Nicaragua - Leon

Goed, het is 2014 en dus tijd voor iets nieuws. Een nieuw avontuur. Momenteel schrijf ik vanuit de plaats San Juan in Nicaragua. Ik zal op deze blog af en toe (wekelijks? twee-wekelijks? maandelijks?) een kort verslag doen van de gebeurtenissen voor de thuisfronten. Vandaag de eerste. Een korte inleiding en een dagtrip naar Leon in Nicaragua. Voor ons alles van te voren nog onbekend, maar nu dus bekend.

De vlucht was akelig lang. Tien uur naar Houston en dan uren in de rij voor de beruchte Amerikaanse douane. Ene rij naar de andere en dan nogmaals. Enfin, de vlucht naar Managua was relatief kort en voor we het wisten waren we langs de douane voor 10 dollar ons visum gekocht en klaar om met de taxi naar onze home stay te gaan.

De milkshake Oreo op het vliegveld van Houston... maakt me blij

We zijn nu dus twee dagen bij onze nieuwe ouders Dora en kleinzoontje Danielito en de rest van de familie. Daar onze aankomst in het midden van de nacht was hebben we weinig beseft van het eigenlijke verblijf de eerste dag/nacht. Nu zien we meer. We leven met zijn twee-en (Lena en ik) op een slaapkamer van ca. 9 m2 met een bed inclusief klamboe. De muggen vallen in de stad best mee, maar op de school welke een soort van eco-woud school is zijn er wel een hoop. Verder is er buiten het huis de toiletten: het befaamde donkere gat in de grond en de douche: de zogenaamde bucket shower, d.i. jezelf met een kommetje overgieten en hopen dat je schoon wordt.
Overdag zijn de starten vol drukte en gezelligheid; men bouwt simpele huizen, men hangt rond om de kleine winkeltjes, men is bezig met automobielen etc. etc. Heerlijk om het leven zo op straat te zien; iets wat in Nederland een beetje vergeten wordt. We worden vaak toegelachen en Cheles genoemd. In de nacht nemen de honden het recht over dtraat over. Luidruchtig blaffen maakt je nog wel eens wakker. Ook de geluiden van het woud, de krekels e.d. zijn het wennen waard. De geluiden lijken 10x zo luid. Om 4 of 5 beginnen alle hanen van het dorp te kraaien. In Holland lijken ze dat wat zachter te doen. Desondanks slapen we best prima eigenlijk. Het is niet te heet en ook niet te koud namelijk, haha.
De school waar we zitten geeft 1-op-1 les, dat is behoorlijk intensief. De begeleiding en enthousiasme is erg positief en het is allemaal in een mooie setting van woud.
Gisteren zijn we op onze eerste excursie gegaan naar Leon gegaan, een oude stad 2,5 uur rijden van onze school.

Leon heeft een zooitje mooie kerken en een fascinerend museum. Op een enkele kerk kan men het dak op. Dat is zonder veiligheidsvoorschriften en een koepeldak overlopen lijkt dan ook de normaalste zaak van de wereld....

Op de kerk...

Voor de kerk en de toren... 

Op de toren...

 Ook het museum kende een hoogte-uitdaging. De muur, welke normaal werd gebruikt voor de bewakers van de voormalige gevangenis werd overheen gelopen. Wel een speciale bedoeling allemaal. Het museum zelf is best interessant en nu pas begin ik meer te weten te komen over de revolutie en de verschikkingen die hier plaats gevonden hebben. Het land heeft dit nog altijd een beetje met zich mee heb ik het gevoel en helemaal veilig is het niet. Wanneer het donker is zorgen we iig lekker thuis en binnen te zitten. In Leon draait om 7 en 12 uur een luide sirene, welke mij nog niet duidelijk is of die nu echt gebruikt wordt voor kinderen en de school of andere zaken. Het geluid is iig niet de meest vrolijke melodie.

De sirene is niet voor buitenlanders weggelegt. Ook de grote poppen van legendes in nica 

Een tekening in het museum van het gevangenisleven 

Een enge pop voor de legendes van nicaragua

Over de muur rondom het oude gevanginiscomplex. Bewakers konden niet dik zijn...

We bezoeken nog twee kerken, daar waar het christendom hier begon. Eentje is een ruine en heeft nooit veel aanhang gekend (meer een kapel). De andere is waar het christendom aanhang vond onder de indianen. Dit werd gedaan door de zon de kerk in te halen, daar deze werd aanbeden door de indianen (en vele andere culturen natuurlijk, waaronder de oude grieken!). We hadden het geluk om net op tijd te zijn voor een ceremonie voor een 15jarige. Meisjes houden een groot feest, een soort van volwassendomsfeest (raar woord...).

De zon... 

De quintados of zoiets...

Ondertussen en stiekum leren we een hoop over de cultuur, de lokale historie, natuur en de revolutie. Ook komen we in aanraking met goed eten, zoals fruit, platana's, rijst met bonen en nog veel meer. Ook mooie stoffen en weverijen stonden op het programma. En daarnaast natuurlijk het contact met de inwoners en de buitenlandse backpackers, voornamelijk amerikanen en ook best veel nederlanders.

middageten

de weverij