Tripje Duitse sneeuw

Het was weer hoog tijd voor echt avontuur! Nu ja, dit zeg ik hier op deze blog natuurlijk wel heel vaak. Maar goed, Duitsland is altijd avontuur en altijd thuis. Aanleiding was eindelijk de Allgaü eens te bezoeken en heer Phillip Mennig. Daarnaast is mijn oudste broeder ook in mijn thuishaven Beieren.

Het eerste deel van de toch was een helse autorit naar Wangen. Kou, sneeuw, regen, file, ongelukken. Wat een gebeuren. Maar veel later dan geplan komen we aan in het mooie onderkomen van Phillip. Een heel karakteristieke zolder-ruimte die helemaal is opgeknapt. Het is flink bijkomen en het biertje smaakt goed. De volgende dag start met wat sneeuw op de daken en chagerijnig grauw weer. We lopen wat door Wangen, waar de nieuwbouw wordt bekeken. Daanra gaan we met de auto naar Ravensburg, waar de zon begint te schijnen. De stad is leuk en druk-achtig, maar het echte werk begint natuurlijk in de Alpen. Op de kantoorschoentjes lopen we steeds verdfer de bergen in tot dat het pad een waar pad wordt en een schlucht in gaat, waar een turmulende waterval ons tegemoet donderd. Erg mooi! Een wandeling van vier tot acht in de avond! Enkele mooie kiekjes laat ik natuurlijhk niet achter. Ik miste het reizen. Ik mis Duitsland.

In de avond eten we een pizza en mag ik vriendin Verena ontmoeten, wat een superlieve leuke meid voor de heer Mennig is! De dag erna ga ik naar mijn broer. Tenminste deels, want ik kom er de dag ervoor achter dat Freising op de weg ligt en dus vraag ik de Hannus familie of ik langs mag komen. En dat mag. En dat is altijd zo heerlijk en fijn!!!! Dank dank dank, lieve familie :).

Bij mijn broer aangekomen in een werkelijk uithoek van Duitsland moet ik even wachten voor de deur door slecht gehoor en bereik. Broer RB heeft het weer goed voor elkaar en overnacht in een typisch voor ruben gevormde boederij. We maken een vijne wandeling over rivieren en door Tjechië en eten daarna okay eten in een duits restaurant.

Op de terugreis op een blauwe maandag bekijk ik nog even twee potentiele aankoop percelen inclusief megalomaan pand, welke Ruben me aanprijst. Nou, de prijs zal onbetaalbaar zijn. Maar daar wordt nu naar gekeken. Ik ben onrustig en wil wat investeren. Misschien kan ik extra geld ergens lenen? Welk pand zou jij kopen?

De reis naar huis was rustig. Deze begon met veel sneeuw en eindigde in de tuinen van Arcen. In de tuinen deed ik voldoende fantasie op voor de Italiaanse tuin en de Japanse tuin, welke ik in de toekomst voor ogen zie. Onderstaande foto's geven de impressie.

Naast deze trip waren er andere dinge. De eerste airbnb klanten uit Duitsland. De verjaardag op het strand van Jeethro (zie foto), diverse ondernemen met De Baron en Roel, bezoekjes bij Mara en Koen en Wiets en Ernst. Nu ja, noem het maar op. O, ja. 

Concert Alma en De Kaligraaf

 Het is zover. Twee dromen komen uit in een korte tijd van elkaar of juist door elkaar.

Allereerst starten we per 1 april het Logement de Kaligraaf. Wat dus nog verkeerd gespeld is ook. Daar moet ik nog een verhaal van maken. De bed en breakfast die alleen open is in het weekend ziet er verbeeldig uit, maar ook de omringende kamers en ruimtes ben ik blij mee. Check enkele foto's:

Nu is het afwachten op de paar klanten die ook zowaar gebruik willen maken van de zolderkamer. Ik ben erg benieuwd naar dit avontuur. Maar altijd open om de boel toch anders in te pakken natuurlijk.

