Laatste restjes tot Sinterklaas

Zoals beloofd weer een gewone Hollandse post. In e afgelopen weken heb ik dan eindelijk mijn grote en lange trip door Nederland afgemaakt. Ooit heb ik hier wat over gepost, ergens in 2008 ofzo. Het begon toen in Benthem, Duitsland. In Utreg aangekomen vertrok ik toen weer eens op reis naar Oz en nu terug in Wageningen heb ik af en toe een paar dagen tot een week steeds verder getrokken. De laatste berichten kwamen vanuit Bergen op Zoom en dara begon ik dan ook een dag na mijn landing in Nederland.

Dag 1 (za 2 juli): Bergen op Zoom - Rilland
Maarten vergezelde me weer eens en dat is immer gezellig. De bossen van de heuvelrug begonnen met zon, maar eindigden met regen.Door de regenachtige bossen rond Bergen op Zoom.Maarten maakt een foto van het verdronken land van Zuid Beveland

Dag 2 (zo 4 juli): Rilland - Krabbendijke
De tijdsdruk om op tijd op ma's verassingsfeestje te komen spelen parten tijdens deze korten ochtend wandeling. Ook de tour sorgt voor de nodige stress.Een typische tuin...

Dag 3 (ma + di 5 & 6 July): Nummer Een - Sluiskil
Vandaag een sprong in de route, sinds broer Ruben vanaf mijn ouders naar Doel wil lopen en ik dus een stukje kan vergezellen. Anderhalve dag mee gelopen, maar flinke zonne-verbrandingen op de kuiten opgelopen. Ergens aan de oevers van de Brakman overnacht.Ergens in het lege landschap van West Zeeuws-Vlaanderen is daar mijn oudste broer aan het tukken.

Dag 4 (24 July): Krabbendijke - Kloetinge
Yerseke was leuk, alhoewel de schattige haven wat modderiger was dan verwacht. Ik zuil nu met een kg mosselen rond. Weer, weer, weer zo'n plaatsjes! De plaatsjes met 19e/20e eeuwse bebouwing zijn zo gaaf. Denk dat je wel moet wandelen om het zo intens te beleven.Een van de haventjes van Yerseke

Dag 5 (zo 25 juli): Kloetinge - Veerse Meer nabij Arnemuiden
Het is stil... Het klokkengeluid... Een plechtige tril... Haasten de fietsers uit... Mijn pen zoekt, het verstand roert... Stil en zacht, komt de religie op gang... Vandaag ook gelopen door een bos, zoals een bos hoort te zijn. De hoge populieren maakten indruk, net als de daaronder groeiende jonge eiken en beuken en oude struwelen van esdoorn, vlier, meidoorn en daar waar het nog leeg zou zijn de meterhoge brandnetels!Mijn slaapplek langs het Veerse Meer... hum...

Dag 6 (ma 26 July): Veerse Meer - Domburg
Nu zit ik op de markt van Veere. Het stadje blijft een favoriet.
(Veel later...) We zijn er weer: op de familiecamping Hof Klein Duinvluit van Boer Corre en zijn vrouw. Alles is tegenwoordig veranderd, behalve dat kleine hof! Net als de zee en de duinen.Willem voor de laatste paden naar kasteel Westhove.Klaar voor de duik in de Noordzee: eindelijk ben ik dan aan de kust gekomen vanuit de heuvels in het achterland.

Dag 7 (di 27 juli): Domburg - Axel
Het is half elf 's avonds. Ik schrijf dit met het allerlaatste daglicht. Morgen is de laatste dag. Vandaag was weer een mooie wandeling met pa; door de polders, duinen van Domburg en Biggekerken en langs de imkerij van Poppendamme. Michel de Ruijter staat nog op zijn voetstuk in Vlissingen.Pa zit op de top van Klein Valkenisse / Kaapse Duinen.

Dag 8 (wo 28 juli): Axel - Sint Niklaas
Hulst mag niet gebeuren: ik ben de verkeerde kant op gelopen.Het landschap in het Stropersbos net over de grens is echt vredig, vol, en authentiek. Het WO1 monument te Kemzeke. Op de achtergrond een plakette van BF Laurens, die de boerenkrijg leidde en ten onderging te Sint Niklaas in 1798.

