Waskeburt?

De winter is erg zwaar in het Zuidelijke Halfrond. Kou, regen en donkere luchten spelen mijn gemoed parten. Het vriest hier zelfs wel eens! Het moet allemaal niet veel gekker worden, hoor. Maar we ondergaan de barre weersomstandigheden uiteraard zonder enig geklaag! Zoals het een echte Hollandse jongen betaamt. Maar even tussen jou en mij; wat verlangt dit continent naar de zomer, zeg.
Hoe het ook zij, onder welke omstandigheden we ook moeten verkeren, werken is van levensbelang down-under. En dat werk komt eerlijk gezegd maar heel langzaam van de grond. Ik moet alles weer opnieuw leren, nadat ik een vol jaar niet aan de bak ben geweest. Das even slikken. In mijn laatste post gaf ik al aan dat er een veldwerk aan kwam. Ik zou naar Tropicana in de Grote Victoriaanse Woestijn gaan. Hier gaat Anglo Gold een mijn bouwen en daar hebben ze water voor nodig. Waterzoeken doe je met een drill, net als je die nodig hebt bij het zoeken naar mineralen. Sinds het project zo goed als over is, had ik als taak het hele gedoe af te sluiten in de vorm van een beetje supervisie over de drill crew, die een laatste waterboor zou afmaken. Twee dagen heb ik mogen rondrijden over de dirt roads, slapen onder de koude sterrennacht en leven in een mijn kamp. Toen bleek dat er helemaal geen drill crew zou komen opdagen die week. Geen werk voor mij dus! Het gemakkelijke hier in Oz is dan dat je gewoon op het eerste vliegtuig terug naar Perth wordt gezet! Eerst in de acht-zitter terug van Tropicana naar Kalgoorlie en dan met een gewone Boeiing naar Perth.
In Kalgoorlie aangekomen werd ook dit plan niet helemaal uitgewerkt. Sinds mijn lieve vriendin Babet in Kambalda werkt (klein uurtje van Kal), zou het misschien leuk zijn haar op te zoeken. Er was bovendien dat weekend een eind-van-het-jaar diner, wat gezelligheid betekend. Met een klein half uur voordat het vliegtuig op zou stijgen voor de boeg zouden we dit wel even regelen. Verzet de vlucht eenpaar dagen en hoppa, ik kon een paar dagen bij Mincor Nickel infiltreren. Joepie!
Het domme van dit hele verhaal was dat ik mijn fototoestel vergeten was. Dus: geen foto van het vliegtuigje Kal-Tropicana, geen foto van de nachtelijke duivelsrit in mijn werk-jeep door de woestijn, geen foto van het heerlijke eten op de Aussi-BBQ en in de ovenpan. Ook geen foto van het vieze water wat we oppompte en tenslotte ook geen foto van de kangaroo en het lege landschap. Volgende keer doe ik beter mijn best. Misschien dat ik dan aan de hand van foto's kan laten zien wat ik eigenlijk doe. Dat is, als iker danzelf al achter ben gekomen, gnagna.

Voor de veldwerken

Lieve luisteraars! PArdon, ik bedoel lezertjes. Nog even snel voordat ik het veld in ga om echt geo-werk te doen een kort verslag vanuit regenachtig, winderig, koud en bar Perth. De winter is hier echt wel aanwezig helaas. De laatste weken ben ik dus begonnen met mijn baan als geoloog of hydroloog of whatever bij het beste bedrijf van Oz. Ik heb een zeer nuttige ervaring gehad tijdens het doen van een EHBO cursus en een bedrijfsveiligheidscursus. Werken is levensgevaarlijk komt het op neer.
Natuurlijk is er ook tijd voor leuke dingen. Samen met Babet heb ik twee keer het park Yanchep gedaan (hier was ik vorig bezoek ook al meerdere malen geweest en is een soort Veluwe als je in Apeldoorn woont). We hebben ditmaal de langere wandelingen gedaan en ondanks de sporadische regen was het park dit keer nog mooier dan ik kon herinneren: het wildflower seizoen begint hier namelijk. Een kleine impressie is beneden te zien: Een Banksia!
Vanwege de langzame verbinding in deze tent zal de foto's wat kleiner weergeven: Babet loopt vol goede wil door de bloemen van WA! Ik sta bij een radarbunker uit WO II

