De zomer is normaal de tijd van de grote vakantie. Voor ons is de grote vakantie dit jaar een weekend wandelen door het Beierse Woud. En dat was de moeite waard! Niet alleen het landschap, maar ook de kilometers en uren die we er in besteden. Een goede voorbereiding voor ons plan naar Rome te fietsen, maar daar over meer.
Niet eens zo vroeg moesten we de trein hebben op zaterdag. Helaas hadden we ons verkeerd getimed en moesten we bijna rennen om de overvolle trein naar Plattling te redden. Daar stappen we over in de Waldbahn, die duidelijk kleiner en vooral rustiger is. In Zwiesel stappen we nog eens over in een nog ristigere Waldbahn, waar begroeting en stationsaanvraag tot de standaard horen. Heerlijk!
Het begint allemaal bewolkt en door de bewoonde wereld. Na wat lunch in de vorm van gevulde stokbrood komen we eindelijk de dode dorpen uit en in het oerwoud van laagvenen onder de heuvels van het Beierse Woud. Planken voeren ons over de drassige bodem. We zien geen mens. Heerlijk! Even later begint de route te stijgen en komen we door mooie bossen. Veelzijdige bossen van beukenbossen tot rommelige bossen waar oude en dikke boomstammen nog overeind staan en nieuwe aanwas als de snelste omhoog probeert te komen. Ik geloof dat 70% van alles wat daar stond feitelijk dood was. Bij een parkeerplaats en een bergstroom ontmoeten we dan de toeristen. Een stijgend pad langs de bergbeek brengt ons hoog en diep in het gebied. Hier is het duidelijk drukker met mensen, alhoewel de meesten naar beneden komen. Via het Teufelsloch komen we dan eindelijk aan op de Sommerweg de Lusen op. Een recht pad voert op de heuvel met kale kop af. Het lijkt alsof de bomen hier expres zijn gekapt voor het uitzicht. Zodra we voor de heuvel staan wordt een granieten trap duidelijk, die door de jonge bosaanwas voert en verdwijnt op de kale top, die blijkt te bestaan uit over elkaar heen vallende granietrotsen. De trap van Jakob is schitterend en een druilige miezer begint te vallen. Boven is het bijna potdicht van de mist en regen. Als we weer afdalen begint het echt te regenen. Ik merk op dat het een vreemd geluid is hier, alsof het op een dak valt. En ja hoor, onze hut blijkt direct onder de top te liggen. Tevreden eten en rusten we in onze prive kamer en bij de gezeliige hut-atmosfeer. Wat een dag!
PAUZE!!!!
Langs bergbeken
Over houten flonders gaat het....
Daar komt de Lusen!
Wie is er sterker? De Lusen of ik?
De laatste meters naar de top
Ons verblijf voor de nacht
De volgende dag is er enigermate van spierpijn, maar beginnen we positief de Lusen op. Nu wel uitzicht, want de lucht is blauw. We volgen vervolgens de Tjechische grens totdat we onze afbuiging terug naar de Goldsteig vinden. Het landschap is als een oorlogszone, omdat hier de dennenbossen totaal zijn afgestorven in de90-er jaren, toen een boorkever alles ombracht. Sinds die tijd wordt de natuur alleen gelaten. De donkere lucht maakt alles tot een onheilspellend geheel. De afbuiging blijkt er echter niet zozeer te zijn en dus volgen we iets van een pad de helling af. Al snel verdwalen we in het oerwoud. We blijven na wat crisis een zelfverzonnen pad naar beneden volgen en wanneer we ons door dichte dennen-aanwas hebben gevochten komen we terecht in open beukenbossen, die we nu veel sneller naar beneden kunnen volgen. Na minstens een uur dwalen staan we dan plots weer op de Goldsteig, wat wel een mooie en duidelijk aangegeven pad is. Met de rust terug gekeerd volgen we de kronkels over het soms geplaveide pad richting de Große Rachel en de Rachelsee. Erg mooi en weer een stuk toeristischer. Vooral de Rachelsee wordt door dagjesmensen omgeven. De klim naar de Rachel via de fantastische kapel halverwege is een parel, maar lang niet zo mooi als de Lusen. De zachte regen die een moment overgaat in harde hagel maakt alles er niet direct beter op. Op de Rachel wilde ik wild kamperen, maar Lena gaat liever op een echte camping staan en dus wacht ons een lang afdaling, die onze vermoeidheid echt parten speelt. Een mooie afdaling uiteraard. In Frauenau besluiten we een restaurant te pakken en op de trein huiswaarts te keren. Het ijsje op het einde is de moeite niet meer waard en half aangeschoten vallen mijn bolletjes als vanzelf van het hoorntje, om gelukkig op gevangen te worden door de pizzadoos met restjes. Moe komen we thuis met nog dagen spierpijn.
Op de grens...
Het grenspad verandert vaak in een riviertje...
Maar is supermooi en enigermate angstig, alsof het einde der tijden hier was
Het begin van onze afdaling door niks dan pure natuur
Geen pad en verdwaald....?
Nog steeds geen pad, maar o zo mooi...
De Rachelseekapel - het uitzicht
Op de Große Rachel
Afdaling 1
Afdaling 2
Ik had het al even over Rome. Deze herfst gaat het gebeuren: Rome wordt per fiets bereikt en het beste van alles: Lena gaat mee! Daarom hebben we de afgelopen weken al flink op de fiets gezeten: naar Altomunster was de langste tocht van 95 km. Ook korte tochten naar Haag en Moosburg horen er bij. Ook ben ik in de tussentijd nog met een gekkentocht richting Berlijn gegaan om mijn paspoort te vernieuwen. Bijna de bus missen door werkzaamheden op het spoor en op de terugweg met nazi-buschaffeurs.... Het was allemaal niet prettig. Erg prettig was dan weer wel het bliksembezoek van de junior familie Van Luijk. Erg gezellig dat ze er ook waren en we hebben een paar rustige dagen gedaan:
Er waren zoveel mooie landschapsfoto's (vooral op het grenspad met Tjechie) dat ik er toch een paar wilde delen....
