Tricht 2 Aken

Na een zeer fijne kerst met diners van werk, families en onszelf was het tijd voor de xmas get-away. Lena had gedacht om een wandeling te doen en uiteraard lieten we dat dus niet gaan. Plan was om vanuit Maastricht naar Aaken te wandelen. Twee relaxe dagen.
De treinrit ging van het zonnige Utrecht naar het donkere en regenachtige Maastricht. Niet het allerbeste begin van de reis, maar het kon ons nog nergens van weerhouden. We deden een koffie op de Vreimarkt met een volledige christmas market en daarna nog wat window shopping gedaan om uiteindelijk naar de film te gaan. Geen Cloud Atlas, geen James Bond, maar Life of Pi. Tja, het zat nog niet helemaal mee. Wel goed gegeten bij de lokale Griek en bovendien was het droog in de avond. Wij sliepen op het Botel, dat de ergste en duurste plek om te overnachten is. Een zeer slechte plaats om te vertoeven. Na een nacht het gesnurk om ons heen te hebben gehoord, een veel te kleine en gammele kamer te hebben voorgeschoten en nog hetzelfde te hebben betaald voor het hostel als een hotel hoop ik dat iemand deze plek tot zinken brengt.

De stad Maastricht op de achtergrond... nat en ook wat koud

Lena poseert slaperig voor de boot waar we op hebben proberen te slapen.

Nogmaals: dit kon de stemming niet storen en de volgende dag ging het dan werkelijk de wandelschoenen in, de bus in naar het vertrek punt. De wandeling in de ochtend was heerlijk. Een beetje zon deed de vuurstenen vanuit de vuursteengrot bovengehaald glimmen in het bos en de heuvels glooiden langzaam richting onze eerste stop: Mheer. Een mooi kasteel en heerlijke lunch volgde. Lena verkoos de erwtensoep boven mijn broodje gezamelijke groenten. Jammie jammie! Het was dan ook even moeilijk de eerste heuvel direct op te moeten komen. De regen speelde hier ook een rol. Desondanks zijn we heerlijk wezen stappen over de modderige paden. De grens met Belgie wordt even aangeraakt.

De drekkige akkerbouw van de Belgen. Dat deze paal blijft staan is een wonder! 

In de regen poseren heeft wat...

Helaas blijken er in het dorpje Heijenrath meerdere straten Heijenratherweg te heten, waardoor het vinden van de B&B een interessante onderneming werd. De iphone bood uitkomst. Bij een gezellige mevrouw komen we terecht in heerlijke huiselijke sfeer. We verlaten die avond nog eenmaal de B&B om te eten bij de Smokelaer. Alweer een heel aardige gast met hemels eten. Ook al kozen we dan voor de meest goedkope maaltijden (sate en kipsmoor).
Niet eens zo heel veel spierpijn hadden we de volgende dag. De route was schitterend en dat vonden meer mensen, want het fijne weer bracht menige wandelaar in het veld. Wij hadden de lunch ditmaal in de bossen en liepen zo hopla naar het drielandenpunt. Toch wat hogere heuvels hier. Het laatste stuk naar Aachen pakken we wederom de bus. Die avond halen we pizza bij de lokale tent en slapen in een best gezellig hostel. Diepe slaap.

Bij een schilderijtje neemt een voorbijganger met zachte "g" een foto van ons. Schattig, toch? 

Lena gaat de paden op!

Okay, ik kon het niet laten... nog een beeldje:

De volgende dag bezichtigen we Aachen. Dat valt enigermate desastreus uit. Het regent pijpestelen, we moeten wachten voor we de dom in kunnen, deze is vervolgens erg druk, uiteindelijk komen we zelfs bij een volle sauna aan en moeten we vroeg rechtsomkeert maken. Wel weer heerlijk gelunched en ook hebben we een gratis pen op het station gekregen. Aachen is toch best wel mooi. Maar het kan niet alle dagen lopen zoals het hoort.

Lena voelt met een vinger het helende water van Aachen, dat overigens echt warm is en naar sulphur ruikt.

Keizer Karel de Grote!

 Ow, tja, dan was er nog kerst. Dat was eigenlijk wederom erg leuk. Eerst gezellig in Hamm met Christabend en lekker hangen thuis en gemoedelijk, daarna het diner bij Jethro welke exquisiet was en de kadootjes die we hadden meegenomen voor iedereen vielen in de smaak. Mooi mooi allemaal.