Terug in Perth

Wauw! Het is zover! Ik ben terug in Perth! Het is bijzonder om weer terug te zijn in mijn tweede homeland en alles zo anders te zien dan ik in mijn herrineringen had! Er is hier namelijk heeeeel veel veranderd: het is winter, dus grijze wolken hangen boven de stad en de nachten zijn frisjes. Bovendien is het hier al om vijf uur donker! Gelukkig is dit niet alle dagen zo, want als de zon schijnt is het supermooi! Zo hebben we een heerlijke wijn cruise over de Swan river gedaan en goede Aussi wijn gedronken. Uiteraard had ik weer eens het "geluk" om samen met drie andere te worden uitgekozen voor het presenteren van de vier verschillende morning wijnen, dit diende te gebeuren in een ware catwalk stijl met bijpassende muziek. De trip was hoe dan ook erg leuk en gezellig. Verder ben ik uiteraard erg geschokt geraakt na het horen van de 3-0 en 4-1. Zowaar! Net uit NL en dan moet ik het grote oranjefeest helemaal hier aan de andere kant van de wereld aanhoren! Ik ben trots op onze manschaft, hoor! Perth
Random foto's
De wijntour

Enfin, door een kleine miscommunicatie zit ik nog tot komende maandag zonder werk (June en July blijken erg veel op elkaar te lijken...). Heb even de tijd gehad om weer helemaal gewend te raken aan Perth en samen met mijn lieve vriendin Babet het aantal regendruppels kunnen tellen. Ben erg benieuwd hoe het geo-werk gaat worden! Morgen of overmorgen ga ik even langs om rond te kijken. Mijn adres is als volgt:
112 Mackie Street
WA-6100 Victoria Park

Kort en Krachtig

8 juni: vertrek Perth
Voor ik weg ga, wil ik iedereen in Nederland bedanken voor diens aanwezigheid! Het was weer fantastisch. Ik ben erg blij dat de meesten het hebben weten te vinden op het pannekoekenfestijn en zal jullie erg gaan missen! Tabee!

Een tocht door half Nederland - 1

Hai Boppies!

Het is even geleden sinds mijn laatste post, maar nu dan toch eindelijk een spiksplinternieuwe blogpost! Omdat het Australia-avontuur een kwestie van wachten is, heb ik besloten een wandeltocht door NL te gaan maken. Onderstaand is een kort
verslag hiervan aan de hand van wat foto's en dagboekfragmenten.
Dit is deeltje Een, deeltje Twee moet nog gebeuren, ooit... Enfin, maak je klaar voor avontuur in eigen land!

Dag 0: Utrecht/Dordrecht: De Voorbereiding
15 Januarie, Cafe De Postillion
Het begint met een plan. Alles begint met een plan. Een ontluikend idee om zich los te rukken van de passiviteit. Er borrelt iets, een drang tot avontuur, een drang tot iets nieuws. Ik zit bij kaarslicht in de kroeg te schrijven, terwijl de regen en wind tegen de ramen slaat. Maar het plan: wandelen. Nederland verkennnen, beleven, zien en ondernemen.
12 Februarie, tijdelijke kamer aan de Reeweg
Het plan leeft! Plannen zijn echter altijd veranderlijk.