WE SCHRIJVEN WOENSDAG 28 JULI 2010 OM KWART VOOR DRIE OP HET GROTE PLEIN VAN SINT NIKLAAS: Het valt op haar plaat: de klok slaat een sinterklaasliedje, het kasteel hier heet Walburg (ons winkelcentrum in Zwijndrecht) en het regent af en toe, net als op de eerste dag die begon in Duitsland.Het plein...

Het MIL weldwerk te Albaida, Spanje

Nu ik rustig bij aan het komen ben in een stinkend en veel te koud ge-AC-ed hostel, is het tijd geworden om weer eens een mooie post neer te schrijven. Vandaag ben ik geheel tot rust gekomen in de stille, minder druk bezochten kerken van Valencia alswel de stierenring (ik had een persoonlijke gids) en het museum van belle arts: een rustig groot gebouw, waar je gratis je ogen uit mag kijken naar mooie schilderijen en andere oude rommel. We zijn weer behoorlijk in balans…

Wat hieraan vooraf ging echter eerst... Na het SPinSMEDE verhaal, mocht ik een weekje bij komen in Wage, waar ik vervolgens weer snel moest worden los gelaten, wegens een nieuw veldwerk welke ditmaal in de provincie Valencia, meer precies in de stad Albaida plaats vond. Alvorens echt te beginnen aan dit veldwerk, zou ik haast vergeten om een onvergetelijke trip naar mijn 1e jaars geo veldwerk te vermelden. Samen met Jelmer hebben we de nieuwste garde geo’s een onvergetelijke indruk van alumni gegeven. Met veel plezier hebben we hier rond gereden en een feestje gebouwd. Een kleine greep uit de foto’s die J gemaakt heeft:

Het veldwerk in Albaida volgde. Dit was een waar veldwerk, alhoewel het met vrije weekenden een beetje een vreemd idee was of we nog mogen spreken van een waar veldwerk. Geen geologisch veldwerk in ieder geval. Uiteraard waren er tijdens de afgelopen weken veel gezellige avonden en door de vrije dagen ook mooie uitstapjes, zoals wandelingen, zwemmen, moorse grotten in klimmen en mooie stadjes bezoeken. Een kleine greep uit het geheel volgt:Mijn huis en de huisgenoten Rafael en Mekonnen, Ernst zit erbij en leest wat.

O, yeah! De mensen in de pools nabij Boicarent.

Een gedeelte van de crew (mijn goede vrienden Amelie en Esteban) bij een nabije berg in de gezamelijke effort voor een uitje!

De grotten van Boicarent, gebouwd door de Moren en uitgebreid door de Christenen. Hier mijn mede-reizigers: Sonam, Geertje, Abrahama en Paul.

Het veldwerk zelf was gericht op de sustainability van verschillende soorten van terrassen welke gebruikt worden op stijlere heuvels voor de landbouw. Het kwam er op neer dat we veel door het veld aan het banjeren waren en hier en daar wat gullies of slumps op moesten meten. Bijzonder aangenaam, maar weinig diepgang.

Een van de moorse terrassen in de prikkelbosjes die ik op mezelf moest uitchecken.

In het veld eten mijn groepmaten van een vijgenboom.

Mijn groepmaten Fritz, Francesco en Bony!


Voor de verandering lijkt het personage van deze blog daadwerkelijk wat te doen!

Tijdens het practical infiltration.

Een excursie impressie.

Na het veldwerk heb ik een kleine week in Valencia door gebracht. Dit is best een leuk stadje en heb nu het gevoel dat ik een soort van inwoner ben, vanwege het feit dat ik altijd weer bekenden op het plaza de la virgen tegen kom . Buiten de oude stad is er ook nog een zeer hoogstaand modern gedeelte en zelfs een Formula 1 race. Deze race sorgde er echter wel vor dat ik en Loic een nacht in de auto moesten slapen, sinds er geen plek meer in de herberg was…Ole! De laatste dagen heb ik voornamelijk alleen moeten doorbrengen, wat betekende dat ik eindelijk dingen doen kon: een bezoek aan de bull ring, het museum van belle arts en de laatste dag een goede gezonde, haastige hike door de Serra de Esplanda, welke een uitzonderlijke plek was! Ik heb enkele foto’s moeten selecteren…

Een selectie van geniale schilderijen in het museo de belle arts te Valencia.