Sneeuw en griend

Okay, het plan was out of the blue dan nog een tweede halve marathon te lopen, zodat er in totaal een hele marathon gelopen zou zijn... Dit is gefaalt. De marathon zou plaats vinden in de bossen van het Drents-friese wold, maar een sneeuwbui maakte hier een ellende van. De organisatie durfde de paar honderd gegadigden niet over het parcours te laten rennen. Gelukkig waren we tijdig op de hoogte gesteld en dus dachten Koen en ik aan een alternatieve activiteit. Dit werd gevonden: mijn idee om een NS wandeling te doen werd door Koen omgebogen in een NS wandeling rennen.

Ondanks de kou, sneeuw, drek, onvoorbereidheid, plotsheid, het kwijt raken van de paaltjes en honderd andere excuses hebben we dus een kleine 19 km door de bossen van de Utrechtse Heuvelrug gesjokt. Het was mooi, dat moet gezegd worden. Het was heroiek wellicht. Dat weet ik niet. Enkele fraaie plaatjes leverde het wel op:

Impressies van de ren-oefening door de bossen van de Utrechtse heuvels.

De week erop was er dan weer iets actiefs aan de hand: er zou worden gehakt in de biesbosch. Grienden moeten worden onderhouden en de vereniging tot behoud van de biesbosch organiseert hiervoor hakdagen. Wij wilden mee. Na de avond ervoor op de filmofil avond van BJ te zijn geweest met een interessante film Solaris ging het in de vroege ochtend richting de stijger van Saarloos. Vier minuten na negen arriveerden wij op plaats van bestemming. De boot lag echter al halverwege de rivier. Er was geen ontkomen aan. We waren te laat. Niet veel, maar te veel. Dit was ongelooflijk. Ik was vernietigd. Mijn broers activeren voor zulk iets actiefs en zo vroeg; dat levert een bepaalde mate van verantwoordelijkheid met zich mee.

Verslagen werd de zaag gebruikt om een ielig stukje wilg om te zagen naast de opstapplek, waarna weldra werd besloten om een wandeling te maken aan de andere zijde van de rivier in de ruige Biesbosch. Wederom ging ik de mist in: het pad was slechts van de waterkant bereikbaar. Toch gelukte het ons de biesbosch te infiltreren en het pad te vinden. Je begrijpt dat het ons nog vreemder toe deed toen wij halverwege geluiden van mensen en motorzagen hoorden. Ook hier was een groep mannen in de weer met het knotten van de grienden. Weliswaar met grote materiaal: ware kettingzagen. Wij voegden ons bij deze geharde brabanders en hadden een fijne middag zwaren griendstammen dragen naar de waterkant. Man, man. Wat een geluk. We voelden ons een echte griendwerker! Uiteraard was het voor ons niet genoeg na de lunch, welke bestond uit koele self-heating hot pots, die broer BJ op de markt had gevonden.

Bij onze oudste broer hebben we vervolgens gezorgd voor extra haardhout om hem de zware dagen van de komende koude winter door te helpen. Al met al was het een klaterend succes om weer wat met de broers te organiseren. De zware werkzaamheden betekende niet het einde van de dag: de avondsessie was een heerlijk diner in Wagenigen met de nodige alcoholische versnaperingen.

Op zoek naar een pad door de biesbosch na een vertrokken griendboot...

Toch nog in actie met de zaag. Bij Ruben thuis dan maar...

Nu staan we voor de laatse week van het jaar waarin gewerkt wordt. Nog altijd loopt het bedrijf Huisman Traject bijzonder goed en kunnen we niet klagen. Dat alles ondanks de bezorgde koppen in de bouw. Enkele insites van onze projecten:

De kelder voor een woonhuis in Woerden. Vieze klei, moeilijk droog te krijgen door alle zandlaagjes die er door heen lopen.

Voor grote bouwputten zijn we ook niet bang, zoals deze in Den Haag, waar net het zwembad in de kelder wordt gemaakt.

Soms wordt een oude kelder gesloopt. Ook in deze omstandigheid is het nodig een behoorlijke bemaling aan te brengen, zoals hier bij de sloop van een deel van het bejaarden tehuis te Woerden.