Dag 1: Benthem - De Lutte: De Regendruppel En Zijn Vriendjes (trekkershut)
15 April, aan de grens met Nederland
De regen van Benthem is gestopt. Een dik wolkendek met af en toe een druppel is het zielige grafschrift. De wind is echter guur en ik vrees komende nacht. Ik zit nu onder een rustplaats in aanbouw op de grens Dld-NL. Er is weinig waaraan dit te zien is. Alleen het straatnaambordje van het fietspad is typerend Hollands.
Het kasteel van Benthem Geologisch museum De trekkershut

Dag 2: De Lutte - Rijssen: Poetisch Landschap (camping)
16 April, Borne
De zon verkwijnt
de kou verschijnt
Plots verschijnen achter de bomenmat
de puntige torens van een stad
Het gelders boerengebied
grasland zonder riet
Niet glooiend en ook geen vlak land
Net niet vlak, net geen Holland
De steden zijn grauw, mensen zijn gelijk het vee
Ik zoek mijn Holland, mijn Holland van niet zo lang gelee
Ochtendgloren Kerk van Oldenzaal Het valt niet mee...

Dag 3: Rijssen - Diepenveen: Slechte Motoriek (camping)
17 April, Heeten (?)
De charme om Nederland te voet te doorkruisen is niet meer. Plannen maken was leuker dan de wandeling! Ik ben kapot aan voeten, kuiten en knieën. De mogelijke overnachting bij klooster Sion schrap ik. Wanneer we komende dagen weer op krachten komen, vervolg ik de rit. Zo niet, dan stoppen we. Half vier sta ik voor de Vagevuursweg.
Ijs op de tent! Magnifiek uitzicht vanaf de Sallandse heuvelrug

Dag 4: Diepenveen - Almen: Gezelschap! (hotel)
18 April, Almen
Vandaag en morgen wandelt moeders mee. Ik kan mezelf weer even controleren. We hoeven niet zo ver meer. De nacht was warmer geweest en om negen uur in de ochtend zie ik Pa's auto voor Deventer CS aanrijden. De autorijkunsten blijven me verbazen. Nu er geen enkele tijdsdruk is, kan ik me een tijdelijke richtingsverandering permitteren.
Moeders en ik bij de brug van Deventer.

Dag 5: Almen - Wichmond: Eenzame Toppen (camping)
19 April, Nabij kasteel Hackfort
Moeders voelt zich ziek. In Lochem wordt het allemaal overduidelijk. Pa wordt gebeld als taxi en de Lochemse Berg ligt er weer eenzaam bij. Voor het eerst tijdens deze vakantie haal ik de geplande finish niet: geen Zutphen of verder. Ik strand nabij kasteel Hackfort op een verschrikkelijke familiecamping met veel sta-caravans en zowaar al de eerste Nederlandse toeristen / dagjesmensen. Fantastisch oerdegelijk Hollands vakantiegevoel! Mijn knie is een ramp.
Tussen de Lochemse en de Kale Berg Lente in Nederland, de temperatuur stijgt

Dag 6: Wichmond - Beekbergen: Een Echte Stad (sta-caravan)
20 April, Zutphen
Zutphen gaat alle verwachtingen te boven. Eindelijk! De mooie middeleeuwse stad bruist van leven op de vroege zondagmorgen. Op de dijk klinkt het klokkengebeier mij al tegemoet. Minutenlang zingt het haar lied. Onder een oude poort loop ik de vestingmuren binnen. Een smalle steeg brengt me op de brede hoofdwegen binnen de stad. Plotseling is daar het gedreun van trommels en het geschal van een hoorn; het gaat door merg en been in de stille stad. Een heidens ritueel is begonnen op het marktplein. Zang en spelende kinderen. Een eenzame "Jezus leeft!" uitroep. Er is een spiritueel festival, vertelt een eenzame festivalganger mij.
De muren van Zutphen

Dag 7: Beekbergen - Vaassen: Bekend Gebied (bus)
21 April, nabij oefenterrein Harskamp
Het is heerlijk stil op de Veluwe. Zelfs op dit fietspad zijn bijna geen mensen te ontwaren. De wind is behoorlijk aangewakkerd en doet zich gelden op de heide en stuifzanden (welke rigoreus worden vergroot door hele bossen te ontginnen). Nog steeds is er veel vrolijk vogelgestjilp. Ditmaal wordt het niet meer door de monotone klank van een snelweg verstoord, wel zo nu en dan door mitrailleurgeratel en donderende kanonnen. Here they come! Dad's army?
De Nederlandse Sahara De weg Elspeet - Vaassen

