Het jaar 2010 start in NL

Een nieuwe post omdat ik mijn lezertjes beloofd heb regelmatig verslag te doen van mijn leventje (waarom weet niemand, wie er naar gevraagd heeft weet ook niemand!). Het jaar begon hoe het eindigde: een mooi wit deken over het Hollandse landschap en Wageningen als de stad om het uitgaansleven te ontdekken. Weer een typische foto van gelukkige mensen in de bunker is hieronder toegevoegd. Jelle was een paar weken in NL en deed wijzelijk ook Wageningen aan op zijn trip :). Het was koel, mate!

Natuurlijk waren er ook weer de nodige avonturen in the "Wild Dutch Plains". Al vroeg in het jaar besloot ik de wandelschoenen aan te doen en een rondje Dordrecht - Strijen te lopen. Dit was uitzonderlijk kick, sinds er een dikke laag sneeuw lag en de stilte van het landschap tijdens de overnachting erg imposant was (net als de witte waas in het holst van de nacht door reflecterende sneeuw). Uiteraard waren er maar weinig (tot geen) medewandelaars, wat een relaxerende pauze langs de Maas maakte tot een moment van contemplatie tussen wegrennende hazen, vladderende rietvogels in schitterend winterkleed en een uil die opschrikt. Helaas voor de archieven waren de batterijen van mijn camara dood, zodat ik niks van dit alles kon vast leggen op de gevoelige plaat. Dit geld trouwens ook voor een wandeling een week hierna, waar ik in een supermooi eikenbos terecht kwam, waar de ree-en wegrenden, maar de wilde zwijnen zich weinig van me aantrokken. Nederland kan soms wonderlijk verrassend zijn.
Wel van het bezoek met mijn ouders naar het Zwin in Belgie zijn nog enige foto's gered. Zo kun je nu zien hoe de oudjes over het hekje in verboden gebied arriveren (zie boven). En misschien krijg je een idee van de wijdsheid van dit mooie slufter.
Als allerlaatst nog een foto van mijn capabilities om met peuters om te gaan; in dit geval mijn net twee geworden neefje Natan! Let op de denkende actie van Natan.

Barca met kerst

Ik ben bij Mara en Koen op bezoek in Barcelona. Wachtend op de metro ben ik net langs de meest beroemde kerk van Barca geweest. Het behoeft bijna niet verteld te worden dat dit zeer bijzondere stukje werk van Gaudi afkomstig is, en dit lijkt ook voor de andere helft van Barcelona te gelden. Het werkt me eigenlijk erg op de zenuwen… Net als de metro hier: de mensen om me heen schrijven niet, ze gebruiken allerlei elektronische hulpmiddelen. Noem me conservatief, maar ik houd van het schrijven.

Zeker, de kerk was imposant vooral de rit door de torens, maar eigenlijk de hele kerk, zij het dat die nog niet af is. Misschien is dat wel juist wat hem zo imposant maakt. Wat zal er dan gaan gebeuren? Als de Sangria Maria klaar is… Het spookt angstig door het hoofd en dan vraag ik me af wat de mensen in de middeleeuwen wel niet van angstdromen moeten hebben gehad bij de bouw van die evenzo imposante kathedralen en tempels! Het doet je trillen van spanning.

Ik neem mijn brunch in een cervezeria met de naam D’Or, een net en stijlvol etablissement. Een beetje op grote voet leven mag hier wel in Barca, hoor. Eindelijk heb ik mijn Boccadillo de Llomo in de kneusten. Heerlijk genieten, zolang het nog kan, want de volgende keer in Spanje zal zeker minder chic worden.

Verzonken in wat gedachten tijdens het happen van mijn Boccadillo, moet ik concluderen dat Gaudi toch verrast. Zijn gebouwen zijn zonder meer uitdagend voor de geest, verhelderend en best mooi. Op dat soort momenten vind ik het jammer dat ik te classicistisch ben om het allemaal echt te waarderen. Vooral wanneer ik later in Casa de Batllo ben wordt het me duidelijk dat Gaudi eigenlijk het gevoel met het verstand samensmeed, een wankelende balans.

Ik heb nog altijd geen idee wat het eetgedrag van de Spanjaarden is en vraag me nu even af of ik wel een boccadillo de llomo behoor te eten om elf uur ’s ochtends. Ach, het is toch een eenmalig bezoek aan de stad en ik geniet er met volle tuigen van. Het doet de schrijversgeest goed!

Geen zin in Tentamens

Juist, ik zou nu eigenlijk een tentamen moeten gaan leren, maar er zijn natuurlijk een hoop dingen die veel nuttiger zijn dan dat. Eentje daar van is om deze blog te updaten met een nieuwe post. Het is namelijk heel lang geleden dat er wat nieuws stond over deze Hollandse jongen in Renkum. Dat komt omdat het leven gewoon zijn gangetje gaat. Allereerst zijn er veel feesten, zoals hieronder. Deze foto komt van de beruchte Funky Farm party...
Dan zijn er natuurlijk ook de rustige diners. Ook mijn eigen crib met de bank van Koen en Mara doet daar in mee:
Naast al deze leuke activiteiten is er de fantastische omgeving van Renkum. Ik ben nu al twee keer wezen wandelen tussen mijn dorp en de stad Arnhem. Eerst met mijn broeder Ruben, die in Presikhaven (een suburb van Arnhem) woont:
En later ook met Maarten, waarbij de omgevallen duizendjarige den en de Wodanseiken van Wolfheze aandeden. Voor hoogstaande foto's hiervan moet je de Picassa site van Maarten maar ff checken.
Tegenwoordig ligt er een dik pakket van 25 cm sneeuw. Dit levert ook supermooie fotootjes op. Ik zal je een klein tipje van de sluier geven, maar niet meer. Deze foto is genomen toen er nog niet zo veel lag...
Later op mijn wandeltocht over de Veluwse Posbank is er een betere impressie te geven. Een greep:
Wat valt er verder nog mee te delen? Een paar prettige kerstdagen en een goed 2010 toegewenst? Ja, waarom niet. Ik zal er weer zijn in 2010. Een verslag van de kerstdagen in Barca krijg je misschien nog wel voor die tijd! Blijft het volgen, want ook in 2010 komen er weer veel dappere avonturen: Portugal, Spanje, IJsland en wat nog wel niet meer!

Een tocht door half NL - deel 2

Wederom ben ik op stap gegaan door onze Neerlandse vlakke land. Voor allen die nog geinteresseerd zijn in de drek; een kort verslag van beeld en schrift materiaal ter plaatse.

Dag 1 - 20 Okt (Kesteren)
Ik heb ze nu achter gelaten. Aan de overkant van het blauwe lint lonken ze nog: de bossen. Ik ben net met het veer naar de andere oever van de Rijn gevaren. De toren van Rhenen staat parmantig als de Utregse Dom naast de groen beboste heuvels. Een brug verdop verbindt het land. De rivier echter is lief, donkerblauw en wat smal. De boot die erin vaart lijkt nog maar net te pasen. De wind is trouwens ijsselijk koud en mijn vingers hebben moeite dit op te schrijven.
Dag 2 - 21 Okt (Leerdam)
Het gele kleurenpallet van de lindes is bloedmooi. Ook de kastanje-bomen staan in pracht en praal. Herfst in NL. Ik zit in Leerdam en dat is mooi voor vandaag. Moe. De schuine toren van Acquoy (welke ik net langs gelopen ben)is een werkelijk wonder. Na appels uit de boomgaarden een maatjesharing van de AH is het nu tijd voor een douche gevolgd door Ravioli. Hoezee, I feel alive. Mijn opschrijfboekje valt nu juist door midden...
Dag 3 - 22 Okt (Nieuwpoort)
We schrijven vier uur. Ik sta voor de poorten van Nieuwpoort. Voor me ligt een getijde stroom. Zwart blubber en gelig rivierzand. Een oud fietswrak ligt op het droge. Muggen dwarrelen. De lucht steunt zwaar. Het is al lang schemerig. Ook Schoonhoven is in de verte te ontwaren. De mensen hier lijken aardiger. Ik wou dat ik kon schilderen, want dan zou ik het druk hebben.
Dag 4 - 23 Okt (De Donk)
Ganzen vliegen in grote getale en druk gakkend over. Mijn theewater kookt. Gisteren was een verschrikkelijk lang laatste stuk voordat ik eindelijk op deze paalkameerplek kwam. Ik werd in mijn slaap vergezeld door spetterende watervogels, die in de naast gelegen sloot probeerden te slapen. Ook de vogels in het essenbos waren pas na een hoop gedoe in slaap gesukkeld. De koeien moesten hier blijkbaar van kuchen. Boerenland. Al snel begon ook de regen weer. En die is nog steeds bezig. Alles is vochtig en dampig; zowel buiten als binnen in de tent.

Een LSS intermezzo

Terwijl de rest van het gezelschap nog aan de terugreis bezig is, kan ik hier al mijn trouwe lezertjes verblijden met het verhaal van onze reis naar Neurenberg (auf Deutsch: Nurnberg). Samen met wat resten van de LSS (het oud-tegenbestuur der UGV) ben ik in de afgelopen dagen 9 uren heen en 9 uren terug naar Neurenberg gereisd. Mara, Koen en Menne waren de gelukkigen, die tijd vrij konden maken.
Het belangrijkste doel was de overblijfselen van de processie gronden van de NSDAP, die hier nog intact aanwezig zouden moeten zijn, en ook de zaal van de Neurenberg processen, die na WO2 plaats vonden. Het was schokkend hoe weinig we verder van deze stad afwisten. Ondanks het feit dat de stad zo goed als totaal plat gebombardeerd is, heeft het nog het aanzien van een middeleeuwse stad. De oude kerken en wijken, het kasteel van de keizer van het Heilige Romaanse Rijk waren een handje vol voorbeelden van het rijke verleden van Nurnberg en extra leuke dingen voor ons.
Ook was ik zeer prettig verrast door het feit dat Durer uit deze stad kwam. Hij is een van mijn favoriete kunstenaars (15e en 16e eeuw). Het huis waar hij werkte hebben we niet bezocht, maar wel hebben we enkele schilderijen mogen aanschouwen in het Nazional Germanische Muzeum. Hier was ook de allereerste globe ter wereld, welke verbluffend vaag was ingetekend (niet eens met Australie of Amerika op de kaart!), en enkele leuke andere attributen.
Meest imponerend waren echter toch de NSDAP bouwwerken. Speer heeft toendertijd best zijn best gedaan en de gebouwen vond ik zelf eigenlijk erg mooi en indrukwekkend. Je zou het dan moeten afkeuren, toch straalt er een bepaalde sfeer vanaf, die respect afdwingt. Enkele impressie's:
De restanten van het Grote Oorlog monument, waar veel symboliek voor Hitler plaats vond.De binnenkant van het Congres gebouw, dat nooit af is gebouwd.Cru, maar waar: ik sta in Hitlers voetstappen...Dit generator gebouw ontworpen door Speer fungeert nu als een Burger King. Check de overblijfslen van de arend e.d.

Dit alles is een beetje ongenuanceerd en voor veel Duitsers moeilijke kost. Je moet bedenken dat pas nu de eerste stappen worden gezet om het wat informatief te maken. Vijf a tien jaar geleden was er niks geen museum, informatieborden of whatever. Het is al bizar dat alles er nog staat, maar ook is het erg bizar dat er nu pas iets mee wordt gedaan. Dit geld ook voor de binnenstad van Nurnberg dat voor Hitler als symbolisch hart van het Rijk werd gezien. Pleinen met namen als A. Hitlerplein zijn nu van elke insunuatie ontdaan en men spreekt er liever niet over. Dankzij onze gids uit Chicago kregen we echter veel insight in dit soort zaken.
Een kleine teleurstelling stond ons te wchten inzake de zaal van de Neurenberg processen; zij was namelijk gesloten, ten eerste vanwege de aanbouw van een nieuw museum en ten tweede omdat het nog altijd als rechtbank fungeert. Bizarre shit is happening in Nurnberg, maar wel heel leerzaam en begrijpend. De mensen waren echt niet gek toen, maar wel aanstekelijk.
Ook de blijde gedachte om eindelijk eens Oktoberfest mee te vieren viel in het water: de reactie's op de vraag waar dat feest dan precies is, zijn ietwat geirriteerd. Nurnberg is Frankenland en het Fest is alleen in Munchen!. Helaas, helaas! We moesten ons dan maar tevreden stellen met vette vleesch maaltijden:
Ondanks de lange reis, files en het mooie weer, is Nurnberg een erg interresante uitstap, die je verbluft en aan het denken zet. Laten we deze plaats niet vergeten en met stilte over de dingen nadenken.

Wisselende Kanaal Eilanden

Ik zal op deze blog de AID overslaan. Hier zal namelijk teveel censuur moeten worden toegepast. Ik ga door naar mijn vakantie in de eerste week van September met mijn moeder. Braaf gedrag dus!

Op de laatste dag van Augustus vertrokken we per trein naar St Malo. Een sprint in PArijs leek nodg om onze trein in deze magnifieke hoofdstad van Frankrijk te halen, waardoor we redelijk nat bezweet in de volgende trein aankwamen. De rest van de reis verliep opvallend vlekkeloos. Ook het bezoek aan St. Malo was de moeite waard. Deze stad moet niet onderschat worden, zowel met pracht als met de prijzen voor koffie en de goede zomer sale prijzen! De stad was echt wel de moeite om een dag rond te lopen.
De overtocht naar de kanaaleilanden verliep redelijk onstuimig en als ik niet de twee uren buiten had doorgemaakt had ik waarschijnlijk ook met de meerderheid van de pasagiers lopen te nekken.
Allereerst was er Guersney. We misten de afspraak voor ons eerste overnachting, en de dag erna leek mooi te worden maar eindigde met regen, veel regen. Het eiland is bijzonder mooi,maar helaas bleven de Jan van Gent en Papegaaiduiker onbekenden voor ons.

Sark was het volgende eiland. Hier is geen motorverkeer en kun je dus rustig rond wandelen. Lekker rustig en mooi, alleen wel een beetje te sjiek zoals al de kanaaleilanden.
Onze reis vervolgt naar het bekendste eiland: Jersey. Hier maken we een mysterieuze avond bij de hunnebedden met volle maan mee en wandelen langs de imposante kust van het noorden. Al met al zijn de kanaaleilanden erg indrukwekkend, maar moet je wel met een bepaalde stijl aankomen. Een stijl die wij helaas nog even miste!