De kurkeiken van de Serra de Esplanad.

Een van de vele uitkijkjes in hetzelfde park.

Uiteraard had ik hier wederom weer veel meer kunnen plaatsen, maar dat zou de lezer hoogstwaarschijnlijk te slap gezanik vinden! Volgende keer weer bericht uit Nederlands; het belooft een mooie zomer te worden.

SPinSMEDE in Iberia

Het moest weer even spannend worden voordat ik dit jaar voor de eerste keer mocht uitvliegen richting Spanje: een wolk vol as boven Galicie heeft mij twee daagjes later doen vertrekken dan gepland. Voordat het echte veldwerk in Spanje begint, zou ik eerst een cursus doen over bodem erosie in Mediterraanse gebieden. Deze twee-weekse cursus word georganiseerd door de universiteiten van Lugo (Santiago de Compostella) en Braganca. En ik moet zeggen; het was echt supertof.
Soms heb je van die evenementen dat alles lijkt te kloppen. Ik had dat eerder meegemaakt tijdens het olijfboompjes planten in Oz, maar ook deze twee weken hadden zo’n klik. Ik weet niet of je begrijpt wat ik bedoel met die klik, maar het komt erop neer dat iedereen het bijzonder goed met elkaar kan vinden en alles zo lekker loopt dat je niet eens door hebt dat je veel doet en leert. De SPinSMEDE (want zo heette de cursus: Soil Protection in Sloping Mediterranean area’s) leerlingen bleken allen van een feestje te houden, bleken niet te roken, bleken geen vegetariërs te zijn etcetera. Ondanks de vele gezellige tijden met tapas, bier, likeuren en vage feestjes, heb ik tegelijk ook erg veel geleerd. Vooral van onderstaande twee profs: de organisatoren. Er waren natuurlijk erg veel random momenten, die ik nimmer meer allen zou kunnen achterhalen. Enkele foto’s zijn de bewijzen. In Lugo ging alles soepel, maar was het helaas wel fris en regenachtig. Die weeromstandigheden zijn een beetje irritant als je je tas inpakt op een warme en zonnige bestemming… Al met al was het te overleven en heb ik veel opgestoken van het plaatselijke klimaat en olijfboomgaarden etc. De bodems in het mediterraanse klimaat worden in de regen beschreven:
In Portugal verliep alles met horten en stoten. Ons onderkomen bleek problemen te hebben en geen meubilair toen wij voor het eerst de woning binnentraden. De barre omstandigheden liet de groep echter wel meer bij elkaar komen en uiteindelijk was het eigenlijk vooral gezellig. De cursus werd steeds interessanter met veel GIS, nog meer olijfboomgaarden, wijngaarden en bossen. Kortom, precies datgene waar ik verstand van wil krijgen! Wijngaarden op extreem stijle hellingen: The famous lunch in the canteen of Braganza; not the best quality, but usefull to stuf your stomach!

Nog wat meer belangrijke kwaliteiten tijdens de cursus. De lessen waren vooral gericht op de bosbouw en olijfgaarden van het mediterraanse klimaat:
Naast de SPinSMEDE cursus, heb ik in de tussentijd de regio zelf ook wat beter bezocht: Santiago de Compostella tijdens de cursus, Porto, Girona en Barcelona na de cursus. In Porto ontmoette ik Macia, een SPinSMEDE student, weer, en ik was blij een reisgenoot te hebben in deze best wel vreemde stad. Als gids waren er Erasmus studentes uit Spanje, vriendinnen van Macia. waar ik met een van de SPinSMEDE vrienden afsprak en deze heel vreemde stad gelukkig niet in eenzaamheid hoefde te beleven.Waar gaat deze lift heen?Let op de etalagepop op het balkon...