Dag 8: Vaassen - Gortel: Hoogstaande Camping (camping)
23 April, Gortel
Geen bereik terwijl ik op een vijfsterren camping nabij de bewoonde wereld (Gortel) zit! Het tarief is hier verbluffend hoog. De voorzieningen allesomvattend. Nederland meemaken is op haar campings overnachten.
Een droog liggend kasteel De chaos van een tent

Dag 9: Gortel - 't Harde: Gortelse Jeugd (familie)
24 April, Gortelse Heide
Terwijl ik op mijn (onderhand karakteristieke) trage wijze de fotocamera wegstop, waarmee ik even tevoren enkele nietszeggende toeristische kiekjes van Gortelse boerderijen had genomen; terwijl dat proces gaande was, klinkt er in mijn oorhoek het naderen van een peloton wielrenners. Zij produceert, onderwijl haar deelnemers zachtjes roezemoezen, een opwindend band-op-asfalt-toon. Ik kijk hier niet zo van op normaal, maar wat schets mijn verbazing: het is schoolgaande jeugd. Schoolgaande jeugd, welke mij nog op vriendelijke, doch vlotte manier, gedag zeggen ook! Deze hele situatie geplaatst op enkele velden midden in het bos. Gortelse jeugd, ik ben trots op jullie! De meiden waren allen zeer verzorgd en in jurken gekleed, terwijl de jongens hier zeker niet voor onder deden en als ware heren op de fiets zaten. Al schrijvend hoor ik nu de klok van de basisschool schallen; het kindergeschreeuw van over de heide begint te verstommen en weldra is het stil. Gortelse jeugd, voorbeeldig.
Toeristisch kiekje van Gortel Gortelse heide Op de Pas Op Weg naar Nunspeet De tent te drogen in de weilanden rond Doornspijk Elburg

Dag 10: 't Harde - Hierdensche Beek: Grote Verhalen (wild)
25 April, aan de Hierdensche Beek
Koen vergezelt me tijdens een deel van deze wandeldag. Vanuit Nunspeet zijn we door de bossen en over de heide en grote stuifzanden gelopen tot aan de Hierdensche Beek. Deze gevolgd en kamp opgezet in een dal met kleine dennenboompjes aan de oevers van de beek. Tot twee keer toe varkens gehoord (?), niets gezien. In de ochtend worden we wakker door het geblaf van een wild zwijn.
Koen en ik bij de grote stuifzanden van Hulshorst Koen steekt de Hierdensche Beek over; nu gaat het nog goed, later zal zijn rugzak te water vallen Het kamp

Dag 11: Hierdensche Beek - Ermelo: Wisselend Gezelschap (familie)
26 April, nabij Putten
Vandaag verder getrokken door de bossen en uiteindelijk Putten verkozen als rustplaats. Ondanks de schone straten en nette gazons, vond ik de sfeer weinig relaxed. Koen vond het uiterst goed. Nu richting Ermelo, waar ik mijn tante en nichtjes zal bezoeken.
De lente begint nu echt! Hier zou ik de volgende dag wederom terecht komen door slechte navigatie

Dag 12: Ermelo - Amersfoort: Een Open Einde (trein)
27 April, Amersfoort
Amersfoort was best ver. Vooral door het warme weer merkte ik dat er te weinig water mee was genomen. Het laatste stuk moest ik me als vanouds weer voort slepen. De stad zelf maakte haar verwachtingen waar: een echte stad met volle terrasjes en buitenlanders. Bovendien mooie oude poorten, torens en kerken. Zal ik hier ooit beginnen met Babet? Of toch zelf binnenkort doorzetten?
Landhuis Vanenburg De kei van Amersfoort

Dag 13: Amersfoort - Paal Beukenlaan: Compulsieve Stoornis Tot Afmaken (paalcamping)
30 April, Pyramide van Austerlitz
Wonderbaarlijk maakt de pyramide indruk. Altijd had ik gedacht hem eens eerder gezien te hebben, maar nu kan ik het me niet meer heugen. Misschien zijn het alleen plannen geweest. Vooral nu is hij mooi. Het is stil: er staat maar een gezinnetje bij. De pyramide is bovendien in restauratie, waardoor het geheel een beetje zielig toont. Leukste van het bouwwerk is het lieve torentje. Het staat er lukraak op: enorm scheef, maar toch statisch op een bepaalde wijze. Nee, ik ben blij een heel stuk te hebben omgelopen voor dit Napoleaanse grapje.
Weer de paden op! Napoleons Pyramide in volle glorie

Dag 14: Paal Beukenlaan - Utrecht: Hekwerken (trein)
1 Mei, Tienhovense Plassen
De ochtend verliep langs kastelen van huizen bij Huis ter Heide en Bosch en Duin. Ik was verbluft dat veel huizen er eigenlijk best leuk uitzien. In Den Dolder zie ik Matthijs. Samen lopen we naar Lage Vuursche. Een leuk historisch pannekoekendorp. Ook het hek bij Drakestijn is de moeite. We volgen veel hekken door de bossen van Lage Vuursche vandaag. Nu snel langs de plassen naar Westbroek en op naar Utrecht dan maar.
Matthijs en ik bij de Pannekoeken Reflectie

De route tot nu toe

Een schriftelijke post

Kort bericht vanuit de stilte.
Binnenkort gaat het dan echt gebeuren: Oz gaat door! Ik heb werk gevonden als geoloog of hydroloog (whatever!) en begin een zeer spannende betrekking met veelzijdigheid gebaseerd in PErth en inclusief veel veldwerk. De tijding is nog wat onzeker momenteel; danwel eind Mei, danwel begin juni. We wachten nog het visum af.
Verder leef ik NL weer onder de staal-arbeiders van het Zwijndrechtse dorp aan de Maas. Op dinsdag gaat een bijzonderheid gebeuren: de trein wordt ingestapt en men gaat naar Benthem in Duitsland. Hier vormt zich de start van een lange wandeling, die me door heel NL moet voeren. Ik ben benieuwd hoe lang ik dit nu weer gaat volhouden. Ik zie er iig erg naar uit. En verslag van deze tocht zal ik hier niet doen helaas.

Ik spreek jullie verder in Oz! Nummer 001?

Nieuwe beginnen

Het heeft even geduurd sinds mijn laatste blog en dat terwijl er zoveel gebeurt. Allereerst nog enkele wandelfoto's uit Nederland.
De grebbelinie was een van mijn laatste wandeling afgelopen winter; deze voerde langs mooie dijkjes, door uitgestrekte wielanden en langs het mooie kasteeltje Renswoude. De wandeling leidt door de weilanden: Maar de druiligere regen zorgde voor moeilijk begaanbare paden: Plaatjes van het schilderachtige Kasteel Renswoude:

Ook ben ik samen met Petra en Els wezen wandelen rondom Utrecht. We staan hier bij de Slangenmuur...

Maar goed, deze wandelingen zijn al even geleden en momenteel wandel ik niet meer zoveel. Denk niet dat er geen sportieve ontplooiing meer is, want niets is minder waar! Met het eindigen van mijn huurcontract in Utrecht, ben ik weer verhuist naar de Drechtsteden. Dordrecht is mijn nieuwe standplaats en elke dag fiets ik een dik uur heen en een dik uur terug naar Werkendam, waar ik op het gemeentehuis werkzaam ben. Dit is erg gezellig en het is fijn om weer even wat werk op niveau te hebben. Dit is echter nog lang niet het eindpunt. Vorige week zondag is mijn geliefde vriendin vertrokken naar Perth en dat verstandige "voorbeeld" ga ik weldra volgen. Momenteel zijn er veelbelovende gesprekken met een bedrijf te Perth. Wanneer dit allemaal doorgaat zal ik hier snel wat op de blog over zetten.