ocean Sciences in Bangor. Ik ben voor enkele dagen afgereisd naar deze pukkel aan Engeland, welke beschimpft en bescholden is door mijn favoriete band Manic Street Preachers. Mijn allereerste kennismaking met de UK was Leeds (waar de financiele steun vanuit de Leeds University komt). Goed, de beschrijving van die stad schrijf ik misschien even op een later tijdstip...
Hier is mijn eerste impressie van de stad gezet op de gevoelige plaat. Dit is ook mijn enige impressie van de stad op de gevoelige plaat: De universiteit in Bangor, Wales: Wales is super mooi. Ik heb dus wat leuke kiekjes gemaakt terwijl ik gezellig mocht keuvelen met wat profs en doctors. Ik vermoedde al snel dat het niet ging werken. Maanden werken in een arbeiders milieu geven je hersenen teveel rust (vandaar ook de schrijffoutjes hier en daar). Ik ben dus de deur weer gewezen en mag niet weer terug komen. Helaas. Een impressie van foto's is wat mij rest. En de droom om ook Wales aan te doen op mijn droomzeilvaart rond het Europese continent.
Dit is Church Island, er staat een oude kerk met een begraafplaats op. Het pas naar dit getijde-eiland is vervaardigd door Belgische vluchtingen tijdens WO1: De omgeving is mystiek en werkelijk fabelhaftig: De Keltische invloeden zijn nog duidelijk merkbaar. Dubbeltalige verkeers- en winkelborden, de geur van een oud land in de neusgaten. Oeroude stenen monumenten, zoals steencirkels en een "standing stone" geven de oude samenleving aan, die ook nu nog aanwezig is in tekens, zoals het gedenketeken van WO2 op Church Island:
Gelukkig deed de komst van Sint Nicolaas mij nog wel aan en heeft-ie niet al te boos gereageerd! Op twee december kwam hij namelijk ook bij ons thuis langs! Het sinterklaas feest was als vanouds bij mijn ouders gevierd. Op 3 december zou het huis worden opgeleverd, rede temeer om de avond ervoor een klaterend feest te geven voor onze goedheiligman. Met de hele familie bij elkaar in een lege kamer met opklapstoelen, dozen als tafels en een grote berg met kadootjes namen wij in een kring plaats. We hebben een dobbelprincipe toegepast, dat verbluffend veel vertier gaf! Oudhollandse gezelligheid is toch wel heel leuk, hoor.

Nu loopt het naar de kerst. Niet de leukste periode van het jaar, als ik zo vrij in die mening mag zijn. Helemaal nu ik geen fiets heb en niet kan wegvluchten van de hele wereld, haha. We zullen er maar gewoon een gezellig feest van gaan maken dan. Zit wel snor ook: eerst een kerstviering bij Babet thuis en daarna een kersmaal tijdens mijn verjaardag op tweede kerstdag. We zullen er een mooie tijd van gaan maken!
Iedereen alvast een heerlijke kerst en een gelukkig nieuwjaar gewenst! In het nieuwe jaar zullen we weer opnieuw beginnen en wellicht weer spoedig afreizen naar de andere kant van de wereld. Voor nu, verblijf ik in Utreg. Ik geniet weer van het toneel (check het stuk publikums beschimpfung van Handke!), lees boeken, werk mijn lichaam naar de klote en drink. Eindelijk een zekere mate van tevredenheid...

De Lage Landen

Een reis is pas af wanneer je weer helemaal terug bent! Vandaar deze post (en op speciaal verzoek van Alwin!) van mijn avonturen in de LAge LAnde (LALA om een lamme-aapschappelijke term erin te gooien).
Terug in Nederland, dacht ik wel even een kamer te vinden in Utrecht, maar alas, dit is tot op heden gefaald. Wel heb ik de Dom beklommen samen met Wil en hier dus een mooie uitkijk over Utreg gehad. Voor alle oud-Utregters:

Wil poseert bovenop de Dom.

Enkele dagen in het mooie Belgie nabij Affligem leverden ook typische plaatjes op welke ik lange tijd moest missen in het verre Oz. Een greep uit de kolektie:


Samen met Babet was een bezoek aan Antwerpen (handwerpen) ook zeker een bezoek waard! Jammer dat het geen NL meer is...