Ook heb ik een stop bij Geerke (een mede-geoloog) in Girona kunnen maken wat erg relaxed was en wat ook een leuke stad onder de eeuwige sneeuw van de Pyreneen blijkt te zijn. Uiteraard moest ook de slakken worden geprobeerd. Ik geloof dat ook de Geerke's andere bezoek dit toch wel "lekker" vond: Afsluiten deed ik bij Mara en Koen in Barcelona. Hier heb ik onder leiding van Koen wat alternatieve dingen mogen bekijken: een kerk van Guadi in Colonia Guell, wat een soort van Sociale Fabriekswijk is a la de idee-en van Thomas Moore. Guell had namelijk een groot textiel imperium. Naast dit Phillips dorp, stond bovendien ook nog een oud kasteel. Het was totaal vervallen en leek niet echt bezocht te worden. Uiteraard moesten we door de hekken en over muren klimmen om toch even een kijkje te nemen. Ons eerste idee was dat het een enorm herenhuis was uit de negentiende eeuw, maar later bleek dat delen van dit kasteel uit de tiende eeuw dateerden! Vreemd dat er totaal geen informatie e.d. te vinden was ter plaatse. Een ander frapante plek bevond zich op een van de heuvels achter park Guell, waar Koen en Mara wonen. Hierop staan de resten van een luchtafweergeschut van de Catalanen tegen Franco. Wederom geen enkel bord of informatie. De plek geleek op een populaire hangplek voor jongeren en de graffiti was bijzonder mooi.
Enfin, ik ben dit stukje momenteel aan het schrijven op het airport, want geloof het of niet: deze ochtend bleek ik wederom een gecancelled vliegtuig te hebben! Ditmaal door die stomme fransen welke altijd moeten staken. Een duur ticket met Vueling bied uitkomst en vol zenuwen hoop ik nu echt weer even huiswaarts te mogen keren. Ole! Volgende week mag ik gelukkig weer terug naar Spanje. Ik moet het even kwijt, hoor. Maar het is nu drie uur verder, ik heb inderdaad in een vliegtuig gezeten, maar deze is nog niet in beweging gekomen. Het heeft geen zin je hier te vervelen met mijn enorme vervelingen en doelloos wachten op Barcelona Airport, maar …. Goder! Als je dit kunt lezen betekend het dat ik waarschijnlijk toch nog terug ben gekomen in NL.

Het begin van een mooie lente

Het zonnetje begint te schijnen, overdag komen de temperaturen boven de 10 graden en in de nachten vriest het niet meer. Alles in het lijf begint onrustig te worden en het huis beschermt niet meer. Tijd voor een nieuwe poging de wandeltocht door Nederland af te maken. Misschien herinneren jullie je nog wel dat ik in Dord was blijven hangen en hier in de winter een lokale ronde had gedaan door een besneeuwde Hoekse Waard. Nu hervatten we daar weer, richting het zuiden, richting de zee, richting Vlissingen in zeven dagen is het plan.

