Bayerische Wald

De zomer is normaal de tijd van de grote vakantie. Voor ons is de grote vakantie dit jaar een weekend wandelen door het Beierse Woud. En dat was de moeite waard! Niet alleen het landschap, maar ook de kilometers en uren die we er in besteden. Een goede voorbereiding voor ons plan naar Rome te fietsen, maar daar over meer.
Niet eens zo vroeg moesten we de trein hebben op zaterdag. Helaas hadden we ons verkeerd getimed en moesten we bijna rennen om de overvolle trein naar Plattling te redden. Daar stappen we over in de Waldbahn, die duidelijk kleiner en vooral rustiger is. In Zwiesel stappen we nog eens over in een nog ristigere Waldbahn, waar begroeting en stationsaanvraag tot de standaard horen. Heerlijk!
Het begint allemaal bewolkt en door de bewoonde wereld. Na wat lunch in de vorm van gevulde stokbrood komen we eindelijk de dode dorpen uit en in het oerwoud van laagvenen onder de heuvels van het Beierse Woud. Planken voeren ons over de drassige bodem. We zien geen mens. Heerlijk! Even later begint de route te stijgen en komen we door mooie bossen. Veelzijdige bossen van beukenbossen tot rommelige bossen waar oude en dikke boomstammen nog overeind staan en nieuwe aanwas als de snelste omhoog probeert te komen. Ik geloof dat 70% van alles wat daar stond feitelijk dood was. Bij een parkeerplaats en een bergstroom ontmoeten we dan de toeristen. Een stijgend pad langs de bergbeek brengt ons hoog en diep in het gebied. Hier is het duidelijk drukker met mensen, alhoewel de meesten naar beneden komen. Via het Teufelsloch komen we dan eindelijk aan op de Sommerweg de Lusen op. Een recht pad voert op de heuvel met kale kop af. Het lijkt alsof de bomen hier expres zijn gekapt voor het uitzicht. Zodra we voor de heuvel staan wordt een granieten trap duidelijk, die door de jonge bosaanwas voert en verdwijnt op de kale top, die blijkt te bestaan uit over elkaar heen vallende granietrotsen. De trap van Jakob is schitterend en een druilige miezer begint te vallen. Boven is het bijna potdicht van de mist en regen. Als we weer afdalen begint het echt te regenen. Ik merk op dat het een vreemd geluid is hier, alsof het op een dak valt. En ja hoor, onze hut blijkt direct onder de top te liggen. Tevreden eten en rusten we in onze prive kamer en bij de gezeliige hut-atmosfeer. Wat een dag!

 PAUZE!!!!

 Langs bergbeken

Over houten flonders gaat het....

Daar komt de Lusen!

Wie is er sterker? De Lusen of ik?

 De laatste meters naar de top

 Ons verblijf voor de nacht

De volgende dag is er enigermate van spierpijn, maar beginnen we positief de Lusen op. Nu wel uitzicht, want de lucht is blauw. We volgen vervolgens de Tjechische grens totdat we onze afbuiging terug naar de Goldsteig vinden. Het landschap is als een oorlogszone, omdat hier de dennenbossen totaal zijn afgestorven in de90-er jaren, toen een boorkever alles ombracht. Sinds die tijd wordt de natuur alleen gelaten. De donkere lucht maakt alles tot een onheilspellend geheel. De afbuiging blijkt er echter niet zozeer te zijn en dus volgen we iets van een pad de helling af. Al snel verdwalen we in het oerwoud. We blijven na wat crisis een zelfverzonnen pad naar beneden volgen en wanneer we ons door dichte dennen-aanwas hebben gevochten komen we terecht in open beukenbossen, die we nu veel sneller naar beneden kunnen volgen. Na minstens een uur dwalen staan we dan plots weer op de Goldsteig, wat wel een mooie en duidelijk aangegeven pad is. Met de rust terug gekeerd volgen we de kronkels over het soms geplaveide pad richting de Große Rachel en de Rachelsee. Erg mooi en weer een stuk toeristischer. Vooral de Rachelsee wordt door dagjesmensen omgeven. De klim naar de Rachel via de fantastische kapel halverwege is een parel, maar lang niet zo mooi als de Lusen. De zachte regen die een moment overgaat in harde hagel maakt alles er niet direct beter op. Op de Rachel wilde ik wild kamperen, maar Lena gaat liever op een echte camping staan en dus wacht ons een lang afdaling, die onze vermoeidheid echt parten speelt. Een mooie afdaling uiteraard. In Frauenau besluiten we een restaurant te pakken en op de trein huiswaarts te keren. Het ijsje op het einde is de moeite niet meer waard en half aangeschoten vallen mijn bolletjes als vanzelf van het hoorntje, om gelukkig op gevangen te worden door de pizzadoos met restjes. Moe komen we thuis met nog dagen spierpijn.

 

 Op de grens...

Het grenspad verandert vaak in een riviertje...

 Maar is supermooi en enigermate angstig, alsof het einde der tijden hier was

 Het begin van onze afdaling door niks dan pure natuur

 Geen pad en verdwaald....?

  Nog steeds geen pad, maar o zo mooi...

 De Rachelseekapel - het uitzicht

 Op de Große Rachel

 Afdaling 1

Afdaling 2

Ik had het al even over Rome. Deze herfst gaat het gebeuren: Rome wordt per fiets bereikt en het beste van alles: Lena gaat mee! Daarom hebben we de afgelopen weken al flink op de fiets gezeten: naar Altomunster was de langste tocht van 95 km. Ook korte tochten naar Haag en Moosburg horen er bij. Ook ben ik in de tussentijd nog met een gekkentocht richting Berlijn gegaan om mijn paspoort te vernieuwen. Bijna de bus missen door werkzaamheden op het spoor en op de terugweg met nazi-buschaffeurs.... Het was allemaal niet prettig. Erg prettig was dan weer wel het bliksembezoek van de junior familie Van Luijk. Erg gezellig dat ze er ook waren en we hebben een paar rustige dagen gedaan:

Er waren zoveel mooie landschapsfoto's (vooral op het grenspad met Tjechie) dat ik er toch een paar wilde delen....

In Berg en Dal

De maand Juli is voor menigeen een vakantie-maand. Voor ons echter niet. Toch hebben we natuurlijk wel wat weekendjes uit. Als highlight deze maand was een weekendje in de hut van de familie Hannes. Alhoewel bij aankomst de regen nog zonder einde uit de lucht kwam vallen, hielden we de hoop er in. Na een uitgerekte koffie-pauze moesten we er aan geloven en ging het bepakt en bezakt van de parkeerplek in het nergens over smalle, sompige en natte ganzenpaden diep de bossen in. Na een half uurtje bereikten we de hut welke geen electriciteit had en waar het water uit een bron kwam. Direct werden de biertjes geopend en geproost op het weekendje en daarna werd er direkt gehiked. Ik was erg moe van de nachtdienst enkele uren er voor en kon mezelf nog maar net mee krijgen met het volle getal doorstappers. Het gebied waar de hut staat heet de Wilde Kaiser en is erg mooi. We lopen een flink eind omhoog en komen uiteindelijk in de wolken terecht. Weinig uitzicht is er bij het Bergsteigergrab, maar desalniettemin erg de moeite waard. In de hut genieten we van soep en kaiserschmarl. Voor je het weet zijn we weer afgedaald naar de hut, waar alleen Lena en ik een buitendouche aandurven onder de knalharde ijskoude straal van de "douche". Het doet goed en opgewarmt in de hut genieten we van pasta en spelen.

 De hütte

 Waar o waar is de hütte?

De volgende dag staat er zon op het programma. Heerlijkuitgeslapen op het balkon hebben we er de volle moed in. We gaan steeds hoger en komen eerst langs een hoge waterval. Alhoewel de waterval niet zo machtig is, is die bijzonder hoog en een van de mooiere watervallen in de Alpen tot nu toe. De weg voert langs de stijlwand hoger, totdat we via een ladder de wand zelf op moeten klimmen. Eng!! Ik durf in eerste instantie niet, maar als twee kiddos me voor gaan, kan ik het niet laten en volg Lena omhoog. Boven aangekomen, wil echter Tina niet omhoog en dus wordt de groep gesplitst. De alpenweide boven is super indrukwekkend na de klim en de uittrede van de bossen. We doen het op ons gemakje en overwinnen nog enkele zeer modderige koeienvelden. Ook deze dag was weer mooi. De zon breekt helemaal door en voldaan keren we huiswaarts.

 Deze ochtend leidt de weg naar die hoge pieken daar...

 Eerste stop bij de waterval

Alpenweide hoog....

Alpenweide laag

Twee weekenden ervoor was de Baron overigens langs in Freising. Omdat Lena nog in Benin was vergezelde hij mij naar Xavier Rudd op Tollwood. Een geniaal optreden met alle verzamelde hippies van München. Heerlijk op te dansen en mee te zingen en klappen en schreeuwen, haha. Het bezoek aan de Neue Pinakothek was voornamelijk opgeluisterd door de koop van een kaleidoscoop. De volgende dag maken we een fiets ritje naar de biergarten van Hagen. Deze blijkt dicht te zijn en dus moeten we het doen met bier uit de Dorfladen. Tenminste kunnen we daar ook buiten zitten.

Schilderij in Pinokotek

 

 Kaleidoscooop

 Pfffff.... een heuvel klimmen met een fiets? Ik loop wel!

Het was een kort bezoek van de Baron, maar een week later kwamen wij hem alweer op zoeken en dus ontmoette we in Wageningen ook weer Damian en natuurlijk Birte en Koen. Een gezellige bedoeling! Het zomerfeest bij de familie Van Luijk volgde.

Avondsessie in Zeeuws-Vlaanderen

Over familiefeesten gesproken; afgelopen weekend was het feest van de pa van Lena en dus waren we ook in Hamm present. Een heerlijke rustgevend weekendje, waarbij weer eens niks moest. Bovendien tevens de mogelijkheid genomen om Paderborn te bezoeken. Dit is een leuk stadje met heerlijke parken en als hoogtepunt natuurlijk de quellkeller onder het keizerlijke paleis. We dolen een beetje rond door de stad, liggen in de zon met uitzicht op de Paderbronnen en kopen thee.

Weinig te zien, maar op de achtergrond de quellkeller....

Großer Feldberg

Voor de marathon los ging, hadden we eerst nog een weekend in Bonn. Lena haar nicht trouwt in kasteel Heimersheim, inclusief optreden van Die Feisten en het nodige party en alcohol nuttigen. Het is een heel geslaagd feest. De dag erna is zwaar en we proberen bij te komen op grasvelden en bij vrienden in Bonn met een spelavond en het bezoeken van een huis in aanbouw van Kitty en Apac. Erg inspirerend! Een leuk weekend met idee-en om hier snel weer naar terug te verhuizen. LEna krijgt echter toch haar extensie van werk.

 Net in pak en jurk

Poserend voor de uni-vleugel in Bonn

Het fietsen blijft doorgaan, helemaal nu die weer gerepareerd is en de wielen weer goed draaien! Als laatste training doe ik een korte rond rondom Freising de heuvels achter het leuke Wartenberg in. Wederom een mooie omgeving in glooiend langzaam en bovendien is er een Wartenberg een volksfeest gaande met een heuse oldtimer optocht, wat meest bestaat uit oude traktoren inclusief boer en vriendin/vrouw/zus. Grappig!

De Nicolaaskapel van Wartenberg

Met Lena weg in Benin zoek ik naarstig naar dingen om me bezig te houden. En ditmaal was dat gevonden in een fietsweekendje rondom Frankfurt met Jeroen. Ook Stephan was van de partij om zijn conditie en lust in fietsen eens te testen. Vrijdagavond slaan we onze tent op op een hopeloze stadcamping en doen we een BBQ met bier en schnapps. De volgende dag staan we natuurlijk fit op de pedalen! Het gaat de Große Feldberg op, een klim van 700 a 800 meter in 20 a 30 km. We fietsen door wat heuvels en bezoeken Bad Hombourg (Bad Domburg?), wat een heel typisch Hessens stadje is met veel torens, kasteel en kerken. Daarna begint de klim over een bospad dat steeds minder asfalt lijkt te bevatten. We zetten door ondanks de dunnen bandjes van Jeroen en Stephan. Zonder een lekke band komen we terug op de grote weg, waar we de laatste kilometers met 10% stijgen richting top afleggen. Het asfalt voelt heerlijk en we schieten als pijlen uit de bogen. Door de marathonconditie en mijn eigen fiets onder de billen kan ik nu eens eindelijk Jeroen er uit fietsen en voor hem finishen op de top. Vijf minuten later is ook Stephan daar. Nog niet helemaal zeker of hij het leuk vond. Op de top doen we een Radler (Jeroen vindt het nog steeds niet te drinken=) en frietjes. Daarna gaat het als een gek naar beneden en zijn we in een uur weer terug op de camping, zonder dat we echt hoefden te trappelen. Het plan Frankfurt volledig onveilig te maken wordt gedeeltelijk uitgevoerd. Vooral het terasje aan de MAin met de junggesellen-abschied is leuk. We eten binnen bij de 12 Aposteln, waar Jeroen al stopt met bier drinken. Ook in het Bahnhofsviertel smaakt het bier niet naar meer en dus liggen we wonder boven wonder voor middernacht in bed. De volgende morgen zijn we er dus vroeg bij en fiets ik terug naar het station waar ik Camille nog voor 10 minuutjes tref en dan weer snel terug naar Freising ga. Een lange week nachtdienst staat voor de neus....

 Ontbijtje voor de fietstocht

 In de verte ligt de Große Feldberg

 Stephan komt de top op

 Redelijk uitzicht

Biertje nadien in Frankfurt bij de Eiseren Steg langs de Main

Relaas van rennen

De voorbereiding omtrent het rennen van een enorme afstand was niet optimaal. Een mooi huwelijksfeest en bezoek aan Bonn in het weekend maakte de rest van de werkweek saai. Er was aan het begin van de loop weinig positieve energie om dit plan door te trekken. Gelukkig was Thom mee als mascotte om de 25 km zo ongeveer ongetraind af te leggen. Met de vrouwen (Lena, Vroni en Marie) ook nog aanwezig was er geen mogelijkheid niet te starten. Zonder al te veel emoties sta je daar dan aan de start. Een kleine 100 man en enkele vrouwen omringen je. Allen vol sportief. Ik heb mijn roze bril op; niet zo professioneel sportief. Om acht uur gaat het startschot en maken we al voor de race begint een ere-ronde in het stadium. Dan gaat het de kiezelpaden op langs de rivier de Iller. Al snel begint mijn maag zich te roeren en een blijkbaar opgekropte spanning speelt me parten. Lange tijd volg ik een groepje renners, die mijn snelheid lijken te lopen. Het landschap wordt steeds mooier, des te dieper we de Alpen inkomen. Een toiletstop resulteert in tijdsverlies, maar het lucht op. De eerste 10 km gaan voorbij. Langzaam wordt het schemerig en de avondzon begint de Alpen mooier en mooier te beschijnen. Twee fotografen maken op het juiste moment van de avond foto's met de achtergrond van de Alpen. Het wordt het nu snel kouder. Gelukkig is daar Lena en de meiden om na de eerste 17 km een jacket over te dragen. Dat helpt. Het eten van een meuslibar valt niet goed op de maag en opnieuw moet ik een toiletstop maken. Het middenstuk lijkt dan eindelijk beter te lopen en we hebben er weer de vaart en hoop en plezier in gevonden. Nogmaals kom ik de meiden langs de kant tegen. Ze zijn een van de weinige toeschouwers. Een enkele luide groep met een koebel daargelaten. Het wordt nu echt donker en we krijgen met wat heuvels te maken. Ik voel mijn rechterknie en denk vloekend. Een jongen met muziek installatie passeert me. Dat geeft energie! Alhoewel het frustreert om bijna alleen maar ingehaald te worden zetten we door. Ik loop de meeste tijd alleen. Ik zie de jongen met zijn muziek voor me als een lichtje en achter me zie ik ook enkele lichtjes volgen. Ik passeer even later zelf toch weer de jongen met muziek installatie. Hij staat in een tunnel glimlachend te staan. Een rustpause? Hij ziet er niet zo kapot uit eigenlijk, maar ik kom hem later ook niet meer tegen, zover ik kan herinneren. Het wordt nu serieus donker en stiller. Vaak gaat het pad door bossen, waarbij een tunnelvisie ontstaan bij het felle lichtschijnsel van de hoofdlamp. Mijn hoofd buigt steeds vaker naar beneneden om de weg direct voor me te schijnen. De knie wordt vervelend en 13 a 12 km voor de finish stop ik voor de eerste keer om te strekken. Ik wil nu direct opgeven. Het gaat hem niet worden; het wordt een slechte tijd. Er is echter niemand om me op te pikken. Niemand langs de kant en geen mobiel om te bellen. Ik loop een stukje, maar start dan weer op. De kilometers beginnen te kruipen. Ik kom nog iemand tegen die het tempo naar loopsnelheid heeft verlaagd. Bij de volgende drinkpost wil ik dan maar stoppen. In een soort nieuwbouw siedlung zie ik de lichten al en hoor enthousiaste stemmen. Ik kom kapot binnen en krijg een high five van twee knulletjes. Er heerst een goede positieve sfeer. Ik blijf even bij de post om te drinken en eten en zie eigenlijk geen mogelijkheid om hier aan te geven dat ik er mee op wil houden. Het gaat verder. Nog tien kilometer en het is al 7 over elf! Voor middernacht finishen kan ik vergeten! Ik ga voor de 4,5 uur dan maar. Fuck alles, we gaan er voor. Alhoewel het zonder glans en glorie moet zijn. De kilometers kruipen werkelijk voorbij. Er is gaat geen enkele voorbij zonder een stuk te lopen of de benen te strekken. De knie doet enigermate pijn en een soort van been-energie is weg geebt. Lichaamsenergie is er overigens nog wel, maar de benen lijken er klaar mee te zijn. Op de vijf kilometer staat een totaal onmotiverende groep mensen bij de drinkpost. Ik drink drie bekers water en ga dan maar verder, de laatste kilometers aftellend. Ik wordt nog ingehaald op het smalle op-en-neer-gaande pad langs de Iller. Ik probeer hem bij te houden. Dat lukt aardig, maar helaas geef ik ook dat op. Met een sterkere mentale gemoedstoestand had ik hem op de hielen gebleven, maar vandaag gaat het niet. Dit is niet de dag van een goede gemoedstoestand en een topconditie. Dan komt eindelijk de eerste brug over de Iller in de finishplaats Kempten! De meiden staan toe te schreeuwen en ook Thom is er al helemaal bij. Ik negeer het quasi, want helemaal blij kan ik op dat trim-strompel-loop-moment niet zijn. Weliswaar is het nog maar een paar honderd meter, ik krijg het niet voor elkaar in het donker van de overzijde terug naar een wandelloop te gaan. Dan is daar de laatste brug in vele kleuren opgelicht. Nu is er geen keuze meer, nu is het rennen. En dus gaat het over de brug en een kleine glimlach probeert zich te krullen. Aan de andere zijde is het een rechte lijn naar de finish. Fakkels walmen aan weerszijden en in de verte zie ik de finish! Ik doe mijn jacket uit, geef een oerkreet en zet het op een sprinten. Nog een soort van vloek en een kreetje en het geluid van juichende Lena, Vroni, Thom en Marie ergens waar ik ze niet meer kan orienteren. Het is gelukt! Geen idee van de tijd ren ik de finish over in de armen van een welkomstman, die iedereen lijkt te kennen en een grote glimlach heeft. Vervolgens door naar de meiden die het aandurven de natbezwete stinkende renners een medaille om te hangen. Vervolgens drinken van glazen water, niet weten hoe zich te zetten staande of zittend. Het lijkt best even te duren voor Lena daar is, maar zonder te denkend val ik in haar armen. Een traan latend van de afgevallen druk, vreugde, verdriet, emotie, moeite en alles. Dit is de marathon van mijn leven en niets kan dat meer veranderen. Het was geen goede tijd met 4 uur en 18 minuten. Het was geen schone ren met de nodige maagproblemen en de verscheidene meters die lopen werden afgelegd. Het was een oorlogsvoering met jezelf, met je doorzetting, met je benen, met je opgeven, met je trots. En het was goed. Juist door niet de beste ronden te hebben gerend was het iets om trots op te zijn toch af te sluiten. Iedereen die verscheen bij de start de Iller nachtmarathon heeft haar ook gefinished. Ik ben een van hen.

 Met mijn dappere medestrijder Thom voor het allemaal begon

Radl'n

JA ja, we zijn weer begonnen met wat fietsen. Allereerst met Lena naar de biergarten van Münchener Englische Garten, waar we heerlijk heen en weer fietsten zonder stress en met slechts een zere kont. Een mooie gezapige warme dag langs onze rivier de Isar dus.

Even later had ik zel een weekend vrij en ben ik een rondrit langs de steden Landsberg, Augsburg en Friedberg wezen maken. De eerste dag met een enorme dreiging van onweer. De route naar Dachau bleef zonnig gelukkig. Ook rond het kloostercomplex van de stad Fürstenfeldbruck leek alles nog mooi en fijn. De kerk daar is zeker megalomaan, maar het kapelletje aan de weg ergens nabij Olching deed mij veel meer. Vooral het kleine trappetje naar het balkonnetje en wellicht verder het torentje in was spannend. Pas in Türkenheim begon de wind zo hard aan te trekken dat ik mijn fiets amper vooruit kreeg. De regen kwam er later ook nog even bij, maar dat was na aangesterkt te zijn bij de bioladen. De verdere tocht over de drukke verkeersweg in wind en regen en heel even pijnlijke hagel was geen simpele opgave. De stad Landsberg werd bereikt, maar bij het bemerken van de stijle wegen in de stad keerde ik snel terug naar de weg richting camping. Die lag verder buiten de stad dan ik voor eerst had gedacht. Een niet zo gezellig gebeuren deze camping, maar wel met plek voor mijn tentje. Elf euro lichter en een heerlijke douche verder zet ik mezelf in het Schnitzelhaus van de camping en verorber ik een heerlijke Schnitzel met frites en salade. En twee donkere weissbier!

Lief kapelletje 1

De wind blaast recht op me af en een storm komt

Heerlijk. Ik slaap als een baby, op enkele keren wakker worden na. De slaapzak is ideaal en koud heb ik het niet. De zon komt op rond 5 uur en een heerlijke herrie van vogeltjes maakt me wakker. Het is altijd fijn in een tentje te pitten. Ik kom een uur later mijn bed uit. Koud! Maar droog en zelfs zonnig. Rond kwart over zeven sta ik in Landsberg am Lech. Een mooie leuke stad, zeker de moeite waard van het bezoeken. Leuke torentjes kenmerken de stad, plus een burcht, twee grote kerken en een stadmuur met toegangspoorten. Te vroeg is het voor de markt, dus ik fiets door langs de Lech. Een heel mooie tocht langs de dampende woelende watermassa. Een enkele keer zie ik achter mij nog de Alpen opdoemen. Daar ben ik vorig jaar over heen gefietst! Na een paar uur leuk fietsen, nog een mooie kapel van dankbaarheid tegen te komen (geheel in koper!), kom ik aan de grote stad Augsburg. Een enorme straat splijt de stad en heeft aan beide zijden mooie huizen, kerken, rathaus en vele andere bezienswaardigheden. Ergens wordt ik niet vervoert door de stad van Augustus. Ik verlaat de stad zonder te lunchen en zonder even te blijven hangen bij de landenmarkt op het stadsplein. De klim de Friedberg op gelijkt de klim Dachau in. Friedberg is echter wel heel leuk. De derde stad met een stadsmuur en vele lieve kleine huizen, rathaus en alles wat ik van een stadje verwacht. Ook hier geen lunch. Die komt uiteindelijk in de Dorfladen Naturfein in Eurasburg. Goede service met een heerlijke lunch inclusief gratis koffie in de zon voor het winkeltje geeft me weer extra energie om even later door de mooie bossen van Eurasburg te fietsen en de weg verder naar Freising te vervolgen. De laatste loodjes wegen zoals altijd het zwaarste...

De Lech stoomt nog in de vroege ochtend

De Alpen zijn in de verte te zien achter een van de stuwmeren

Lief kapelletje 2

Keizer Augustus in Augsburg

En dan is er natuurlijk nog de verdwaalde dag dat je een dagtripje doet. Dit keer de laatste dag van de maand naar Aichach! Het zou eigenlijk bewolkt zijn met een spatje regen, maar het werd een heel zonnige dag met enkele wolkjes, waardoor alsgevolg ik thuis kwam met een rode huid! Een mooie tocht, vooral rondom de stad Aichach, maar wel jammer dat de fietsroute zelf weer onnodige bergen en grindwegen pakte. Tien kilometer voor de eindstreep kreeg ik ook nog eens een lekke band... Desalniettemin heerlijk knallen!

 Sisi-kapel

 Aichach

 Typische fietsroute

O, gossie, bijna de fantastische verjaardag van Thom vergeten te vermelden. Een gezellige dag met stadfuhrung en de biergarten. Heerlijke brotzeit, leuke mensen en een lekker wandelingetje met de kinderen en een van de vier honden van Franz. Klinkt toch geniaal, he?