Omdat sommigen klagen over blogs met veel gepraat en weinig bekijks, zal ik verder kort zijn van stof.
Kanoen op de Utregse Vecht:

Wenen (wederom een greep uit de kollektie):

Laatste post vanuit Oz!

Jep, dames en heren, vriendjes en vriendinnetjes, lieve toeluisteraars! Dit is dan het laatste deeltje uit de serie. Over een week gaat mijn vliegtuig vanuit Perth weer terug naar de Lage Landen. Nu zit ik nog in Brisbane, wat aan de andere kant van het ailand ligt. Vanaf mijn laatste post in Townsville zal ik jullie nog even op de hoogte brengen van het verloop van deze mooie Oz-vakantie.
Allereerst Townsville: snorkelen op het Grote Barriere Rif! Nou, Boaz, snorkelen is inderdaad wel gein. Vooral wanneer je met een zeeschildpad van een meter lengte zwemt en wanneer je prachtige koralen ziet, zo'n stingray, die de Crocodile Hunter niet eens aan kon en een Reefshark onder je ziet gaan! Vergat ik daarbij nog te zeggen, dat de bijna 3.5 uur durende rit naar het rif zelf ook bijzonder de moeite waard is? Een wilde zee, die de boot alle kanten van de oceaan laat zien en de mensen hun darmen laat legen zonder dat ze het willen? Om dan wanneer je het land nergens meer kan zien zomaar die blauwe massa in word gegooid en zelf dan maar naar beneden moet kijken om daar die gekke nieuwe wereld van het rif te ontdekken. Tja, zeker een bijzondere ervaring!
De weg verliep eerst richting de bossen van Eungella. Langs de Oostkust is het verkeer een stuk vaker gestremd en wonen er gewoon regelmatig mensen in het land! Dit is heel anders dan de afgelopen weken door het lege landschap van midden Oz.

Nu ja... De roadtrains rijden er nog wel...
Dus naar Eungella... Dit bleek een leuke verrassing te zijn: een tropisch regenwoud bovenop een stijle berg. Schrok me een hoedje toen de weg opeens heel stijl omhoog ging. Ondanks de grote borden, die waarschuwde voor een extreme klim had ik dit niet verwacht. Babet natuurlijk wel en die had dan ook wat angstige momenten naast me in de auto :P.

Zie je de weg?

Diezelfde avond zagen we de vermaande Platypus door de rivier zwemmen!

Uitzicht vanaf onze camping op het Pioneer Dal, waar we vanuit naar boven zijn gegaan (ochtend sessie).



Een wandeling door het bos geeft ons een mooie indruk van het regenwoud.

Leuke setting in het regenwoud.
In de avond werden we enigszins opgeschrikt door herrie veroorzaakt door dit diertje (er bleken er vijf rondom onze campervan te zitten, volgens onbevestigde bronnen): een possum, of zoals babet ze noemt een lief boomaapje.

De possum iin de boom, die onbeschaamd naar onze campervan loert.

De volgende dag vervolgt onze weg verder richting het Zuiden. We stoppen even in hetzelfde dal bij de Finch Gorge, waar we weer door het mooie regenwoud mogen huppelen.

Lach eens naar het vogeltje, Babet.

Foto van de hoge bomen.

Noosa was een volgende stop. Erg toeristisch park aan de kust erg dicht bij Brisbane. Hier hebben we wilde koala's gezien en kwamen erachter dat de paden die niet geasfalteerd zijn het rustigste bewandeld worden.

Wij in Noosa.

Uitzichtje.
Nu zijn we dus in het mooie Brisbane. Wel een echte stad is dat, in tegenstelling tot Perth. Wel bijzonder om van het Rif naar een tropisch regenwoud in de bergen te gaan en dan langs een rotsachtige kust met eucalyptusbomen en koala's uiteindelijk in een stad aan te komen. En dat binnen een paar dagen.

Dit is Brisbane.








Okay, okay...








Ja, dan toch maar wel.




Dit is hem dan. De kola beer. Zoekse!

Adieu en ik hoop dat jullie genoten hebben (Ook allen die ik heb verwezen naar deze blog, wanneer men vraagt: hoe was je vakantie? als ik straks terug in NL ben...). Tot 8 Augustus 2007, wanneer mijn voetjes weer in de drab van ons geliefde Nederlandje mogen staan.