Deze put in Rotterdam had wat problemen. Om de hoeveelheid te onttrekken water minimaal te houden is een sterke bron in het midden van de te bouwen kelder geplaats, welke later wordt weggewerkt in de vloer.

Weihnachtsmarkt

We zijn weer een maand verder. De laatste van dit jaar. De maand dat ik dertig wordt. Menigeen zal zich verbazen over mijn enthousiasme, maar ik heb er zin an! Dertig is een mooie leeftijd! Hoppa!
Enfin, de laatste weken is het nog immer druk op werk, alhoewel het een stuk rustigere is geworden dan net na de zomervakantie. Even een adempauze. Weekenden zitten uiteraard wel immer vol. Zo was er een verjaardag van Reyer, met een waar bosfeest en spannende kinderspellen en wandeling.

Ook was er een dagje oude maten opzoeken in Nijmegen (Jelmer, Goke, Bernice en anderen!). Maar van dit alles geen tot weinig fot's. Wel heel veel warme gezelligheid en sfeer en veilige thuishavens gevoelens.
Ook is ons pad enkele keren richting het oosten gegaan om Duitsland te bezoeken. Eenmaal om de Twingo van Lena te voorzien van winterbanden, wat er op neer kwam dat deze hier bleef staan daar het ook een garage bezoek nodig had en wij (ik?) weer door wilde om niet het festijn met de varkens te missen. Jaja! Want er was een open dag bij de buitenveld varkentjes. Leuk, interessant en lekker. We hebben nu orgineel varkensvlees in huis van zeldzame huisdierenrassen. Mooi. Spectaculair minder. En koud/fris.

Afgelopen weekend waren we dan weer afgereisd naar Duitsland. Ietwat zuidelijker dan normaal: Keulen. Hier zouden we allereerst Laura en Sören, de neef en vriend van Lena opzoeken. Heerlijk ontbijt met brotchen in een leuke studentenkamer erg dicht bij het centrum. Vervolgens zijn we naar Sara gereden, waar ook Johanne en Birte al waren om vanuit daar de stad in te gaan. Het is immers Weihnachtsmarkt. Dat hield eigenlijk helemaal niet de door mij verwachten vervelende kerstprutserijen en onzin in, maar meer een soort drinkbraderie met veel lekker eten en vooral lekker warme gluhwein. Helaas ook de nodige nutteloze hollanders, maar tja... Het was erg gezellig, koud en apart op zo'n markt. Hebben ons prima vermaakt.
Na een maaltijd binnen bij de chinees (buiten vonden we allen net wat te koud) zijn we uiteindelijk huiswaarts (Sara en Phillip wonen bij de campus) gegaan. De volgende ochtend wederom brotchen en vreemde hooligans van FC Koln door de straat. Mooi!

Als klapstuk zijn we in de middag ook nog even langs Kitty en Apac gegaan. Erg koel. Het leeftijdsverschil binnen deze relatie is behoorlijk, maar niettemin is het misschien nog wel veel gezelliger dan bij de meeste andere koppels die ik ken, hahaha! Geniaal! Mooie home cinema, mooi huis, mooi sneeuw, mooi gebied, mooie warmte, mooi cheese cake.... ik kan wel even zo door gaan. Hartelijkheid.
We kwamen uiteindelijk om twaalf uur thuis na weer veel te lang hebben blijven hangen. Nu nog drie weken arbeiden en dan zijn we klaar gestoomd voor het jaar 2013. Helaas niet naar Rome gefietst, maar wel de halve marathon gerend en een vol jaar gewerkt. Das best iets om trots op te zijn.
En o ja, die lieve Lena van me heeft een advent pakjes slinger voor me verjaardag gemaakt! Gekkigheid. Daarover later wellicht meer :D. Ik heb namelijk nog lang niet alle pakjes uitgepakt. Mag er maar eentje per dag, hihi...

Ontwikkeling

Hi boppies! De datum die hierboven de post staat zal vast niet overeenkomen met wanneer je hem ook daadwerkelijk ziet. Ditmaal even meerdere avonturen bijeen gezet, daar er niet heel veel gebeurd, maar de kleine dingetjes anders snel uit het hersenbestand verdwijnen en wel schrijfwaardig zijn.

Op een zaterdag besloot ik Maarten te vragen of tie zin had om ten noorden van zijn woonplaats Leiden de boel eens te verkennen. Mijn idee was kano-en vanaf De Kaag. Het werd wandelen rond de meren.

 De heenweg was een behoorlijk avontuur. De weg zou doodlopen, dus de auto werd maar in de woonwijk neer geparkeerd. Echter de dijkweg bleef door en door gaan. Totdat deze eindelijk op een erf uit kwam, waar mensen een boot aan het wassen waren. Aan de overzijde lag een bootje met een prijs per persoon er op. Het was even zoeken naar de eigenaar maar uiteindelijk kregen we het voor elkaar om iemand te vinden die zei: "Goed, kom er dalijk aan. Zet ik jullie even over." Dat even was echt even. Het kostte me meer tijd mijn fototoestel op te bergen dan naar de voerkant te komen.

Aan de andere zijde was er een stiltegebied met alleen voetgangers en een verdwaalde auto. Vreemd genoeg waren fietsen hier ook verboden. Na een bezichtiging van de lokele molen, de enige boom en het grote verschil in waterpeil kwamen we via een ander erf weer terug op een weg. Deze weg kwam helaas uit op een grotere weg, welke we voor de terugweg geheel moesten volgen. Het begon zo avontuurlijk. De home made pizza van Maarten deed veel goed en later op de avond het bockbierfestival op ledig erf ook.

Rustige weekjes

Tja, af en toe moet je het ook gewoon rustig aan doen. Toch? Hoewel echt rustig, is het niet. Werk krioelt en maakt me wel wat drukjes. Verder zijn de weekenden toch wel vaak vol gepland. Zo was daar het grote duitse fest bij Moller frau-en. Dat was erg gaaf en we hebben zelfs mijn moeder aan het swingen gekregen. Erg gezellig en veel leuke lieve duitse mensen. Was een speciale ervaring voor mij!
Ook hebben we weer eens super gechilled in een sauna met alles er op en er aan. Nadat in Den Bosch de vaarten op de Binnendieze niet meer functioneerde en de kathedraal was gesloten, werd het na het lunchen met een heerlijk bolletje richting Davarum gereden. Een aanrader, maar helaas veel te weinig parkeergelegenheid. We zijn langer blijven hangen dan bedoeld.
Ow, ook heb ik deze weken Ilse uit Australië weer langs zien komen in Neerlandia. Erg gezellig, samen met Bernice en de ganze familie van Ilse, inclusief drukke kleine kinderen. Grappig.

Wat verder? Een bezoek aan een half afrikaans theater over typische hollanders die denken daar vrijheid en blijheid te vinden, maar totaal mislukte. Leuk element waren de lichteffecten en de soort van tent/doek die over het volledige publiek werd getrokken.

Tot de volgende!

De halve marathon!

Daar is die dan! Direct gepost op de avond van de dag der waarheid. En het is gelukt. De halve marathon is volbracht; een doel in het dertigste levensjaar van deze nu nog jonge knul is weggekruist. Er is bewezen een gezonde lichaamsbouw te hebben en wat aan te kunnen. Enfin, het was bovendien een heel mooie tocht ook!

Ik was blij Heer Hannot mee te hebben voor dit evenement. Ook de Goudriaans waren aanwezig als een windvlaag zo snel. Zij deden de tien km in zeer behoorlijke tijden. De route lag op de Hoge Veluwe. Prachtige bossen, velden, zandverstuivingen, cultuur en meer bossen wisselende elkaar af.

Helaas werd er een foto gemaakt op enkele meters voor de lijn en dat heeft mij dus veel moeite gegeven een beetje leuke te kunnen plaatsen op deze blog.

Hoe het ook zij. De halve marathon de Hoge Veluwe loop is dik binnen de twee uur afgerond. Een gemiddelde snelheid ver boven de elf km/uur en dat ondanks het parcours! Want ik moet je zeggen. Op km elf of twaalf, net nadat het waterpunt was gepasseerd werd er enorm gekapt in het veld. En ik was er eentje van. De helling van de weg steeg, daarna leek het even te dalen, maar al snel was er een venijnige stijging, moeilijk te ontwaren en daarbij een zeer straffe tegenwind. De bossen lagen aan de horizon maar o, zo ver weg nog! Dat was zwaar, knallend zwaar! De laatste loodjes waren voor mij op dit tracee ongelooflijk hard. Ik werd ingehaald van alle kanten en kon haast niet meer. Zelf druk pratende meisjes liepen langs. Ik heb ze voor me geduld. Toen de finish echter in zicht kwam en een kereltje een versnelling achter me begon in te zetten had ik er genoeg van. Ik vertelde hem "fucker" en steeg op. Een mooi sprintje liet hem even verder bijzetten, maar al snel zag ook deze kornuit in dat hij dit beter niet doen moest. Ik kwam binnen in een netto tijd van 1 uur, 51 minuten en 15 seconden. De tijd op de klok was uiteraard iets anders...1:52:32. Het maakt mij eigenlijk niet uit welke aan te houden. Ik ben voldaan. Chappeu. Weer eens wat om echt blij mee te zijn. Hoewel het altijd beter kan!

Nog eens KANO

Voordat de maand oktober begint met de sportieve prestaties nog een korte vogelvlucht over de rest van September. De maand was relatief stil en stress vol vanwege werk. Het gaat me weer es druk worden en soms vraag je je dan af of dat niet te gek wordt. Huismannetje blijft me ding iig!
Enkele feestjes met veel en weinig drank rondom de verjaardag van Lena kleurde weer wat alcohol sferen in het leven. Deze zijn tegenwoordig niet meer zo vaak aanwezig en das wellicht gezond! Alsmede de boodachappenlijstjes en geplande week menu's!
Enfin, tevens was er dan maar weer eens een kano avontuur. Ik was in de digitale pen geklommen, een telefoontje gewaagd en mensen uit wageningen bezocht en als gevolg waren er drie gegadigden voor dit avontuur. Wederom een bezoek aan de Kortenhoefse plassen.
Wederom leek het soms somber te worden en buien te dreigen, maar alles bleef droog en zonnig. Beter dan de vorige keer wat betreft het weer. Wel was het iets drukker. Enkele kano-ers gleden tevens door het water. Ook waren er serieuse rivierkreeften, die door het water zwommen en boven kwamen drijven wanneer op het trilveen werd gestampt.

Foto van de rivierkreeft.

Het gebied was hoe dan ook wederom een stil juweeltje in de drukke randstad. Zelfs met een onverwacht omweggetje met de kano volgens de route van Babbelmans, kregen de baron en ik nog een serieus mysterieus schouwspel te zien van een grazende ree welke uiteindelijk boven ons langs de sloot oversprong, waar wij dachten zeker erin te vallen en te vergaan onder de woest golven. Hier zijn helaas geen foto's van. Wel hebben we de zeer rekkende oefeningen proberen te fotograferen welke nodig waren om onder de bruggetjes te komen. Het volgende kano avontuur staat klaar voor de winter :). Hopelijk willen we iets vinden waar de kano niet in de winterstalling gaan!

London en Terschelling

Jah, boppies. Het is weer tijd voor een nieuwe blog, want de afgelopen twee weekenden waren weer spannend. Allereerst met ma op de boot naar de stad London. De boot is een fijne wijze van reizen, alhoewel we niks hebben gezien. Weliswaar lekker geslapen. Beetje onverdeeld qua prijs in vergelijking tot de bus van Lena en Sarah (inclusief boot!). Hoe het ook zij, na de nachtelijke bootreis en een treinritje kwamen we aan in London, waar we direct richting Harrolds gingen voor een shirtje. Buckingham Palace werd afgewerkt, de verkeerde hoek van Hyde Park en daarna hadden we een meet en greet met Lena, Sarah en Rachel, die in Londonse buurten woont. We zouden meeten in Camden Town. En dat was erg gaaf, want hier was een enorm marktencomplex met allerlei hebbe-dingetjes. Ideaal voor al die meiden. Het was iig een hoogtepunt volgens velen en misschien zelfs volgens mij! Zoiezo vond ik het fijn om Lena weer even te zien hier, haha. Na een ijsthee van organische komaf scheiden wij ons weer af van de meiden. Zij teru gnaar huis, wij naar de Tower, waar we de wisseling van de wacht miste en eigenlijk nog te vol zaten om echt wat te eten.

De volgende dag ging het op de culturele tour: Engels ontbijt, Het parlementsgebouw en Big Ben, Greenwich (bijna verpest door de belachelijke prijs en de paralympics i.r.t. de toegang) en oh, ja nog een museum: natural history museum, waar ik dan eindelijk op de foto kon met een dodo! MOOI! Ook de sportronde in een Londons park was hemels. Heerlijk om door de stad heen te rennen; het voelt echt of je thuis bent! Hier onder een korte impressie met foto's:

De klok van Greenwich tijd

De dodo's!

Ma voor het parlementsgebouw en de Big Ben, die werkelijk hetzelfde geluid geeft als onze ouderlijke klok!

Na goed, er was nog veel meer dat we die dag deden (de Shard, de Tower Bridge, de London bridge, de voettunnel etc. etc.), maar de volgende dag moesten we alweer terug. Een blik in het British Museum, met de steen van Rosetta en vele oeroude objecten deed ons nog even een moment stilstaan bij het stelen van het Britse Rijk. Daarna was het in de trein en met een tussen stop in Colchester voor de reden dat dit een van de oudste steden van Engeland is, mochten we nog genieten van stralende zonneschijn op een grasveld tussen de Natives.

Het weekend erop bleek ook weer in het teken van zon te staan. Na een stressige voorbereiding (lees: geen) hadden Lena en ik ons gewaagd om het eiland Terschelling te ontdekken. Met de auto volgestouwd na werk en studie richting het noorden sjezen dus. De boot nog net op tijd pakken met een frietje speciaal en kroket in de hand, omdat ik zo goed een gratis parkeerplek aan de andere kant van de stad had gevonden. Met de neervallende zon bleek de boot er iets langer over te doen dan we hadden bedacht: twee uur later aan wal van West Terschelling was het pikkedonker en werd er met het nodige geluk de camping gevonden. De volgende dag zagen we pas waar we waren. De hete zon brandde ons de tent uit.

Lena voor West Terschellling met haar Brandaris vuurtoren

Die dag zouden we een groot avontuur per fiets ondernemen, helemaal naar de Boschplaat. Dit ongerepte stukje natuur is overweldigend groot en we zouden niet de volledige afmetingen te weten komen, daar al spoedig ons gevoel zei dat we beter lekker op het strand en de duinen konden chillen. Dus geen tocht tot het einde van dat verdomd zandige pad, maar gewoon mooie plaatjes, een frisse duik en genieten. Die avond hadden we een heerlijke maaltijd in zonder meer het beste restaurant van het eiland en een close encounter met een van mijn jeugdhelden, de heer Barentz. Wederom een korte foto-impressie:

Gewoon omdat ie zo lief is

Lena in de duinen

Op de achtergrond de uitgestrektheid van de Boschplaat

Barentzoon en enkele koele personages...

Roadtrip Iberia

Eindelijk weer een echte vakantie! De afgelopen weekjes ben ik samen met me lieve vriendin en de zebra auto van werk richting het warme zuiden. Een dagelijkse kort verslag.

Dag een: roncevalles, de reis.

Regen al THE way naar de bergen! Waaaaw!

Dag twee: roncevalles.

Een koude nacht en regen... Na een mislukte wandeling en een bezoek aan de plek waar Roland is vermoord doen we ook een hele mooie wandeling een stukje verder bij een vergane munitiefabriek. Op de terugweg is er Calamari in een lokaal barretje.

Met Roland stervend en zijn paard, zwaard en hoorn.

 Bovenop de Pyreneese bergen, waar de paarden en koeien rond hobbelen.

Dag drie: zarautz, reis (Pamplona).

Na wederom een koude nacht zijn we blij in pamplona zon en warmte tegen te komen. Aan de kust verblijven we op een camping met 428 treden naar het strand.

Lena is niet bang voor de stieren van Pamplona!

Aan het strand van Zarautz... de wolken lijken op hollandse taferelen.

Dag vier: Zarautz (San Sabastien).

Strand en zon zoals het hoort. In de middag gaan we naar san sabastian. Een mooie en leuke stad met lekkere pinxos.

Saampjes knus voor de baai van San Sebastien.

Dag vijf: tordesillas, reis.
Na een bezoek aan mondragon en een lange rit komen we aan in dit leuke plaatsje, waar we erg fijn konden dineren op Spaanse tijden :).

Mondragon, de plaats der co-operatieven. Niks te zien.

Een vuurzee langs de snelweg, best wel serieus!

Ons plaatsje Tordesillas, waar we heerlijk hebben gegeten en gekuierd.

Dag zes: Lissabon, reis.
Een lange mooie reis over tolwegen en door het binnendoor wegen.

Dag zes: Lissabon.

De hoofdstadvan Portugal is zeker de moeite waard. Een dag met koffie, een enorm aquarium, wandelingen, uitzichten over de stad, lief muziek, restaurant inclusief een verjaardag van de dochter van de eigenaar. Mooi!

In de roadtram: goed vasthouden en straf omhoog door smalle straten.

Het aquarium-mannetje voor de kids én Lena.

Het uitzicht over de stad in avondgloren.

Dag zeven: El Rocio, reis.

Branden maakte de reis vanuit Portugal spannend. Een vaag licht hangt in de lucht.

Dag acht: El Rocio.

Deze stad verraste ons totaal. Een echt Western stadje met paarden, zandige wegen, een onheilspellende kerk inclusief spreeuwen en een natuurgebied direct aanliggend. Enchanting...

We willen niet teveel weggeven van dit stadje. Je mot zelf maar langs gaan!

Dag negen: El Rocio (Minas de Rio Tinto & Aracene).

Een druk dagje. Eerst bezoeken we de mijnen van de río tinto. Bizar landschap van uit Even treintena.  Hierna bezoeken we Aracene met haar kasteel. Uiteindelijk besluiten we de zeer zeer gave grotten van marvelositeiten  in te gaan, goede keuze! We reizen door de bergen in om te wandelen in de siërra. Wederom lopen we verkeerd en bovendien wordt Lena achterna gezetten door ezels.

De rode rivier is van nature rood, maar ziet er wel vaag uit.

Het schoot ons behoorlijk in de kop tijdens de treinreis door de verlaten mijn.

Ook tijdens de wandeling lijken we nog niet op het juiste pad te zijn gekomen.

Lena op het laatste randje van de berg voor we weer onze voetstappen terug volgde en de ezels tegenkwamen.  

Dag tien: Tarifa, reis (Donana).

Na een bezoek aan het uitgedroogde wetland van Donana rijden we naar het puntje van Spanje. Van hier zien we Afrika!

Vergeefs zoeken naar vogels vanuit de vogelkijkhut...

Dag elf: Tarifa.

Na een miljoen sardientjes als tapas in de stad besluiten we op walvissen jacht te gaan. Ondanks de golven is dit een erg gaaf avontuur. Het voelde als een enorm dolfinarium met dolfijnen en grienden.

Lena is blij weer door de zee te kunnen huppelen.

Dag twaalf: Ronda, reis (Gibraltar).

Vandaag staat Gibraltar op het programma. Een welkome kolonie van Engelsen. Het is grappig om de grens over te lopen, beetje te spelen met apen op de rots, een kabelbaan en fish and chips... En een jurk voor Lena.

Voordat we de rots opgaan en net na het vliegveld. De stad is rechts en buiten beeld.

Toch ook maar op de foto met een aap (en diens kiddo).

Dag dertien: Granada, reis (Ronda).

In de ochtend hebben we nog wat tijd om de idiote stad Ronda te bezichtigen, welke door een ravijn wordt open gereten. Bij Granada kunnen we eerst chillen.

Prima stadje toch?

Dag veertien: Granada (Alhambra).

Het Alhambra is schitterend! Beetje veel mensen alleen... We hadden het totale pakket vanaf half negen in de morgen. Misschien was het kleine badhuis nog wel de top, maar het generalive en de paleizen waren ook super. Granada stad viel voor ons helaas een beetje tegen.

Achtelijk om je rugtas op je buik te dragen!

Iedereen maakt foto's in het Alhambra, de hele wereld? Ik heb iig Lena er goed op gekregen, toch?

Een idee van hoe het er binnen uitziet zonder toeristen...

Dag vijftien: Granada (Sierra Nevada).

Vandaag hebben we de Alpujarra regio bezocht met de voet. Een mooie maar hete wandeling door een streek aan de voet van de sierra nevada met lieve witte dorpjes. Leuk!

Wat verkoeling onderweg onder een van de vele fontijntjes.

Op de achtergrond het brugje uit de Romeinse tijd, waar de GR7 overheen gaat. Uitnodigend!

Sommigen onder ons hadden de wandeling liever gevlogen :).

Dag zestien: Regio Figueres, terugreis.

Lange dagen volgen met reizen, luieren en nog eens reizen. Verder geen commentaar.