Großer Feldberg

Voor de marathon los ging, hadden we eerst nog een weekend in Bonn. Lena haar nicht trouwt in kasteel Heimersheim, inclusief optreden van Die Feisten en het nodige party en alcohol nuttigen. Het is een heel geslaagd feest. De dag erna is zwaar en we proberen bij te komen op grasvelden en bij vrienden in Bonn met een spelavond en het bezoeken van een huis in aanbouw van Kitty en Apac. Erg inspirerend! Een leuk weekend met idee-en om hier snel weer naar terug te verhuizen. LEna krijgt echter toch haar extensie van werk.

 Net in pak en jurk

Poserend voor de uni-vleugel in Bonn

Het fietsen blijft doorgaan, helemaal nu die weer gerepareerd is en de wielen weer goed draaien! Als laatste training doe ik een korte rond rondom Freising de heuvels achter het leuke Wartenberg in. Wederom een mooie omgeving in glooiend langzaam en bovendien is er een Wartenberg een volksfeest gaande met een heuse oldtimer optocht, wat meest bestaat uit oude traktoren inclusief boer en vriendin/vrouw/zus. Grappig!

De Nicolaaskapel van Wartenberg

Met Lena weg in Benin zoek ik naarstig naar dingen om me bezig te houden. En ditmaal was dat gevonden in een fietsweekendje rondom Frankfurt met Jeroen. Ook Stephan was van de partij om zijn conditie en lust in fietsen eens te testen. Vrijdagavond slaan we onze tent op op een hopeloze stadcamping en doen we een BBQ met bier en schnapps. De volgende dag staan we natuurlijk fit op de pedalen! Het gaat de Große Feldberg op, een klim van 700 a 800 meter in 20 a 30 km. We fietsen door wat heuvels en bezoeken Bad Hombourg (Bad Domburg?), wat een heel typisch Hessens stadje is met veel torens, kasteel en kerken. Daarna begint de klim over een bospad dat steeds minder asfalt lijkt te bevatten. We zetten door ondanks de dunnen bandjes van Jeroen en Stephan. Zonder een lekke band komen we terug op de grote weg, waar we de laatste kilometers met 10% stijgen richting top afleggen. Het asfalt voelt heerlijk en we schieten als pijlen uit de bogen. Door de marathonconditie en mijn eigen fiets onder de billen kan ik nu eens eindelijk Jeroen er uit fietsen en voor hem finishen op de top. Vijf minuten later is ook Stephan daar. Nog niet helemaal zeker of hij het leuk vond. Op de top doen we een Radler (Jeroen vindt het nog steeds niet te drinken=) en frietjes. Daarna gaat het als een gek naar beneden en zijn we in een uur weer terug op de camping, zonder dat we echt hoefden te trappelen. Het plan Frankfurt volledig onveilig te maken wordt gedeeltelijk uitgevoerd. Vooral het terasje aan de MAin met de junggesellen-abschied is leuk. We eten binnen bij de 12 Aposteln, waar Jeroen al stopt met bier drinken. Ook in het Bahnhofsviertel smaakt het bier niet naar meer en dus liggen we wonder boven wonder voor middernacht in bed. De volgende morgen zijn we er dus vroeg bij en fiets ik terug naar het station waar ik Camille nog voor 10 minuutjes tref en dan weer snel terug naar Freising ga. Een lange week nachtdienst staat voor de neus....

 Ontbijtje voor de fietstocht

 In de verte ligt de Große Feldberg

 Stephan komt de top op

 Redelijk uitzicht

Biertje nadien in Frankfurt bij de Eiseren Steg langs de Main

Relaas van rennen

De voorbereiding omtrent het rennen van een enorme afstand was niet optimaal. Een mooi huwelijksfeest en bezoek aan Bonn in het weekend maakte de rest van de werkweek saai. Er was aan het begin van de loop weinig positieve energie om dit plan door te trekken. Gelukkig was Thom mee als mascotte om de 25 km zo ongeveer ongetraind af te leggen. Met de vrouwen (Lena, Vroni en Marie) ook nog aanwezig was er geen mogelijkheid niet te starten. Zonder al te veel emoties sta je daar dan aan de start. Een kleine 100 man en enkele vrouwen omringen je. Allen vol sportief. Ik heb mijn roze bril op; niet zo professioneel sportief. Om acht uur gaat het startschot en maken we al voor de race begint een ere-ronde in het stadium. Dan gaat het de kiezelpaden op langs de rivier de Iller. Al snel begint mijn maag zich te roeren en een blijkbaar opgekropte spanning speelt me parten. Lange tijd volg ik een groepje renners, die mijn snelheid lijken te lopen. Het landschap wordt steeds mooier, des te dieper we de Alpen inkomen. Een toiletstop resulteert in tijdsverlies, maar het lucht op. De eerste 10 km gaan voorbij. Langzaam wordt het schemerig en de avondzon begint de Alpen mooier en mooier te beschijnen. Twee fotografen maken op het juiste moment van de avond foto's met de achtergrond van de Alpen. Het wordt het nu snel kouder. Gelukkig is daar Lena en de meiden om na de eerste 17 km een jacket over te dragen. Dat helpt. Het eten van een meuslibar valt niet goed op de maag en opnieuw moet ik een toiletstop maken. Het middenstuk lijkt dan eindelijk beter te lopen en we hebben er weer de vaart en hoop en plezier in gevonden. Nogmaals kom ik de meiden langs de kant tegen. Ze zijn een van de weinige toeschouwers. Een enkele luide groep met een koebel daargelaten. Het wordt nu echt donker en we krijgen met wat heuvels te maken. Ik voel mijn rechterknie en denk vloekend. Een jongen met muziek installatie passeert me. Dat geeft energie! Alhoewel het frustreert om bijna alleen maar ingehaald te worden zetten we door. Ik loop de meeste tijd alleen. Ik zie de jongen met zijn muziek voor me als een lichtje en achter me zie ik ook enkele lichtjes volgen. Ik passeer even later zelf toch weer de jongen met muziek installatie. Hij staat in een tunnel glimlachend te staan. Een rustpause? Hij ziet er niet zo kapot uit eigenlijk, maar ik kom hem later ook niet meer tegen, zover ik kan herinneren. Het wordt nu serieus donker en stiller. Vaak gaat het pad door bossen, waarbij een tunnelvisie ontstaan bij het felle lichtschijnsel van de hoofdlamp. Mijn hoofd buigt steeds vaker naar beneneden om de weg direct voor me te schijnen. De knie wordt vervelend en 13 a 12 km voor de finish stop ik voor de eerste keer om te strekken. Ik wil nu direct opgeven. Het gaat hem niet worden; het wordt een slechte tijd. Er is echter niemand om me op te pikken. Niemand langs de kant en geen mobiel om te bellen. Ik loop een stukje, maar start dan weer op. De kilometers beginnen te kruipen. Ik kom nog iemand tegen die het tempo naar loopsnelheid heeft verlaagd. Bij de volgende drinkpost wil ik dan maar stoppen. In een soort nieuwbouw siedlung zie ik de lichten al en hoor enthousiaste stemmen. Ik kom kapot binnen en krijg een high five van twee knulletjes. Er heerst een goede positieve sfeer. Ik blijf even bij de post om te drinken en eten en zie eigenlijk geen mogelijkheid om hier aan te geven dat ik er mee op wil houden. Het gaat verder. Nog tien kilometer en het is al 7 over elf! Voor middernacht finishen kan ik vergeten! Ik ga voor de 4,5 uur dan maar. Fuck alles, we gaan er voor. Alhoewel het zonder glans en glorie moet zijn. De kilometers kruipen werkelijk voorbij. Er is gaat geen enkele voorbij zonder een stuk te lopen of de benen te strekken. De knie doet enigermate pijn en een soort van been-energie is weg geebt. Lichaamsenergie is er overigens nog wel, maar de benen lijken er klaar mee te zijn. Op de vijf kilometer staat een totaal onmotiverende groep mensen bij de drinkpost. Ik drink drie bekers water en ga dan maar verder, de laatste kilometers aftellend. Ik wordt nog ingehaald op het smalle op-en-neer-gaande pad langs de Iller. Ik probeer hem bij te houden. Dat lukt aardig, maar helaas geef ik ook dat op. Met een sterkere mentale gemoedstoestand had ik hem op de hielen gebleven, maar vandaag gaat het niet. Dit is niet de dag van een goede gemoedstoestand en een topconditie. Dan komt eindelijk de eerste brug over de Iller in de finishplaats Kempten! De meiden staan toe te schreeuwen en ook Thom is er al helemaal bij. Ik negeer het quasi, want helemaal blij kan ik op dat trim-strompel-loop-moment niet zijn. Weliswaar is het nog maar een paar honderd meter, ik krijg het niet voor elkaar in het donker van de overzijde terug naar een wandelloop te gaan. Dan is daar de laatste brug in vele kleuren opgelicht. Nu is er geen keuze meer, nu is het rennen. En dus gaat het over de brug en een kleine glimlach probeert zich te krullen. Aan de andere zijde is het een rechte lijn naar de finish. Fakkels walmen aan weerszijden en in de verte zie ik de finish! Ik doe mijn jacket uit, geef een oerkreet en zet het op een sprinten. Nog een soort van vloek en een kreetje en het geluid van juichende Lena, Vroni, Thom en Marie ergens waar ik ze niet meer kan orienteren. Het is gelukt! Geen idee van de tijd ren ik de finish over in de armen van een welkomstman, die iedereen lijkt te kennen en een grote glimlach heeft. Vervolgens door naar de meiden die het aandurven de natbezwete stinkende renners een medaille om te hangen. Vervolgens drinken van glazen water, niet weten hoe zich te zetten staande of zittend. Het lijkt best even te duren voor Lena daar is, maar zonder te denkend val ik in haar armen. Een traan latend van de afgevallen druk, vreugde, verdriet, emotie, moeite en alles. Dit is de marathon van mijn leven en niets kan dat meer veranderen. Het was geen goede tijd met 4 uur en 18 minuten. Het was geen schone ren met de nodige maagproblemen en de verscheidene meters die lopen werden afgelegd. Het was een oorlogsvoering met jezelf, met je doorzetting, met je benen, met je opgeven, met je trots. En het was goed. Juist door niet de beste ronden te hebben gerend was het iets om trots op te zijn toch af te sluiten. Iedereen die verscheen bij de start de Iller nachtmarathon heeft haar ook gefinished. Ik ben een van hen.

 Met mijn dappere medestrijder Thom voor het allemaal begon

Radl'n

JA ja, we zijn weer begonnen met wat fietsen. Allereerst met Lena naar de biergarten van Münchener Englische Garten, waar we heerlijk heen en weer fietsten zonder stress en met slechts een zere kont. Een mooie gezapige warme dag langs onze rivier de Isar dus.

Even later had ik zel een weekend vrij en ben ik een rondrit langs de steden Landsberg, Augsburg en Friedberg wezen maken. De eerste dag met een enorme dreiging van onweer. De route naar Dachau bleef zonnig gelukkig. Ook rond het kloostercomplex van de stad Fürstenfeldbruck leek alles nog mooi en fijn. De kerk daar is zeker megalomaan, maar het kapelletje aan de weg ergens nabij Olching deed mij veel meer. Vooral het kleine trappetje naar het balkonnetje en wellicht verder het torentje in was spannend. Pas in Türkenheim begon de wind zo hard aan te trekken dat ik mijn fiets amper vooruit kreeg. De regen kwam er later ook nog even bij, maar dat was na aangesterkt te zijn bij de bioladen. De verdere tocht over de drukke verkeersweg in wind en regen en heel even pijnlijke hagel was geen simpele opgave. De stad Landsberg werd bereikt, maar bij het bemerken van de stijle wegen in de stad keerde ik snel terug naar de weg richting camping. Die lag verder buiten de stad dan ik voor eerst had gedacht. Een niet zo gezellig gebeuren deze camping, maar wel met plek voor mijn tentje. Elf euro lichter en een heerlijke douche verder zet ik mezelf in het Schnitzelhaus van de camping en verorber ik een heerlijke Schnitzel met frites en salade. En twee donkere weissbier!

Lief kapelletje 1

De wind blaast recht op me af en een storm komt

Heerlijk. Ik slaap als een baby, op enkele keren wakker worden na. De slaapzak is ideaal en koud heb ik het niet. De zon komt op rond 5 uur en een heerlijke herrie van vogeltjes maakt me wakker. Het is altijd fijn in een tentje te pitten. Ik kom een uur later mijn bed uit. Koud! Maar droog en zelfs zonnig. Rond kwart over zeven sta ik in Landsberg am Lech. Een mooie leuke stad, zeker de moeite waard van het bezoeken. Leuke torentjes kenmerken de stad, plus een burcht, twee grote kerken en een stadmuur met toegangspoorten. Te vroeg is het voor de markt, dus ik fiets door langs de Lech. Een heel mooie tocht langs de dampende woelende watermassa. Een enkele keer zie ik achter mij nog de Alpen opdoemen. Daar ben ik vorig jaar over heen gefietst! Na een paar uur leuk fietsen, nog een mooie kapel van dankbaarheid tegen te komen (geheel in koper!), kom ik aan de grote stad Augsburg. Een enorme straat splijt de stad en heeft aan beide zijden mooie huizen, kerken, rathaus en vele andere bezienswaardigheden. Ergens wordt ik niet vervoert door de stad van Augustus. Ik verlaat de stad zonder te lunchen en zonder even te blijven hangen bij de landenmarkt op het stadsplein. De klim de Friedberg op gelijkt de klim Dachau in. Friedberg is echter wel heel leuk. De derde stad met een stadsmuur en vele lieve kleine huizen, rathaus en alles wat ik van een stadje verwacht. Ook hier geen lunch. Die komt uiteindelijk in de Dorfladen Naturfein in Eurasburg. Goede service met een heerlijke lunch inclusief gratis koffie in de zon voor het winkeltje geeft me weer extra energie om even later door de mooie bossen van Eurasburg te fietsen en de weg verder naar Freising te vervolgen. De laatste loodjes wegen zoals altijd het zwaarste...

De Lech stoomt nog in de vroege ochtend

De Alpen zijn in de verte te zien achter een van de stuwmeren

Lief kapelletje 2

Keizer Augustus in Augsburg

En dan is er natuurlijk nog de verdwaalde dag dat je een dagtripje doet. Dit keer de laatste dag van de maand naar Aichach! Het zou eigenlijk bewolkt zijn met een spatje regen, maar het werd een heel zonnige dag met enkele wolkjes, waardoor alsgevolg ik thuis kwam met een rode huid! Een mooie tocht, vooral rondom de stad Aichach, maar wel jammer dat de fietsroute zelf weer onnodige bergen en grindwegen pakte. Tien kilometer voor de eindstreep kreeg ik ook nog eens een lekke band... Desalniettemin heerlijk knallen!

 Sisi-kapel

 Aichach

 Typische fietsroute

O, gossie, bijna de fantastische verjaardag van Thom vergeten te vermelden. Een gezellige dag met stadfuhrung en de biergarten. Heerlijke brotzeit, leuke mensen en een lekker wandelingetje met de kinderen en een van de vier honden van Franz. Klinkt toch geniaal, he?

 

April-Mei

Deze maand is een rustige maand. Mei hebben we eens wat minder te doen. April was vol met allerlei bezoekjes en dergelijken. Eerste waren we lekker in Hamm met Pasen. Eten, familie, rennen en vooral relaxe gezelligheid. Het weekend erop waren we zowaar nogmaals in de zelfde hoek, ditmaal in Kleve bij Birte met Johanne. Zoals altijd was het top met de meiden. We ontmoette de nieuwe vriend van Birte Koen en ook hadden we kort koffie met Goke en co. Voor het avond programma kwam de Baron nog langs gepuft in zijn oude auto. Een avond met spellen en drankjes was helemaal gezellig en zorgde ervoor dat de Baron niet huiswaarts keren kon en ergens op een bank terecht kwam, hahaha.
Nadat wij zoveel rond gereisd hadden, kwamen er weer eens mensen bij ons op visite. Ditmaal Sjoerd en Jaixi en ook met hen hadden we een topweekend vol gezelligheid. Het was goed Sjoerd weer te zien en ze zagen er supergelukkig uit samen! Natuurlijk werd er weer lekker gegeten, gerend en in de tuin gewerkt. Die ziet er nu een stuk schoner uit.

INDIA flitterwochen

Maandag - Jaipur
Vandaag was veel lopen door zon-overgoten straten gevuld door rickshaws, auto's, koeien en mensen. Na de EC-klasse van de trein is het mu chaos. Via de motoren-bazaar komen we in de roze stad en bezoeken we de Hawa Mahal. Na dit bezoek worden we op de foto gezet bij een oude profi, die ons naar heerlijk eten verwijst. Voor het uitbuiken prefereer ik de kapper, inclusief scheren, hoofdmassage en oorpeuteren. Bij de tempel is het groot feest en de kleuren komen ons tegemoet. We zien het voorhang open gaan a la de Isrealische tabernakel. Na veel gedring in de gangen en straten zijn we moe genoeg om op het dakterras voldaan ons diner te nuttigen.

Bij de tempel

 Straatbeeld

 Hawa Mahal inside

 Hawa Mahal outside

 De fotograaf

 De kapper

Dinsdag - Jaipur
Het plan was de city palace te bezoeken, maar de tuctuc rijder haalt ons over Amber fort te bezoeken. Een sprookjesachtig kasteel tegen de bergen op. Het labyrinth doet ons half verdwalen. Op de terugweg halen we wat ghewar op, dat ons heerlijk smaakt in een volgende treinrit. Via Ajmer komen we in Pushkar, waar een idiote religieuse optocht van inheemse en hippie toeristen ons doet terug deinzen. Een lieve man in het hostel brengt ons terug in de rust.

 Fort uit 1001 nachten

 Zoek LEna!

 Voorbeeld tuin

Het waterfort

Impressie van heerlijke curries!!!!

Woensdag - Pushkar en Ajmer
Pushkar is niet onze plek. Zweverig hippie paradijs. We worden door neppriesters bij de Gahts met mantra's en gebeden meegenomen voordat we het water mogen rondlopen. Na ja.... Ajmer was niet veel rustiger. Een bedevaart naar de grote Sufi tombe maakt de stad tot een wirwar van gepeupel. De culturele ervaring was echter gaaf: het wassen en alle mensen en geloven. Ook bekijken we die dag de sprookjesachtige miniaturen van de Jain tempel.

De miniatuur van de Jain tempel

Gebedsbandjes

 

 Uitzicht over de Gaths van Pushkar

Donderdag - Bikaner
Na weinig slaap in de slaapbus komen we om 5 uur in Bikaner en zijn direct omringt door shickraw chaffeurs. Lena's veelzeggende ochtend gebaar met "MOOOOOVE..... Step a bit back" werkt goed. We rusten de hele ochtend in het guesthouse en gaan daarna de stad in. We lopen dwars door de stad vol heerlijke geuren van eten, urine, rook en zo veel meer. De stieren met grote ballen, de raamdecoraties. Alles heerlijk Idnisch. De must-see is het fort. Imposant! Niet in formaat maar wel in pracht en praal. De zoektocht naar park, bank en Kumari museum brengen ons bij een dure bar Gallops met heerlijke ice-tea en tussen demonstranten en heel veel militaire politie. We keren veilig terug voor diner.

 Straatbeeld 1

Straatbeeld 2

 Straatbeeld 3

Op het fort

Lekkerrrrr!

Vrijdag, zaterdag, zondag - Thar woestijn
Drie dagen op een kameel met vooral siesta is wellicht een beetje veel, maar de zons-op- en ondergangen zijn super. Net als onze recepten voor de curry. In de nacht worden we gedropt in de nachttrein naar het noorden, de Himalaya. Het wachten op het treinstation is wat dodgy.

 Lena oefent Indisch drinken bij sunset

 Koken!!!!

 Gekke kameel

 Na een lange dag kom ik van de kameel

 Schattig en alleenzaam

 Nog een sunset of sunrise

 Impressie

Rattentempel....

Maandag - Punjabi
De treinreis duurt de hele dag, door velden zoals je die kent van de Po-vlakte. De helse taxirit naar MacLeodganj is een ervaring.

 Treinreizen....

Onze wonderschone kamer

Dinsdag - MacLeod en Baghsu
Een rustige dag met een korte wandeling naar de waterval van Baghsu en drinken bij Cafe Vishnu. De avond doen we yoga en eten we echte kip tandoori.

 MacLeodganj

 Een blije Dalai Lama, die hier woont

Ons dagelijkse uitzicht op de Himalaya

Woesndag - MacLeod
Na een ochtend rennen, bezoeken we de grote tempel van de tibetanen. Het Tibet museum is erg impressive. Na nog wat meer shoppen en chillen met apen is de dag alweer zo over.

 In het Tibet museum

Straatbeeld in MacLeodganj

Donderdag - MacLeod en Triund
De wandeling werd veel langer dan gepland. Na het ontbijt beginnen we positief de aanloop te wandelen.We schrijven ons bij het trailhead in en komen al snel op een onduidelijk pad. Het Indische koppel dat ons volgde laat snel afweten en wij gaan alleen verder de berg op. Een tijd blijven we op de hellingen steken. Lena doet wat glijbaanwerk en daarna geven we op en volgen het pad de andere berg op. Het is een stil pad naar de top van Alpenweiden. Zelf loop ik nog wat verder naar de beslingerde heilige bomen, waar ik een kleine cobra zie. We dalen in 30-45 minuten af en besluiten ook de Triund nog te pakken, want nu is het pad duidelijk gemarkeerd door toeristen. Als een sneltrein gaan we mee met de stoet en staan even later bij cafe Magic View  om even later het laatste heftige stuk de Triund op te komen. De machtige Himalaya! Te kort verblijven we daar. We storten terug naar beneden langs de gloeiende hellingen van de ondergaande zon. We voelen ons steeds bouwvalliger. In de avond vallen we niet eens direct in een coma, maar we doen wel simpele room service.

 Pad naar nergens

 Zelfportet met Lena in achtergrond :)

 Machtig mooie uitzichten vanaf eerste heuvel

 Wandelen

 Geen hoogtevrees voor Lena

 Zoekplaatje

 Impressie 1

Impressie 2

Impressie 3

Vrijdag - MacLeod en Palampur
Het bezoek van de thee fabriek is een beetje suf, maar de thee velden er om heen zijn wel de moeite waard. Ook vonden we weer een leuk plekje voor de lunch. We nemen de nachtbus terug naar Delhi.

Op het dak met uitzicht op thee

Zaterdag, zondag en maandag - Delhi
De laatste dagen gaan altijd snel. Zaterdag bezoeken we alles over Gandhi: het park (verkeerde locatie verteld door het hotel en met een gevaarlijk oude tuctuc chaffeur) en het museum, waar hij werd neer geschoten. Teveel informatie en vooral gefocussed op zijn tijd in Afrika. Om uit te rusten gaan we naar de Lodi Gardens, waar we in een duur restaurant genieten van salada, toetjes en schaslicks. We buiken uit in het park met enorme tombes van de Lodi familie.
Zondag gaan we de oude stad in, de chaos! Kruiden zoeken en meer bazaars. Voor het rode fort is een lange rij en we chillen in het nabij gelegen park, welke slechts door enkele jongens doorkruist wordt. In de middag bezoeken we de moskee, waar Lena mij de smalle en hoge minaret mee neemt. Erg spannend met hoogtevrees! De mannen worden ons te veel en we keren terug naar ons hotel met een stukje via de fiets. Blij zijn we als we op het dakterras genieten van Thali.

 Voor de regeringsgebouwen in Delhi

 Waar Gandhi zijn laatste 144 dagen doorbracht

 ...

 Lodi Park

 Bovenop de minaret heb je een mooi uitzicht

Daar stonden we dan bovenin!