Jaja... het is echt! 2024 is een nieuw jaar met mogelijk gote veranderingen. Allereerst is er natuurlijk het oud en nieuw met Roel en Bas in Rotterdam en een ware thee ceremonie (Soort van). Zie onderstaande foto's.
Thee ceremonie no.1
De heren.... voor de klok van twaalf
Het gezelschap na een uur of twaalf
Het hoogtepunt van de eerste weken van 2024 was zonder meer de wandeltrip naar Engeland. Een bekend medicijn voor mijn fernwehe herz. Ditmaal wilde ik de Penine Road doen, maar ik maakte me al wat zorgen. Laten we maar beginnen bij dag 1.De boot is weer voller met typetjes. Ik zit op de eenzame bierdrinkende mannenbank, terwijl de troubador met gedeelde vertwijfelde enthousiasme iemand anders liedjes ten gehore brengt. Volwassenen spelen rummikub terwijl zij de muziek waarderen en weldra zullen vertrekken met de smaak van een liefdevolle beminning van de nachtelijke geneugten. De jongens van luidruchtigheid nemen voor een moment het café over door de laatste jongen met sjaal losjes over de schouder en doorgeschoten koorknaap die klappend op de muziek aandacht opeist.
De eerste dag gaat op en neer langs de muur van Hadrianus. Dichtbij het doel vallen de wolken de heuvels op.
De cabin
Overzichtelijk uitzicht, waarbij in de verte de zon doorschijnt
De muur
In de verte zie je de andere wandelaar die me tegemoet liep
Mist!
Dag twee is loodzwaar! Vanuit het relaxe youth hostel in Twice (of Once) Brewed gaat het te lang op en neer langs de nevelige muur. De mist blijft en het is wandelen in een doffe witte wereld zonder uitzichten terwijl je weet dat ze er zijn. Helemaal kapot kom ik aan in Bellingham. Eigenlijk was vandaag en gisteren een enkele etappe; onmogelijk! Ik val neer en blijf de hele volgende zondag in mijn eigen kleinen wereld. Geen wandeling en wel een slokje van het blessed water uit de put van Cuddy.
Mist en onzichtbare witte doffe wereld
En de wereld is terug
KAPUT
Avondsessie met daar in de verte Bellingham
Het dorp de volgende zonnige dag
Het was erg koud om te herstarten, maar voordeel is dat de grond fijn hard is en daardoor het wandelen veel makkelijker. Het vordert vandaag weer goed en de kapotte interne motor lijkt toch te hebben overleeft en werkt weer. Het is een mooie route en ik blijf flink doorhalen. Echter kom ik in Byrness terecht waar niks is en ik in de kerk moet wachten voor een taxi naar het hotel. Dat was een tegenvaller en de driver kan ik maar moeilijk verstaan door de lokale slang. Het hotel is best okay, maar ben weer de enige gast. Het voelt wat ongemakkelijk. Ik heb al besloten de volgende dag een reis met de bus en trein te doen en de zware tocht over de heuvels met overnachting in mountain refuge over te slaan. Jammer! Geen avontur meer. Ik ben oud. Teleurgesteld in mezelf met de stress door het hoofd om banen te wisselen of toch niet. Complexheid.
Uitzicht 1
Uitixht 2
Uitzicht 3
Kerk wait
Wat als doet wat je wilt? De band is zwart van binnen en kleurrijk van buiten. Wooler is een rare dag. Ik moet nog een dag. Die doe ik altijd in een keer naar het eiland, maar vandaag doe ik hem in twee keer. Waarom? Geen idee. De route is eenvoudig te doen in een enkele dag. Maar ja.... Ik doe het dus met tussenpose in Beale wat echt niet nodig was. Het raadselachtige gebeurd, want ik ga voor de grot van Cuddy door mijn rug. Het is vet irritant. Maar ik wandel door. NAar Lindesfarne is en blijft mooi en vanuit het hotel kan ik het vorege ochtendgloren nog even heen en terug lopen om het water nog over de weg te zien kabbelen. Ik ga langs het avondgebed en verder geen speciale zaken.
Zoveelste uitzicht
Daar is Cuddy s cave in het bos voor me
Sneeuw op de volgende ochtend!
Water kabbelt over de weg
Be aware!
de serene rust van het getijdewater voor mij\
de zwanen die stil en fier voorbij gaan hun koningschap bevestigen\
de vogeltjes in het riet rustig bezig met hun ochtend druk, zingende en roepende\
de gansen dan weer neergestreken in het water dan weer als een groep rijzende punten naar de lage lucht\
en het gebulder van d eonheilspellende zee blijft. Ver en dichtbij. De meeuw zeilt over mij\
Vanaf gisteren voel ik weer de onwerkelijkheid van het leven. Zelfs dit opschrijven is moeilijk en een motorrieke overruling van mijn eigen hand die niet wil. De waarheid is dat zoalng als ik al naar Lindesfarne ga ik mezelf in een grote nachtmerrie voel waar ik toch ooit eens wakker uit wordt bij L. Maar ik mis haar.
.jpg)