De andere zaak was een concert. Samen met het Alma huis van Sylvia en Evert hebben we onze eerste try-out gedaan. En dat was een succes. Een groot succes vond ik zelf. Roel deed een eerste liedje met een lange intro voor mijn persoontje. En daarna speelde Wolter met band de hele avond weg. Heel fantastisch optreden en op 18 juni komt het vervolg. Enkele impressies:

Een waardevolle notering natuurlijk ook voor pa, die het hele logement eigenlijk in elkaar heeft getimmerd! De laatste loodjes rondom het keukenblok zijn nu ook erg fraai er uit komen te zien. Natuurlijk zal een verwende reiziger altijd wat aan te merken hebben, maar die kan dan diens geld terug onvangen. Het keukenblok:

O, en natuurlijk het bezoek aan Zierikzee, wat we bijna vergaten! Een hele leuke stad op de terugweg van pa. Ook hiervan een snelle glimps:

Sint Oswald

Deze maal een wandeling in het kader van een koning die sint is geworden. Maar wel weer naar het heilige eiland Lindesfarne. Met de boot gaan we weer richting Newcastle. Ik voel me niet helemaal tip top en vermoed een kleine covid ziekte. Na wat eten en de film Belfast ga ik onrustig slapen. De volgende dag loop ik als een van de eerste door de douane en wacht ik lange tijd in de bus om naar het station te worden gebracht. Daar neem ik de volle trein naar Hexham. Ik voel me ongemakkelijk door het vermoeden van covid en de eenzame strijd met mondkapje in een overvolle trein.

In Hexham bezoek ik de kerk met diens 1300 oude crypte van Sint Oswald zelf. Het is een magische plek. Ook de stairway is bijzonder gezicht. Ik heb het geluk als eerste binnen te komen nadat er een service is geweest. De pastor is erg behulpzaam en vriendelijk. Ik wandel daarna verder. Het is een vriendelijk gebied, maar redelijk koud. Mensen groeten en doen een praatje. Het wordt snel stiller en leger. De kerk van Havenfield is tevens een schoonheid. Nu begint de wandeling echt. Ik neem een alternatieve route, om de eerste etappe doable op te breken. Het is een mooie stille omgeving. Zoals ik dat gewend ben van noord engeland. Ik spendeer een koude en bange covid nacht in mijn tentje ergens in een verlaten bosje, nabij een overstroomde weg.

Hexham Cathedral stairway

On in the forest

De kerk van Heavenfield

De nacht valt in

De volgende ochtend was een koude koude koude start. Minus vier. Maar we gaan door en geven niet op. Vandaag zal de zwaarste dag zijn, maar we komen aan in een hotel. The Turks Head in Rothbury. En die is prima! Een grote kamer met goed voedsel. De wandeling van de dag is eenzaam en heel stil. Het gaat eerst nog door sompige weilanden met veel schapen, maar daarna komen we de bossen in. Het bordje zegt dat het pad hier nog niet gereed is, maar de oudere mensen die in het dorp wonen en toevallig een rondje liepen zeggen me dat ik het wel kan proberen. Daar gaat ie dus. Langs de houthakkers kom ik dan uiteindelijk toch echt terecht in klauterwerk over bomen en takken en storm Arwen heeft hier de boel flink kort en klein geslagen. Ik red het en kom uit in de kletsnatte heide veen gronden van het nationaal park waar ik keihard verdwaal en mijn voeten door de natte sompigheid kapot loop. Ik kom uitgeput aan in Rothbury waar ik in het hotel in een stort. Ik slaap slecht en de volgende ochtend check ik met corona zelftest mijn situatie diep in een corona besmetting.

Koude ochtend

Ik krijg me ogen bijna niet open

Landschap 1

Moors 1

Moors 2

Dag drie. Wat een begin met covid. Vandaag is het in principe de rivier langs naar beneden lopen. Dit gaat grotendeels redelijk goed. Vooral het begin is een fijn pad. Maar ook hier zijn weer grote delen door drassige weilanden. De kerk van Sint Michael in Fenton is bijzonder en ik koop er een kaartje voor Katya en de Oekrainse cause. Een bijzondere plek weer. Ik loop op mijn tandvlees het laatste deel met het kasteel van Warckworth in het zicht. Hier overnacht ik in het Sun Hotel direct tegenover het kasteel. Een mooie plek met prima service en eten wederom. Ik kan niet klagen, maar ben wel redelijk kapot. Het ontbijten in de enorm mooie zaal geeft moed voor de volgende dag.

De kerk vanRothbury in de vroege covid morgen

Het blijft zonnig

Het kasteel van Warkworth!

Ontbijtsalon!!!!

Eigenlijk was het plan het deel langs de kust niet te wandelen, omdat ik hier met sjoerd had gefietst. Echter door de Corona gaan we verder te voet. Ik wandel een redelijk kort deel, welke toch wel weer vermoeiend is. De kust is natuurlijk erg mooi en ik eet lekker wat in Craster. Nu ja, lekker. De crab sandwich was een beetje smaakloos. dat terwijl het hele dorp onder de rook van een stokerij voor gerookte vis gebukt ging. Een gezellige jut en jul uit Sheffield (?) spreekt me wat aan, maar ik voel me stinken. Ik vindeen plekje achter een vakantiewoning om mijn tent op te zetten. Eerst lees ik wat, waardoor het koud wordt. Door de wind klappert de tent de hele nacht en slaap ik amper. Zelfs ga ik er uit om de tent weer vast te maken. In de ochtend verlies ik veel energie door de ochtend zeik sessie.

De kust

Mensen langs de kust - dit deel wordt drukker

Het kasteel Dunstanburgh

Na de slechte nacht in wederom een tent vind ik toch nog energie om in een eenzame verlate baai mijzelf in de zee te gooien en de kou te trosteren. Of ik nog Covid heb, zal wel. Vandaag is een rustige dag zover ik denk. We gaan langs Seahouses en langs de kust naar Bamburgh. Daar relax ik wat. De kerk van Sint Aidan is bijzonder met diens graf en bijzonderheden. Het broodje pulled pork bij de lokale butcher het toppunt van de culinaire dag tot dan toe. Belford is verder dan gedacht. We gaan rond een mooie baai heen waarbij de hele tijd Lindesfarne in het zicht blijft. Wonder boven wonder wordt het hier ook weer rustiger, want vooral Bamburgh is erg toeristisch. Maar Seahouses ook. De verlaten starnden van Craster is een ander verhaal. In Belford wacht een super aardige host me op en kom ik goed en tijdig bij. Een mooie wandeldag al met al. Maar de voeten raken kapot.

De duik en het strand

Kasteel Bamburgh vanaf het toilet

De eenzame en weidse baai

De spoor-overgang: vergeet nooit te bellen!

Vandaag de laatste dag. De dag naar Lindesfarne. Bekend terrein. Wederom de grot van Cuthbert en wederom het koude water om blote voeten om over het wad naar het eiland te lopen. Mijn voeten gaan nu echt kapot, maar ik red het. En de koffie van Pelgrims coffee brengt me weer op de been. Ik overnacht veel te duur in de Manor en ben net op tijd voor de service, waar ik als enige ben, maar wel een fijne dienst beleef. Het is prettig zo. Ik doe nog wat wijsheden op en moet nog wat bomen langs klimmen.

Cuthbert cave surroundings

De dode boom die doorleeft

Lindesfarne

De weg en de ree-en

De regenboog bij Berwick

Door Corona loop ik dus ook nog het stuk naar Berwick. Dit is nooit erg verstandig omdat ik de tas altijd te vol stop en de voeten door de modder en kou van het wad niet goed kunnen lopen. Hinkend ren ik nog naar de trein van Berwick-Edinburgh. Daar loop ik de 45 minuten naar het guesthouse welke weer subliem is met een mooie eenpersoonskamer. Ik kan tevreden zijn. Ik spreek af bij Sjoerd en geniet diner, bier en whiskey. Het is jammer om op deze wijze elkaar kort en stressvol te zien. Ook de voglende dag zie ik hem en hun kort in de avond voor eten. Overdag geniet ik van lunch in Leith en vervolgens het museum van Portraits en vervolgens de Kennedy Prject live op Weaverley Bridge. Voor ik weer naar huis ga koop ik goede whiskey. Dat was het weer.