Ja, hoor. Ik zal Gerson niet heten, als ik niet een belachelijk tussendoortje nodig had tijdens het verblijf in Costa Rica. Ik besloot dus af te reizen naar USA. Nogmaals richting California omdat we weer eens zo dichtbij zijn. Eerst ontmoet ik Petra, die in Riverside een twijfelachtige postdoc aan het doen is. Het is erg leuk om haar daar bezig te zien en de stad Riverside heeft uiteraard ook haar hoogtpunten... Zoals de Mission Inn. Ik heb hier een klein uurtje rond gelopen en enkele foto's genomen, maar niet echt de moeite waard om hier te posten:
Na een heerlijk etentje met vrienden van Petra (waarbij ik een enorme turkey pie had besteld), is het de volgende ochtend vroeg het bed uit om de mijlenlange tocht naar de Grand Canyon uit te voeren. Het is een enorme tocht, veel verder dan ik in eerste instantie dacht natuurlijk, toch ben ik rond twee uur in de middag op de plaats van bestemming. De plaats van bestemming, dat enorme gat in de aarde, de kloof, die gleuf, dat levensgrote gevaarte. Ik kreeg zowaar bijna tranen in de ogen. Het is serieus bizar gaaf en mooi. Een beetje in de trend van de Niagara Falls. Amerikaans landschap op haar beste. Na een moment van totale verbijstering een klein moment gedeeld met een random kerel uit Chicago, die op de verkeerde rim staat, een moment van ongeloof. Van alle sneeuw, van alle foto's. Ik besluit een stuk af te dalen het dal in tot 3 mile house. Naar beneden gaat behoorlijk snel, maar het lijkt niet echt op te schieten vanwege de inmense grootsheid. Naar boven is uiteraard een heel stuk zwaarder. Ik kom nog voor sunset boven op de rim. Een langzame man achter me kan het nooit op tijd hebben gered. Ik rijd nog langs het meest toeristische uitzichtpunt, maar het wordt nu snel erg koud en dus spring ik de auto in om de afstand door donkere bossen naar Flagstaff en dus het hotel af te leggen. Een groente pizza is mijn diner. Ok, enkele foto's dan, alhoewel ik er veel en veel te veel heb gemaakt....
De auto die het allemaal doen moest op de heenweg
De panorama's
Ik ben zowel boven en onder in de kloof...
Nog een paar impressies (wss te veel... sorry, maar het is zo mooi!)
De reis gaat de volgende dag een stuk rustiger. Ik bezoek Montesuma's well, een soort van sinkhole, waar grondwater constant naar boven komt en een soort kraterkeer vormt in de woestijn. Het water sijpelt vervolgens langzaam door de kraterwand en aan de andere kant vormt het een vredig watertje, welke door de indianen werd geleid in irrigatiekanalen voor hun landbouw. De plek was erg fijn en relatief rustig. Dat was even een fijn verschil met de Grand Canyon, alhoewel dat ook niet heel heel druk was. Op de terugweg kom ik langs wat 2e hands winkels. In eentje (het oudste gebouw van McGainesville) praat ik wat met de eigenaar die me aanraad ook even door Sedona te rijden. Ik koop een boek van TS Elliot en doehetzelf kasten maken van hem, maar rijd daarna gewoon terug naar Petra. De terugweg wordt opgefleurt door echte Western cacti, regen en enorme hoeveelheden windmolens.
Samen met Petra rij ik naar Joshua Tree Park, waar we een lekkere wandeling doen. Het park is natuurlijk minder impressive dan de Grand Canyon, maar zeker heel erg de moeite waard en was een heel goede keuze om te doen na zoiets als de GC. Het was een gezellige trip met heel veel aparte joshua trees in alle vormen en daarnaast nog wat cultuur in de vorm van oude goudmijnen.
Het werd tijd om de auto weer in te leveren. Erg jammer, want ik begon hem meer en meer te mogen. Auto rijden is heerlijk! Vooral in een land als Amerika. Echter, de wegen rond L.A. zijn gekkigheid en vaak helemaal vast. Op de weg naar Petra koste me een 1-uur-durende rit 3 uur, dus ik had gerekend op een lange rit terug naar de autoverhuurder. Dit viel erg mee en voor de middag was ik terug. Na een bus en metro (vol met alles behalve the all-american white, maar vooral hispanics en Negro-americans) kom ik aan in downtown L.A. Dit is een bijzondere stad vol met idioten. Eigenlijk heb ik geen normaal persoon gezien, maar toch... Het is erg grappig. Ik eet bij de meest shaby macDonnalds ever een hamburger menu. Bezoek little Tokyo en the Central Business District. Hoge gebouwen blijft me fascineren. Ook al die bruiloften. Ik liep blijkbaar door de trouw straat.... Net als in Yerevan eigenlijk. Een enkele plaat van de hoge gebouwen, beetje crea.
En natuurlijk was daar dan eindelijk weer het moment om Sjoerd te ontmoeten. De busreis ging dwars door de enorm lelijke verschrikkelijke dustbowl van de central valley; geen aanrader om te bekijken of te wonen! Een tweede keer in California, een tweede keer bij Sjoerd omdat we toch zo dichtbij zijn. En er kwam nog een speciale reden bij, namelijk zijn eens in het leven uit te voeren defense! Na mijn broer RB mocht ik nu dan een tweede defense bij wonen en wel in Stanford. Veel minder speciaal dan thuis, maar je zag de spanning bij Sjoerd er niet minder om! De hele kamer was stampensvol, en het beloofde een lange zit te zijn. Een impressie van het hele gebeuren en Sjoerd in vorm achter de spreektafel is hieronder gegeven! De avond was natuurlijk voor het vieren van dit fantastische gebeuren. De kurken van de champagne sloegen gaten in het plafond van de department floor en later vlogen de pitchers over de tafel. Oké, klinkt wellicht wat overdreven... maar het was een mooi festijn voorzeker.
De volgende dag doen we een rustige dag. Voor mij wat uit slapen, rond hangen en in de middag een wandeling. 's Avonds weer een diner bij een prof voor de prospective students. Na een moeizame start met de geofysici (hoe ben ik daar in vredesnaam beland) is de rest van de avond wel gezellig en ontmoet je toch wat interessante mensen. Lachen!
Dan komt alweer de laatste dag aan van mijn stay in Amerika. Sjoerd heeft het idee opgevat naar een bepaald point te rijden en daar een wandeling te doen. Zoals het erbij hoort gaan we eerst over de Golden Gate Bridge, welke half in de wolken is verstopt, zoals zij gewoon is...
Daarna vervolgt de weg naar een soort van schiereiland, wat echter ook voornamelijk in de wolken te vinden is. Er blijken veel walvissen te zijn, maar die zien we uiteraard niet. Wel zien we echt een hele hoop herten. Die blijken in amerika een stuk makkelijker te spotten zijn. Perfect gebiedje voor Willem dus eigenlijk! Uiteindelijk doen we een paar wandelingetjes en doen we een of twee lokale buurtsupertjes aan om vervolgens weer terug te keren voor een laatste maaltijd in San Fran, in de Crab Shack!
Sjoerd geniet van het mooie uitzicht met zowaar een vuurtoren op het einde der wereld
Sjoerd voert een van zijn tegenaanvallen uit, zoals die dat graag tijdens zijn defense had willen doen....
De aanval op de krabben van San Fran!!!
