Penijnse weg

 Jaja... het is echt! 2024 is een nieuw jaar met mogelijk gote veranderingen. Allereerst is er natuurlijk het oud en nieuw met Roel en Bas in Rotterdam en een ware thee ceremonie (Soort van). Zie onderstaande foto's.

Thee ceremonie no.1

De heren.... voor de klok van twaalf

Het gezelschap na een uur of twaalf

Het hoogtepunt van de eerste weken van 2024 was zonder meer de wandeltrip naar Engeland. Een bekend medicijn voor mijn fernwehe herz. Ditmaal wilde ik de Penine Road doen, maar ik maakte me al wat zorgen. Laten we maar beginnen bij dag 1.

De boot is weer voller met typetjes. Ik zit op de eenzame bierdrinkende mannenbank, terwijl de troubador met gedeelde vertwijfelde enthousiasme iemand anders liedjes ten gehore brengt. Volwassenen spelen rummikub terwijl zij de muziek waarderen en weldra zullen vertrekken met de smaak van een liefdevolle beminning van de nachtelijke geneugten. De jongens van luidruchtigheid nemen voor een moment het café over door de laatste jongen met sjaal losjes over de schouder en doorgeschoten koorknaap die klappend op de muziek aandacht opeist.

De eerste dag gaat op en neer langs de muur van Hadrianus. Dichtbij het doel vallen de wolken de heuvels op.

De cabin

Overzichtelijk uitzicht, waarbij in de verte de zon doorschijnt

De muur

In de verte zie je de andere wandelaar die me tegemoet liep

Mist!

Dag twee is loodzwaar! Vanuit het relaxe youth hostel in Twice (of Once) Brewed gaat het te lang op en neer langs de nevelige muur. De mist blijft en het is wandelen in een doffe witte wereld zonder uitzichten terwijl je weet dat ze er zijn. Helemaal kapot kom ik aan in Bellingham. Eigenlijk was vandaag en gisteren een enkele etappe; onmogelijk! Ik val neer en blijf de hele volgende zondag in mijn eigen kleinen wereld. Geen wandeling en wel een slokje van het blessed water uit de put van Cuddy.

Mist en onzichtbare witte doffe wereld

En de wereld is terug

KAPUT

Avondsessie met daar in de verte Bellingham

Het dorp de volgende zonnige dag

Het was erg koud om te herstarten, maar voordeel is dat de grond fijn hard is en daardoor het wandelen veel makkelijker. Het vordert vandaag weer goed en de kapotte interne motor lijkt toch te hebben overleeft en werkt weer. Het is een mooie route en ik blijf flink doorhalen. Echter kom ik in Byrness terecht waar niks is en ik in de kerk moet wachten voor een taxi naar het hotel. Dat was een tegenvaller en de driver kan ik maar moeilijk verstaan door de lokale slang. Het hotel is best okay, maar ben weer de enige gast. Het voelt wat ongemakkelijk. Ik heb al besloten de volgende dag een reis met de bus en trein te doen en de zware tocht over de heuvels met overnachting in mountain refuge over te slaan. Jammer! Geen avontur meer. Ik ben oud. Teleurgesteld in mezelf met de stress door het hoofd om banen te wisselen of toch niet. Complexheid.

Uitzicht 1

Uitixht 2

Uitzicht 3

Kerk wait

Wat als doet wat je wilt? De band is zwart van binnen en kleurrijk van buiten. Wooler is een rare dag. Ik moet nog een dag. Die doe ik altijd in een keer naar het eiland, maar vandaag doe ik hem in twee keer. Waarom? Geen idee. De route is eenvoudig te doen in een enkele dag. Maar ja.... Ik doe het dus met tussenpose in Beale wat echt niet nodig was. Het raadselachtige gebeurd, want ik ga voor de grot van Cuddy door mijn rug. Het is vet irritant. Maar ik wandel door. NAar Lindesfarne is en blijft mooi en vanuit het hotel kan ik het vorege ochtendgloren nog even heen en terug lopen om het water nog over de weg te zien kabbelen. Ik ga langs het avondgebed en verder geen speciale zaken.

Zoveelste uitzicht

Daar is Cuddy s cave in het bos voor me

Sneeuw op de volgende ochtend!

Water kabbelt over de weg

Be aware!

Het gebulder van de zee op de achtergrond\

de serene rust van het getijdewater voor mij\

de zwanen die stil en fier voorbij gaan hun koningschap bevestigen\

de vogeltjes in het riet rustig bezig met hun ochtend druk, zingende en roepende\

de gansen dan weer neergestreken in het water dan weer als een groep rijzende punten naar de lage lucht\

en het gebulder van d eonheilspellende zee blijft. Ver en dichtbij. De meeuw zeilt over mij\

Vanaf gisteren voel ik weer de onwerkelijkheid van het leven. Zelfs dit opschrijven is moeilijk en een motorrieke overruling van mijn eigen hand die niet wil. De waarheid is dat zoalng als ik al naar Lindesfarne ga ik mezelf in een grote nachtmerrie voel waar ik toch ooit eens wakker uit wordt bij L. Maar ik mis haar.

En dan was er het weekend bij Sjoerd en Jiaxi met een reisje per trein en rennende benenwagen naar Glasgow... Josie is zo lief. En Arthur ook. Maar niks zonder hun ouders. Tot de volgende keer.

Champagne in Parijs

 En dan volgt hier nu het relaas van de kerst trip. Weer eens met een vaste partner. De laatste keer naar Champagne en omdat Agnes graag wilde naar Parijs. Maar uiteindelijk vond ze de wandeltocht door de heuvels het leukste. Dit ondanks de lege energie....

Enfin, op de 23e rijden we richting het zuiden. Via Woinic het varken naar een enorme mooie airbnb bulles de champagne. In een bubbel verblijven we hier. Ik doe een rondje rennen door de modder. Vermoeiend de heuvel op en daarna uitrusten over de rest van de route. Maar blijf geen genoeg krijgen van de mooie verblijfsplek.

Het varkentje...

Entree / voordeur a la hobbit

Binnen het buble

Rondje rennen

De dag erna is het zondag en kerstavond en bezoeken we Reims. Eerst gaan we naar de kerk om voor Agnes haar communie te doen. De kerk blijft impossant en bijzonder. We gaan tevens het reuzenrad in ondanks mijn hoogtevrees. Mensen in rare pakken en gekke muziek maken het gezellig.  

Voor de kathedraal van Reims

In de kathedraal van Reims

Mensen met sinasappels en gekke pakken

Lunch in een typisch franse bistro

In het reuzenrad.... ik voel me niet helemaal zeker

We komen in de late namiddag aan op het hotel met de studio. Het kost wat moeite de ingang te vinden en alles. Maar het lukt. Agnes valt als een blok in slaap tussen 4 en 6. Ik geniet van een vlammende lucht met de mooiste zonsondergang in tijden. Ik heb wat minder tijd voor mezelf, maar dat is okay voor nu. We slapen uit en kijken nutteloze tv. Ik maak mijn plan voor het zelfbouw huis... ooit....

Wat een hemel!

En nog een keertje: wat een hemel!

Op eerste kerstdag doen we niet heel veel. Rust en simpel eten en een beetje vasten tot aan de avond voor mij. Ik maak me zorgen om Agnes en haar conditie, maar we blijven sterk. We maken een mooie wandeltocht door het rollende landschap van de champagne streek. Enkele foto's van beneden zijn niet op deze dag gemaakt, maar rondom ons verblijf. De rollende heuvels van Champagne zijn belangrijk voor mij en worden nu afgesloten.

Agnes proost met Dom Perignon!

En een fles gaat weer achterover!

Deze fles is ook een favoriet

Rollende heuvels bij Cuis. 

De dag erna gaan we kort op bezoek bij Parijs. Eerst langs Cezanne, waar op zich niet heel veel te zien is. Het kopen van een fles champagne in een lokale dorpsgroenteboerin is misschien wel het hoogtepunt. Agnes voelt zich erg slecht. We lopen wat rond in het dorpje zonder veel vertier maar wel een actieve dorps skihalletje. Daarna dus door rijden naar Parijs. De chaos van het verkeer in. Parkeren aan de Seine voor 24 euro voor 3 uur. We lopen langs de kade, eten wederom in een lieve kleine bistro een gratin chaude met veel kaas. Daarna via het Louvre richting de Champ d'Elyssee. De stad is te groot. Dus we nemen de metro naar de grote Notre Dame. Nou ja. De typische foto's dan maar.

Klassiek I

Klassiek I

In de avond ontmoeten we Sjoerd en de familie kort:

DRIE

Vroeger gebruikte ik nummers om deze blog te benutten en post te schrijven. Dat is verandert, maar vandaag dus weer een nummer. Drie. Het dorpje (of gehucht) in de bossen bij Ermelo waar met name Boshuis Drie de belangrijkste bebouwing is. En de natuurkamping Drie. Samen met een wat moeie Agnes heb ik daar dus de nacht en dag doorgemaakt. Met lekker diner in het boshuis uiteraard. En o ja, een lekkere pannekoeken lunch ook. En de bossen zijn natuurlijk fabelhaft! Zie hier onder:

Tussen de skulpturen

Creeps come out

Het bos er achter is van levensbomen

Ja, en dan waren er nog heel veel andere dingen die ik hier wederom aan het afraffelen ga. Gezien hier eigenlijk de blog moest komen van de kersttrip. Nou ja, daar is morgen de beurt aan. We hebben dit jaar dus een kerstboom in huis. En ook een kerstborrel van werk, waar ik Agnes nog even odner de radar kon houden.

Werk kerstborrel

Prive kerstboom

Dan nog een avondje eten en de irish pub in Eindhoven relatief spontaan. Iets later (of eerder) een kaarsjes-concert in de synagoge van Amsterdam wederom emt Agnes. En dan was er de afsluiting van een groot succes (zie onder de foto's).

De heren Hannot en Van 't Hart als vanoudes

Kaarsjeslicht

Ja, wat is dat succes dan? Nou dat is dat er ondanks de langzame voortgang van het Japanse theehuis er wel een kleine stap voorwaarts was in de Shodo kunst. En ja.... ik heb de eindopdracht voltooid! Enfin, hier een laatste keuring van de goederen en zie daarbij tevens mijn werk in het groen. Merci, Owen!