Bonn - Freising

Het komende jaar 2015 gaat in het teken staan van reizen, rondzwerven en nog eens reizen. Ik werk nu dus in Bonn, maar dien voor het werk regelmatig in Frankfurt te zijn. Leven willen we in Freising doen. Het wordt er allemaal niet standvastiger op, hoe ouder je wordt, zo lijkt het!

Het jaar begon in Bonn, of eigenlijk in Monheim bij de huisgenote van Lena thuis. We hebben heerlijk mogen genieten van spellen, lekker eten (raclette) en natuurlijk de nodige vuurwerk. Het was al met al een gezapige bedoeling met een heerlijke losse atmosfeer. Nadat we Johanne op de trein hadden gezet reden we op 1 januari eerst maar eens naar Freising. Onderweg viel de spiegel van de auto en knalt een steen een ster in onze ruit. Het kan niet gekker beginnen!
In Freising doen we weinig. Een wandeling door de sneeuw in de directe omgeving van het dorp is een hoogtepunt. Sneeuw ligt er in Freising vaker dan in Bonn.

Terugkerend naar Bonn heb ik een weekendje vrij. Nu ik werkelijk besloten heb om met Pinksteren in Rome aan te komen fietsen, leek het me verstandig een training op te starten. De heuvels van de Eifel sloopten me echter volledig en na het genieten van mooie stadjes in de Ahr vallei raak ik hulpeloos verdwaald op modderige koude paden diep in de bossen. Verkleumd en ondervoed komen we weer in de bewoonde wereld en het is een lange mooie afdaling terug het platte land in! Enkele mooie kliekjes zonder sneeuw van de Eifel:

 Modder in het gezicht op Wagenberg

Ahrweiler 

Langs de Ahr zijn veel wijngaarden

De volgende dag besluit ik het rustig aan te doen en bezoek het LVR museum over de oude doude tijden van het Germaanse rijk met ijstijdmensen en neanderthalers. Het is erg interessant en tot mijn verheuging hangt hier ook het schilderij van de terugkerende kruisvaarder. Die kan ik jullie niet achterlaten natuurlijk. De rest wel.

Komende tijd gaat het aanpoten worden met vele Nederlandse invloeden. Een overvloed om voor langere tijd de neerlandse klei (meer zand) in herinnering te houden.

Xmas tripping

Na de warmte van Australia zijn we nu in de kou van Europa terecht gekomen en dat werd al snel duidelijk, want het eerste weekend samen in Freising besloten we de Rottwad te beklimmen, een berg in de voor-Alpen. Het was voor zowel Lena als mij de eerste keer dat we in de Alpen waren en beiden waren we bijzonder onder de indruk. Het grootste deel van de toch ging door bossen en zonder sneeuw, maar hoger aangekomen werd het glad en ijzig en wit. We eten heerlijke kaiserschmarln nadat we al een vol bord kaas-spatzle met rare salade gegeten hebben. Enkele impressies in foto formaat:

Het weekend erop komt Jeroen langs in Bonn en die wordt op goede wijze in de Weihnachtsmarkt geïntroduceerd. Hiervan zijn echter geen duidelijke foto's meer over... Ook broeder RB komt enkele dagen later terug en ook die wordt de markt opgestuurd en krijgt een wandeling door de bossen.

Een studie uitje komt precies in het weekend dat Lena ook in Bonn is en dus moet die ook mee komen met het interculturele onderonsje.

Terwijl de kerstfeestjes op gang komen met o.a. een team bowling, komen er een volgende weekend weer gasten uit Nederland langs. Ditmaal de Baron en Baselmans. Ook zij worden op de kerstmarkt rondgeleid en we eindigen in een huisfeestje van Regine, waar we allen ons duitse drinkvermogen kunnen uitproberen. De volgende dag gaat het krakend en stotend de Drachenfels op. Deze wandeling brengt ons langs eenmooi kasteel en leid tot de top, waar een ruïne staat. Het is erg druk met mensen en we hoeven ons dus niet te vervelen. Uiteindelijk neem ik afscheid van mijn gasten bij de Nibelungenhalle, welke ik wel vijf euro geven wil om een mooi stukje Wagner en Siegfried saga te bewonderen. De oude hal is fenomenaal en klein, de opgezette smaug na een wandeling door grotten beangstigend en de reptielen in de zoo ook zeker de moeite waard. Zonde, jongens!

Eindelijk zijn we dan aangekomen bij de kerstvakantie. Die begint in Freising, van waar we Munchen bezoeken met het Deutsche Museum en wat rondlopen op de kerstmarkten van de grote stad. Het museum is behoorlijk groot en de moeite waard. Wij maken een selektie van de tentoonstellingen die we willen zien. Wederom wat foto'tjes:

Na kerst in Hamm en Dord met veel kado's en lekker eten, reizen we af naar de Franse Ardennen. Door de sneeuw... We verblijven in een hotelletje, dat niet geheel aan onze eisen voldoet, maar in ieder geval de helft van de prijs is. Na uitslapen en franse croissants gaan we de Ardennen in en maken een lange wandeling langs kastelen en rivieren. Het kasteel van Noisy (engste kasteel ter wereld) zien we uit de verte, maar de andere kastelen zijn minstens zo indrukwekkend. We keren weer terug naar het hotel, eten kebab en slapen. Op de terugreis stoppen we nog even in Luxembourg. Dit is een erg mooie en bergachtige stad! We eten Japanse buffet, waar we wat moeten haasten omdat we zo laat zijn; voordeel is dat we alles opeten mogen! Na besneeuwde provinciewegen in de Duitse Eifel komen we veilig in Bonn.

Luxembourg:

Australische Bruiloft

Een nieuw avontuur laat nooit lang op zich wachten! En een nieuw avontuur naar Oz werd hoogste tijd. Ditmaal was het excuus de bruiloft van Alwin met Naomi. In eerste instantie had ik nog gedacht dat een week genoeg zou zijn, maar na de afgelopen twee weken, denk ik dat een maand nog te kort zou zijn. De eerste week verblijven we bij Ilse en Steven met hun kids Mariah en Vincent. Uiteraard haalt Alwin ons op van het vliegveld samen met de fiance Nomes. De eerste dag doen we het rustig aan en dwalen wat door de stad Perth eindigend met een fietstocht langs de rivier en een high tea.

De volgende dag al bezoeken we Richard (CSIRO begeleider) voor burgers in Floreat en mijn oude werkgevers Don en Lynn (gekrompen business naar een garagebox, triest!).  Avondeten is pizza voor Mariah haar verjaardag en daarna gaan we met Alwin en vrienden naar de openlucht bioscoop op een garagedak in het centrum.

Woensdag zijn we extreem actief en wandelen het eerste deel van de Bibbulmun door Kalamundu. Ooit was ik hier alleen aangevangen de lange afstandsocht te wandelen en het was des te gaver om dat nu met Lena te doen. We zien een slapende slang en de Blue Wren. En natuurlijk ook heel veel parkieten, papegaaien en kaketoes. De avond eindigd met een barbie aan de rivier met de gasten van het huwelijk.

Blue Wren

Na een chill dag waarop we de familie een curry koken reizen we vrijdag af naar Fremantle het culturele centrum van WA. We doen wat shopping, koffie, de markten en cultuur. De familie Oxenburgh komt uiteindelijk ook over gereden en samen eten we fish and chips op de werfen.

Zaterdagmiddag is dan de grote dag van het huwelijk. Wij doen in de vroege ochtend nog een BBQ bij het strand (inclusief frisse duik) en maken ons dan gereed. Alwin en Nomes trouwen op een kleine winery in de heuvels achter Perth. Het is fabuleus weer en erg sfeervol. Het feestje gaat tot de vroege uurtjes door in een classy bar ergens in Perth.

Steven aan de grill

 Het huwelijkskoppel!

  

De volgende ochtend vertrekken we dan voor een week road trippin’. Natuurlijk missen we al snel de drukte van het familietje van Ilse (Vincent is nog wel wat luidruchtig in de vroege ochtend, haha). We arriveren in de middag in Busselton en zetten ons tentje tussen de bejaarde caravans op. Het enige hoogtepunt van de stad is de jetty en als we de volgende ochtend horen dat door de straffe wind onze walvisvaart is geschrapt vertrekken we ook weer snel het dorp uit. Door de bewolking met miezerregen en zonneschijn rijden we langs de rotsige kusten en wineries van Margareth River, de sprookjesbossen en het houthakkersdorp Pemberton. Daar nemen we een tour per tram door het bos en over hoge gammele bruggen. Grappig. We liggen uiteindelijk vroeg in bed nadat we langs de Warren rivier ons kamp hebben opgeslagen. Het vuur knispert nog en een kukabura houdt ons gezelschap.

 De pier van Busselton

 Ergens aan de kust

 Door geweldige bossen...

 In de tram

 Kampvuur!

We staan op met miezerregen, welke het landschap sfeervol maakt, maar de grindweg ietwat glibberig voor onze huurauto. In Walpole hebben we een geweldig ontbijt en komen dan in enkele zonnestralen aan bij de metershoge bomen van de tingles. De tree top walk doen we maar liefst tweemaal en daardoor zien we met geluk een quokka rondstruinen in de onderbegroeiing. Nog meer impressies krijgen we even later langs de kustlijn van Albany. De rotsen komen hier stijl uit de zee gezet en een “gap” laat de oceaan haar krachtige woestheid zien. Zelfs de blowholes blaasden ons bijna van onze voeten met hun sporadisch luidruchtige zoemen. De camping van Albany heeft zowaar een ensuite badhok, privé voor ons tentje!

 De miezerregen rond Warren rivier

 Hoge, dikke bomen

 Tree top walk

Quokka 

Albany kust 1 

Albany kust 2 

Wonderlijk leeft de volgende ochtend een sterk zonnetje in de hemel. We maken er gebruik van en gaan naar een van de vele verlaten stranden van WA. Helaas was Little Beach gesloten, maar ons alternatief was volgens mij minstens zo goed. Na de ochtendsessie in de oceaan reizen we door naar de Castle Rock. Een fikse klim met klauteren over granieten rotsen staat ons te wachten. De kers op het toetje is echter een stalen ladder naar de top van een rotsblok bovenop de berg. Lena mag het dubbel genieten, want mijn hoogtevrees kan dit net niet aan. Na een hoop auto rijden door de wheatbelt brengen we de macht door in een typisch hotel in de middle of nowhere. De pub en het goede voedsel ervan trekt een groot deel van het dorp aan.

 Strand!!!

 Lena op de ladder na wat geklim over rotsen

 Verder dan de onderste treden kom ik niet

 Een alpinist wil van de rotsblok af dalen

 Wheatbelt

 Roadtrippin'

We willen zo ver mogelijk van de regen zijn en dus rijden nog een extra dag zoveel mogelijk naar het noorden, naar de zonneschijn. We passeren York, Northam en New Norcia. Uiteindelijk arriveren we in het winderige Port Denison. Hoogtepunt van de dag was wel het ontbijt en de CD’s van Popo Cafe, sinds de Monk Burger nog niet aangeboden werd. We verblijven nog een extra luierdag in Port Denison, waar we in de drive-in bioscoop de grandioze film Boxtrolls kijken.

De terugreis naar Perth gaat langs menig hoogtepunt. We ontbijten aan een verlaten strandje, stoppen dan nogmaals aan een zandstrand strand met turquois blauw water, waar we een duik nemen (Jurien Bay), om uiteindelijk de Pinnaclles te doen. We lopen eerst het wandelpad en gaan daarna met de auto er door heen. We ontdekken hierbij nog een extra loop naar de Painted Desert. Dit blijkt een heel mooi stukje van de Pinncles te zijn, waar ik zelf nog nooit geweest was. De witte zandduinen komen hier direct naast de  gele pinnacles woestijn uit. Verderop kruist een emoe onze weg. De kangaroes zien we uiteindelijk toch nog in Yanchep NP. Vroeg in de avond arriveren we terug in PErth en eindeigen de roadtrip bij de Indier aan de Swan rivier, waar je betaalt met je hart. Zondagsessies hebben we de volgende ochtend op Cottlesloe en al gauw is het verdrietige moment van vertrek aangebroken. Terug naar koud Duitsland. 

 Strand van Jurien Beach

Pinnacles 

Painted Desert en Lena 

 Emu en Kangaroo

Indisch eten is lekkuuuh!