“Dord is mooi geweest” en “de bouwkunst van Moerdijk verrast” is wat ik op de eerste wandeldag samen met Matthijs te zeggen heb. Het is fijn om door bekend terrein te lopen en te genieten van de Biesbosch.
Dag twee voert verder door de lege polders van West Brabant. Het water uit de pomp van mijn vorige verblijfplaats speelt de maag parten en later op de dag begint daar een zeurende pijn van een enkel bij te komen. Moeders houd me gezelschap vanaf Zevenbergen. Zij is erbij tijdens mijn bezoek aan de basilieken van Oudenbosch. Ik laat slechts enkele beelden hiervan zien, terwijl hier een foto-collage aan te wijden is! In dit dorp hebben ze namelijk een replica van de Sint Pieter in Rome gemaakt en alhoewel hij drie keer zo klein is, is hij nog altijd behoorlijk indrukwekkend. Op de foto sta ik voor de kleinere van de twee en als je goed kijkt zie je op de tweede foto de twee koepels in de verte aan de horizon door de bomen en huizen steken. Om compleet te zijn, moet ik zeggen dat we ze weer zagen verschijnen, nadat we de verkeerde kant het dorp uit waren gelopen… Buiten Oudenbosch kan het gebied voornamelijk worden beschreven als heel vlak landbouwgrond met niets erin, behalve werkende boeren! Twee dagen lang! De foto met de tractor bovenaan deze post geeft wel een goede impressie, dacht ik zo. We overnachten in een te dure Pipo-woonwagen.
De derde dag zouden wij Bergen op Zoom gaan bereiken; een belangrijk punt op mijn reis; de laatste stad voor Zeeland. De tocht zou echter bar worden. “Er moest een sloot worden overgesprongen. Voor mij was dit een welkome afwisseling van beweging. Ma zou eerst de tas overgooien en dan zelf over springen. Uiteraard viel deze (de tas) pardoes midden in de greppel. Met een behendige split viel de greppel gelukkig simpel te overbruggen en kon de tas uit de modder worden gevist.” Uiteraard was de rugtas bijzonder vies en volgens mij stonk die nu ook. Hoe dan ook, de rede waarom de tocht echt bar werd heeft meer te maken met de steeds pijnlijker enkel. Op de derde dag kwamen we dan uiteindelijk wel aan in de bossen op de heuvels van Bergen op Zoom. Kleine klimmetjes hier en daar en leuke uitzichtjes. Helaas kwamen we via de saaie kant de stad in, waardoor het laatste loodje de stad in niet al te boeiend was. In de stad moest ik besluiten om er voorlopig een einde aan te maken, sinds de enkel dus te kapot was geraakt na de twee voorgaande lange dagen. Ik hoopte dat ik na een dag rust weer kon starten in Bergen op Zoom voor nog twee daagjes verder. Helaas bleek de blessure wat standvastiger te zijn en zullen we nu dus een dikke week rust inlassen. Dit is echter onbepaald lange tijd geworden...

In die week hebben we uiteraard niet stil kunnen zitten. Het zijn immers spannende tijden en er is teveel moois op deze wereld te doen om te gaan leren. Na een bezoek aan de Zaanse Schans en een optreden van John Butler Trio in Amsterdam, was het tijd om wat tentamens te doen en daarna kwam er als een welverdiend uitje een trip naar Keulen samen met mijn Griekse vrienden George en Katia. Deze stad is echt super leuk en sinds het mijn tweede trip naar een Duitse stad / land is en deze ook uitermate goed bevalt, kan ik concluderen dat ik het Deutsche Land erg begin te waarderen.
Er is overal wat te doen, er is uiteraard de Keulse Dom, maar daarnaast is het vooral een gezellige stad met leuke winkels (jaja, ik heb me hier bijna blut gekocht aan gave postkaarten, dus houdt de brievenbus in de gaten, wie weet…). Voornamelijk de kloosterkerk met diens hofje op het voormalige eiland in de Rijn was een oase van rust, zowel uiterlijk als innerlijk. Uiteraard konden we niet zonder een Keulse worst naar huis en ook de goede avondmaaltijden voor weinig geld mocht een hoogtepunt worden genoemd. Langs de rivier was het goed toeven met een biertje en zonneschijn. We hebben nog veel niet gezien van de stad, waaronder alle bijzonder interessante musea over het Romeinse en Heidense verleden. Duitsland doet het goed! Ik kijk dan ook uit naar de volgende stedentrip richting het oosten!

Een volgend feest deed haar afwachting: Groesrock. Mijn eerste punkfestival, iets wat ik al jaren eerder had moeten doen, maar goed: ik geloof niet in mensen die zeggen dat iemand te laat komt, hooguit wat vertraagd. Leuke bands die langs kwamen kan ik hier zonder betekenis wel ff opkuchen in volgorde: AFI, Pennywise, Zebrahead, Lit en uiteraard Bad Religion. De gekte was echter het grootste bij Sum 41, een band waarvan ik dacht dat ze niet erg veel voor elkaar hadden geschopt, maar blijkbaar populair was. Je kunt zo makkelijk vergissen! Ondanks de grote groep vrienden aanwezig, hadden alleen ik en Jeroen uiteindelijk gekozen om te blijven pitten. Een zware kluif vanwege de kou.
O, ja; en de feesten in Wageningen gaan ook nog door, hoor: