Afgelopen herfst zijn we nogmaals afgereisd naar het mooie Armenië. Het is alweer jaren terug dat ik daar met ma was. Daarnaast heb ik een jaar lang geen reis met het vliegtuig gedaan. Dus het was tijd.
De reis begint op Schiphol, waar we laat in de nacht vertrekken voor een gebroken nacht in het vliegtuig. Op het vliegveld te Yerevan zien wij in eerste instantie geen taxi chaffeur en dus zijn we al in discussie met een volgende taxi chaffeur,w anneer plots een man met een tab met mijn potretfoto voor de neus van mijn maat Jordy staat! Dat heb ik nooit mee gemaakt. Een lange langzame reis naar ons eerste verblijf te Alaverdi begint. Een reis met gas-auto en een Duitse ex-generaal. Wij komen eindelijk aan op de ARMBEE. Een hutje voor ons staat gereed en de bijen slapen letterlijk onder ons matrasje. We ontmoeten hier tevens Gregory, een Amerikaan die nu in Berlijn woont. Erg gezellige avond met goed eten volgt.
onderweg...
Het onderkomen bij de bijen
We besluiten gezamelijk de UNESCO kloosters met de spannende namen Sanahin en Haghpat te bezoeken. Onze host brengt ons naar Haghpat, van waaruit we naar Sanahin lopend de afstand zullen overbruggen. Haghpat is een erg mooi complex. Het is er niet heel druk en veel te zien. Zeer de moeite waard dus! We vervolgen vervolgens de reis te voet door mooie herfstlandschappen met vriendelijke mensen overal en mooie heuvels en dorpen. Halverwege stopt een Lada voor onze neus. Net als we besloten hebben hoe mooi het is om te wandelen besluiten we de lift van deze vriendelijke man aan te nemen. Wat een avontuur! Sanahin is iets minder indrukwekkend. Een grote reparatie heeft het romantische ervan af gehaald. We gaan spoedig door naar onze thuisbasis. Een steil pad naar beneden, waar we halverwege nog het zeer spannende museum over de Mikoyan broers bezoeken. Beneden in het dal aangekomen nemen we eerst een biertje voor we in schemer verder lopen richting de ARMBEE. Ook nu weer stopt er een auto voor ons: het is de host, welke al een uur naar ons op zoek was!
Haghpat Bell Tower en Complex
De volgende dag gaan we weer verder. Ik had stiekum nog langer willen blijven in Alaverdi, maar goed. We rijden met de Martruska en enorm zenuwachtige taxi (kruis slaan, sigaretje, "Mister!""Gerson!") naar Dilijan. De B&B daar is drie keer niks en de stad is zo verwarrend en onintereessant dat mijn humeur naar een tikkie chagerijnig omkeert. We doen een wandeling door de bossen, nadat we eindelijk het een en ander gevonden hebben. In de avond gaan we in een verlaten "good for nothing"etablishement pizza eten en bier drinken. Om half tien staat het hier echter vol met de mooiste internationale stundentes welke elke vezel in hun body eruit willen dansen, nadat de eigenaar een enorme box buiten zijn deur richting het terras heeft gezet; dit alles ondanks de wat lagere temperatuur in dit jaargetijde. De oude stad blijkt toch wel grappig en wanneer we de volgende dag een ander hotel nemen met uitzicht, zelfde prijs, goed ontbijt en vriendelijke mensen, keert het goede gemoed terug. Het is wel zeer toeristisch. De toeristen vinden we ook terug in Haghartin klooster, dat tevens veel te mooi is gerestaureerd. De wandeling de bergen van Dilijan is is echter zeer de moeite waard. Het is een flinke klim, maar boven de boomgrens kom je in het land van Mordor. Het is een inspirerend gebied en ook hier zou ik de meerdaagse wandelroute nog eens willen doen. Via wat bewoning en diens honden keren we laat in de middag terug in Dilijan, waar we bij een goed restaurant nog wat nuttigen.
Onderweg door landbouwgebied
In de kloosterkerk het typische beeld op de gevoelige plaat
In het midden van de eenzame bossen van Dilijan
Ook de Baron loopt vrolijk mee
Het avontuur Dilijan is ook weer voorbij en met de volgende matruska proberen we yerevan te bereiken. Halverwege de pas stort deze echter in en staan we met panne langs de weg. Een half uur later is er een volgende bus om ons de rest van de route mee te nemen. Het koelsysteem wordt telkens met colaflessen water bijgevuld vanuit een rijdersstoel in een ingenieus buis-systeem. In Yerevan doen we niet heel veel. We lopen er wat rond, gaan naar het moseum van een film regiseur en kunstenaar en genieten van ons luxe hotel. De volgende dag bezoeken we dan nog het toeristische Kohr Virap aan de Turkse grens, voordat we door rijden naar het vliegveld, alwaar we onze laatste Drams opverbrassen. In Kohr Virap is het echter wel mooi, zodra een bus van toeristen weer wegrijd. De afdaling via een ijzeren trap de waterput van Gregory in is zonder meer groot hoogtepunt!
Museum van Sergej
Down the rabbit hole
and even further...
Een derde trip de veluwe op tijdens de warme winter van 2020. Het was bloed, zweet en tranen. Vooral een enorme hang-over mijnerzijds dat deze editie om niet te herinneren maakte. Verder natuurlijk Ria's bar op de terugkomst en het mooie landschap. Zo lopen wij allereerst door de slingerende heuvels van het Lierderbos, komen vervolgens in Hoenderloo waar we een stormbaan met enkele mensen uitvoeren en de drank begint. Het zoeken van een kampeerplek splitst ons voor een kort moment, maar al gauw staan de tenten, wordt het eten gekookt en is het genieten van drank en pasta. Dus.... de volgende ochtend ben ik vroeg op met het gloren van de dag. Erg mooi. Maar het wordt niet beter. Een mega kater aldus en jezelf door de Veluwe slepen. Maar met karakter ergens diep verscholen... En vervolgens de week er op twee dagen zwaar ziek. Corona was er toen nog niet. Enkele foto's volgen hieronder:
