Ok, we hebben dan eindelijk weer wat ruiger nieuws: Onze woonplaats is van dakloos in Nederland naar onder de daken van het ex-vakantiedorp nabij Patensie, nabij PE (port Elisabeth) in Eastern Cape, Zuid Afrika gegaan.
Enkele dagen geleden stond ik dus weer op Schiphol, klaar om mijn vlucht te pakken naar OR Tambo, de vlieghaven nabij Joburg. Samen met studiegenoot Ernst zouden we eerste een inburgering te Pretoria volgen. Deze werd verzorgd door geïnspireerde leiding van Melvin, een andere studiegenoot, die opgroeide rond Nelspruit. De goede jongen kwam ons met een gehuurd auto ophalen en we werden onze eerste blikken op het afrikaanse continent gegund uit het flink doorrijdende koekkiesblik. De eerste dag deden we wat verdwaald rondlopen en slapen onder een boom in het park voor de Union Buildings. De avond waren we te vermoeid om nog al te veel uitgaansleven te proeven. Behalve een bar in Sunnyside, die vol negers zat (zoals dat te verwachten is in een Afrikaanse stad), hebben we ons verder nergens aan gewaagd. Ook was dit dagje 1 dat we kip fastfood als diner hadden. De volgende dag moesten we de bus regelen en het visum voor Ernst doorreis naar Mozambique. In dezelfde tijd had ik wat tijd om het Transvaal museum te bezoeken.
Niet heel veel anders dan een ander natuurhistorisch museum eigenlijk…. De stad heeft een fijne atmosfeer en dag twee werd ook met een lunch van kip fastfood gedaan. In de avond had ik dan eindelijk mijn pap met steak, yummie! Lekkerrrr! Het is trouwens erg grappig om de radio te horen in het Afrikaans. Alhoewel Melvin (en zijn collega Leslie) er geen hol van begrepen was het voor ons een bekend geluid. Zwarte mensen in Pretoria begrijpen vaak weinig van Afrikaans en spreken of hun lokale taal of het Engels. De witten spreken wel duidelijk Afrikaans. Het is op zich wel fijn om die witten rond te hebben lopen. Het klinkt vet sarcastisch, maar ik vind het fijner om met hun op te schieten en te identificeren dan tussen alle zwarten door te lopen. Raar. Ik weet nog niet of ik voor Afrika gemaakt ben; misschien wel de boers. Hoe het ook zij, het nachtprogramma was erg de moeite: een vriendin van Melvin liet ons de studentenwijk zien en daar waren de uitgaansgelegenheden meer onze stijl: dat wil zeggen: wit. Vreemd genoeg was bijna iedereen hier wit! Ik voelde me alsof ik moest verontschuldigen jegens Melvin en Leslie. Het was uiteindelijk een mooi feestje. De volgende dag moest Ernst al om 6 am de bus pakken. Ik dacht door te slapen, maar werd al snel weer gewekt: de deur was gesloten! Na een wake-up call voor de portier werd hij alsnog uitgelaten. Ik kon weer terug bed in. Helaas werd de volgende verstoring enkele uren later werkelijkheid: de mevrouw (big mama) van het hostel wekte me omdat het tien uur was en de tijd op was. Na enigermate van haast kon ik een dik half uur later mijzelf uit het hostel krijgen. Een dagje wat rondhangen met Melvin en enkele laatste dingen regelen maakte het een kort dagje die eindigde in de bus.
Met een luxe bus was het eerst naar Joburg. Ik was een beetje bang voor deze stad nadat iedereen zo negatief had gesproken over deze stad. Ik voelde me er dus ook niet echt op gemak, alhoewel ik niet veel verder kwam dan de afstap van het busstation. Nu zit ik dan eindelijk op mijn onderzoeksplek nabij Port Elisabeth. Het is er opeens echt veel witter en ook veel moderner. Tenminste dat is mijn eerste idee. En zelfs de zwarten praten hier Afrikaans. Hum, wel weer ff wat anders. De basis zelf is diep in de bergen en ver weg van stad en haard. Ik zal me hier wel vermaken, gok ik zo. De plannen voor brieven schrijven lijkt echter wel mislukt, aangezien ik geen echt adres heb, of een postkantoor, of whatever…. Whoehoe!
