Nog een blik

Na een week in India te hebben vertoefd, is het verrassend hoe je je bijna geen andere wereld meer kunt voorstellen. De troep, de onmogelijke verkeersituatie's, de rochellende Indiers, de zoete geuren van wierook, komijn, stront en brand gemengd in een spannende cocktail, de koeien en waterbuffalo's op de wegen midden in de stad. Al die kleine variatie's op het leven in NL of Oz, ze zijn niet meer dan een fronsende wenkbrauw geworden. De keiharde Tamil muziek in de bus, die op top speed over de landwegen en door de steden raast. Pas op! Geen armen uit het raam houden hier, want anders wordt-ie er door het verkeer van de andere kant afgeraast.
Mijn stay hier lijkt al maanden te duren. Dit is gedeeltelijk te weiden aan het werk op de model farm. Projects Abroad heeft een iets andere perceptie van het woord vrijwilligerswerk dan mijn verwachting was. Ik zal me hier verder niet teveel over laten gaan.
In de middag is er veel vrije tijd. Af en toe zwemmen we in de waterput tegenover onze stay of lezen een boek. Soms ook gaan we er op uit en wandelen naar de omliggende dorpen. Er bizar is dat, omdat je de enige witte hier bent en iedereen erg geinteresseerd is. Vooral de kinderen!
Vorig weekend ben ik trouwens een stukje wezen rijden op een olifant en afgelopen weekend hebben we een grote Hindu tempel bezocht. Verder ontmoeten we veel vage onbegrijpende Indiers, en uiteraard altijd dat knotsgekke verkeer (ik kan er niet over op houden). India is zeker niet de plek om bij te komen of calvijnse werkspirit te zoeken! Het is anders, onverwacht. Het is enorm vermoeiend, stressvol, stinkend, suf, langzaam en snel. Het is ook idioot, grappig, bewonderingswaardig..., wenkbrauw fronzend! Het blijft een belachelijke opgave hier een goede impressie te geven.

Blik in een andere wereld

Hoi luitjes,

Kort berichtje vanuit een andere wereld. Dingen zijn gaan bewegen. Vorige week ben ik afgereisd naar Singapore. De tweede keer in Singapore was erg anders dan de eerste keer. Ik heb me ditmaal maar als een enorme toerist gedragen en het eiland Sakosa verkend. Dit staat vol attractie's. Het fort Silosa was erg interessant met wat WO2 geschiedenis en als je de enige bezoeker bent in de vroege ochtend krijg je erg veel aandacht. Het museum en de Merlion was allemaal grappig. Met kabelbaan ben ik toen weer terug naar de stad gegaan en daarna terug naar het vliegveld. Het was een snelle snapshot van het vakantie eiland, maar genoeg (hoewel ik nu wel spijt heb dat ik de luge en airlift niet gedaan heb!). />

Ensuite, ben ik naar Chennai gevlogen. Ik kan hier redelijk kort over zijn. Alles over India is onbegrijpelijk totdat je er opeens midden in zit. Ik heb werkelijk geen flauw idee hoe en wat te beschrijven. Ik zet een foto neer, maar het zegt geen drol eigenlijk. India is totaal niet wat je verwacht, en dat blijkt ook te gelden als je helemaal niks verwachtte, zoals in mijn geval. Mocht je meer willen weten van mijn avonturen in dit land, dan moet je maar even langs komen. Ik zal af en toe proberen kleine dingen te beschrijven en wat impressie's hier neer te zetten, maar verwacht dat het heel anders is, dan dat je ziet op de foto's en begrijpt vanuit mijn verhalen. Hoe het ook zij, na mijn eerste dagen in India, heb ik voornamelijk gereisd. Verder heb ik een olifantentochtje door een stukje achtertuin gemaakt en me verwonderd over alles en niets. Ik begrijp het hier nog steeds niet... Al die mensen, al die rommel, al die beesten, een gekkenhuis en zeker geen land voor de rustzoeker!

Kou in het oosten

Lieve bloglezers,

Deze keer eens wat anders: ik ben deze week richting de oostkust van Australia gevlogen om eens rond te neuzen in de stad Sydney en de Capital City van Australia.
Mijn eerste dag in Sydney werd verwelkomt met regen en kou. Het lijkt hier verdomd wel op Nederland! De stad is zeker een ware metropool! Ik had mijn slaapplaats bij een oude vriend van mijn CSIRO tijd geregeld (Andi) en het was erg goed om weer eens met hem bij te praten. Ik moet zeggen dat-ie in een heel leuke wijk woont; degelijk en vol met immigranten; dat staat garant voor gezelligheid en sfeer. Mijn eerste dag heb ik alle basics van de stad bekeken: de Rocks, de brug en het opera huis en in de middag ben ik op de boot naar Manly beach gesprongen. Via deze boottrip heb je een outstanding view on the city (thanks for the tip, Claire!). Bij Manly Beach heb ik een behoorlijke wandeltocht ondernomen langs de stijle rotskust met nog meer mooie uitkijken en een surfers' paradise. 's Avonds werd ik verwend met een heerlijk stuk varkensschouder en bijbehorende spratsels (of hoe die eier-mie ook mag heten...)! Een duits wintermaal. Andi heeft een jonge knaap van een jaar of zes, die echt lekker druk en praatgraag is. Frederick hield ons dus voor de rest van de avond wel in de weer, haha.
Dag twee was meer toeristisch sightsee-ing: botanical garden, de arcades, museums (contemporary arts & maritime), de monorail, etc. God, eigenlijk verrekte veel gedaan, zeg! Alhoewel Perth meer een Aussi-sfeer heeft, is Sydney zeker erg gaaf en de moeite voor een paar dagen dubbel en dwars waard.
En toen was het dan eindelijk tijd om de stad der steden te gaan bezoeken: de hoofdstad van heel Australia! Vroeg in de ochtend stapte ik op de trein en begon de vier en half uur durende tocht naar Canberra. Hier was het dus nog kouder! Gekkigheid! En er staan allemaal Europese bomen! En... nou, het deed me denken aan een grote versie van de Uithof, haha. Hoe dan ook, ik had afgesproken bij mijn oud-collega Dr. Mark Henry te overnachten. Hij was echter erg druk en de eerste dag was er dus slechts tijd voor de Telstra toren en 's avonds was Dr. uitgenodigd voor een maatlijd bij wat mensen. Uiteraard ging ik gezellig mee. Het diner was erg lekker, maar 'k voel me toch nooit helemaal op mijn gemak om zomaar binnen te vallen bij mensen die ik totaal niet ken, vooral wanneer dit high-class civilized people zijn! Perth is niet echt zo netjes...
Hoe dan ook, de volgende dag ben ik zelf met de fiets de stad in getrokken, want mijn gastheer leek erg druk met werk e.d. en dus wilde ik hem liever niet storen. Heb allerlei overheids-gebouwen bezocht: de War Memorial, het museum, de botanische tuinen, het old Parlement House etc. Ik was erg blij Robert te ontmoeten, en die heeft me bij het meeste van bovenstaande geweldig rond geleid. Een heerlijke pasta op een koude herfst avond met goed bier uit NSW in Roberts studentenwoning deed me helemaal terug gaan naar mijn eigen studie tijd! Briljant!
Het was een erg goede combi om zowel Sydney als Canberra te bekijken en ik moet zeggen een zeer geslaagde trip! Ik zal nu snel moeten rennen richting de bus, want anders mis ik de reis terug naar sydney en dan het vliegtuig terug naar Perth en dan het volgende avontuur.

Nog een Public Holliday!

Een korte post ditmaal. Afgelopen weekend was het weer eens een lang weekend. Allereerst was daar de ANZAC day celebration. Dit is de dodenherdenking / bevrijdingsdag van Australia. Samen met Ilse en Steven ben ik in de vroege ochtend uit de veren gegaan, om de dawn service in Kings Park bij te wonen. Dit event is in dezelfde trend als de dodenherdenking in NL, behalve dat ze dat hier niet om 8 uur 's avonds doen, maar om half zes 's ochtends. Het was behoorlijk indrukwekkend, hoewel ik moet zeggen dat het aangaan van het machtige sprinklersysteem in Kings Park een beetje jammer was. Ook wij kregen de volle laag en sinds er 40.000 mensen om je heen staan valt er weinig aan te doen om het vege lichaam te redden! Denk niet dat ik eerder op deze wijze de zon heb zien opkomen!
Ook hadden we dan eindelijk besloten om een wandeling in Avon Valley National Park te plannen. De reden waarom we nooit in dit park waren gekomen was simpel: er zijn niet echt duidelijke tracks. Dit betekende dat Neil zijn GPS uit de kast moest halen en we dwars door de bush met al diens spinnen, slangen en teken moesten banjeren! Samen met Rinskje, Steven, Agnes en Neil kon het avontuur gaan starten en erg gaaf was het! Vooral onze niet-geologe Rinskje vond de hele onderneming erg spannend; wie gaat er nu fucking lukraak door de heuvels wandelen en vertrouwen op zijn zwart apperaatje? Enfin, we overleefden de tocht naar de rivier en terug. Erg jammer dat Ilse het wegens ziekte aan haar voorbij moest laten gaan en natuurlijk die mijn-geoloog Alwin als altijd moest werken, haha! Een paar impressie's:

Paas Break & Blues 'n' Roots

Het Paas-weekend is een goed aanknopingspunt om er weer eens uit te gaan; Perth te ontvluchten.
Mocht het leven in Perth dan nog zo aangenaam zijn met sporten (zwemmen, een 10 km run, wandelen, fietsen, etc), werk (writing-course, nieuwe projecten) en wat relaxen; soms is het echt hard nodig om eruit te gaan. Vandaar het goede idee van ons nieuwe huisgenootje Rinskje om even op en neer te rijden naar Esperance, zo’n 700 km NE. Uiteraard moest dat dan wel gebeuren met de bejaarde Volkswagen bus, die niet veel sneller dan 90 km/h wil. Alwin moest helaas werken voor dit weekend, waardoor de arme jongen veel moois moest missen. Gelukkig is-tie er nu wel voor komende zaterdag op West Coast Blues ‘n Roots!

Enfin, het is erg veel om in een blogspot te vertellen, maar ik zal een poging doen de trip naar Esperance bondig te vertellen. We vertrokken op Goede Vrijdag, want dat is een vrije dag in WA. Rond kwart over zes / half zeven startte de motor al, zodat we op tijd bij onze eerste stop zouden aankomen: de Stirling Ranges. Volgens de geruchten zou het erg druk worden op de weg vanwege de Paas-vakantie. Dit was weer eens een typisch staaltje WA-terminologie: natuurlijk waren het aantal auto’s op de weg in geen vergelijking met een rustige zondag-ochtend op de Rotterdamse Ring! In alle rust kwamen we allereerst aan bij een Dutch Mill, welke door een locale Nederlander was gebouwd. Je moet toch wat…
Rond de middag kwamen we aan bij Bluff Knol, een knol van een berg! De hoogste van de Stirling Ranges met meer dan 1000 m boven NAP. Een pittige klim vulde het middag programma en een bijzonder bergachtige omgeving, welke on-Western Australisch aandoet. Met de nodige literaire stof van Piet Paaltjes onderweg behaalde we de top en genoten vol voldoening van de mooie wereld.

Ik ga snel verder na dag nummer twee, welke ons dichter bij Esperance moest gaan brengen. Na een zware rally over de pitoreske gravel road dwars door de Stirling Mountains, met kangaroo’s, eagles en adembenemende uitzichten, haalden we opgelucht adem toen we weer terug op de Albany Hwy reden. De kust van Albany vulde het middag programma. Alhoewel ik nu al twee keer de Gap heb gezien, blijft ze impressive met het enorme geweld van de elementen tegen het harde granietsteen. Een groep van tenminste tien tot dertig dolfijnen, welke vrolijk uit het water opsprongen maakte het beeld van de ruige ocean echt geweldig!
Helaas moesten we weer door en dus keerden we terug in Albany, waar we drie kwartier op een kopje koffie moesten wachten en nog wat laatste inkopen deden. De rest van de dag was een voortzetting van het rijden met de Volkswagen bus. We overnachtten op een lukrake parkeerplek aan de snelweg.

Het was een schitterende ochtend; de paas-zondag ochtend. Met het krieken van de dag gingen de ogen vanzelf open en vooral de totale stilte is erg indrukwekkend. Een laatste stuk naar Esperance wachtte ons die ochtend op. Esperance op de paas-morgen was surreal, bereisd, vreemd. We warden overvallen door een paasmarkt in het centrum met de meest vreemde figuren. Enfin, de koffie duurde hier drie kwartier en maakte ons nog niet echt “aware” van het alles.
Snel reden we door naar Cape Le Grand, waar de Frenchman Peak ons hoogtevrees gevoel behoorlijk op de proef stelde. Uiteraard lieten we ons niet kennen, maar deze klim is niet voor de zachten van hart! Dat is in ieder geval mijn mening (hebbende hoogtevrees…).
Na al het gezweet waren we blij om afkoeling te vinden op de stranden van Cape Le Grand: een tilogie op de stranden van Lucky Bay, Thistle Cove en Hellfire Bay deed ons uiteindelijk zelfs bibberen. De fawezigheid van de zon was dit weekend namelijk een andere bijzondere ervaring! Gelukkig deed het zand op de stranden ons flink bewegen: het bestaat namelijk uit felwit silt (extreme fijn zand), dat piept, squeeked en krast. Een muziekale tapdans doet het dus goed om weer warm te worden :P.
Laat in de namiddag keerden we terug en probeerden zo ver mogelijk op de terugweg te geraken. De keuze viel op een camping ergens aan de kust, welke na 8 km over een hobbelige gravle road met de vallende duisternis werd bereikt. Het bleek een local-camping te zijn, die propvol stond met allerlei typisch WA-figuren, welke dansend rond het vuur hobbelde, nacht vissen als favo hobbie hadden en op belachelijke vroege tijden al voor hun tent / jeep naast het vuur zaten. Een bijzondere ervaring wederom!

De terugreis werd slechts onderbroken door een bezoek aan Wave Rock (wat uiteraard weinig enthousiasme in ons deed opwekken) en de meer interessante Mulga Cave met diens aboriginal art en gnamma holes. Deze plek was zeker de extra 20 km dubbel en dwars waard! Het is grappig te realiseren dat vele toeristen de dagreis naar Wave Rock doen en dan ook echt alleen naar Wave Rock gaan; arme mensen… Maar goed, WA blijft verrassen…

Ik zou hier nu moeten stoppen en een nieuwe post starten, sinds Blues 'n' Roots weer een heel andere categorie verhalen is, maar om alles onoverzichtelijk te houden moet hier toch een paar lukrake opmerkingen worden neergekrabbeld over dit feest van muziek. Seasick Steve is de grootste verrassing. Samen met Charlie Parr trouwens. Beiden zijn oud-zwervers met duidelijk veel mentale probleme, maar muziek maken kunnen ze als de beste! John Butler Trio was wel aardig, maar geen impressive show, zoals een beetje te verwachten is van deze artiest. Ook Jason Mraz was wel gein, hoewel de gillende meisjes de muziek af en toe begonnen te overstemmen. Al met al was het weer een geniale dag! Ook niet te vergeten hier zijn de briljante collega's en diens vrienden van Alwin. Cheers! En de taxistand van Freo...
De dag erna was het dan weer eens tijd voor een echte Mackie Barbie met lekker voedsel en teveel eten. Mooie nineties muziek-quizen, mensen met bijzonder gaaf nieuws en allerlei andere rarigheden. De volgende dag was er nog genoeg vlees over om ook op werk een Barbie aan te steken. Mooie shit! WA en barbie's blijven onlosmakelijk verbonden.

Een duikboot en meer

De afgelopen twee weken stonden in het teken van werken in het office en het bezoeken van musea in het weekend. O, en niet te vergeten, het luisteren naar muziek tijdens gratis community concerts. Hier zullen enkele mensen in NL nog wel wat van merken...
Het eerste museum dat op het programma stond was in de havenstad Fremantle. Eindelijk was het Round House open, dus zonder aarzelen heb ik hier een bezoek aan gebracht. Deze kleine ronde constructie is de oudste permanente constructie in de verre omgeving en was een gevangenis. Erg klein voor de vele convicts die hier heen kwamen, leek me.
Hierna ben ik doorgelopen naar het Marine museum, wat ik over heb geslagen, maar alleen een bezoek heb gebracht aan een duikboot, die er naast lag (zie ansichtkaart). Dat was erg leuk, moet ik zeggen. Beetje weinig leefruimte alleen.
Een week later (afgelopen weekend dus!), mocht ik voor het eerst van mijn leven een gold pour aanschouwen in de Perth Mint. Het blijft indrukwekkend hoe zwaar een stuk goud eigenlijk is en hoeveel beveiliging er voor een geelkleurige steen uit de kast wordt gehaald. Ik mocht hier dus geen foto's maken. Wel buiten het gebouw, zoals de foto boven deze blog bewijst. Joepie!
Het bezoek aan het Gravity Discovery Centre nabij Gingin, samen met Ilse en Steven, was een ander klaterend succes. Ik kon me eigenlijk niet voorstellen dat het GDC echt de moeite waard zou zijn, sinds het in the middle of nowhere ligt. Het was er echter behoorlijk druk en het duurde meer dan een halve dag voordat alles gedaan / gezien was. Je leert er veel over gravity waves, de cosmologie, mooie foto's van de sterrenhemel, leuke speeltjes, Black holes, de snelheid van het geluid en de snelheid van een vallend object. Het meest aantrekkelijke van dit museum / scientific centre is namelijk een leaning tower. Nagemaakt van de toren van pissa, waar Galilleo zijn val experiment had gedaan. Wij mochten dus water ballonnen naar beneden gooien. En inderdaad, hoe groot ze ook waren, allemaal vielen ze even snel! Blijft toch wel interessant eigenlijk. De bushwalk bij het museum was ook erg aantrekkelijk, ondanks de veertig graden (Ilse en Steven wilden liever aan de tekentafel, kleurplaten tekenen). Echo-ende grond, oeroude bomen, aboriginal bomen etc, etc! Het was dus zowaar echt leuk, dat Gravity Discovery Centre, ondanks de totale vaagheid rondom deze plek.

De maand Februari in een peulenschil

De maand februari is een heel mooie maand in Perth geworden. Geen enorme hittegolven, rustig werk en veel leuke alledaagse dingen. Het is ook de laatste maand geworden dat Babet in Perth op Mackie Street woonde (voor een tijdje?). We hebben ons een makkelijke levensstijl gewend gemaakt met veel zwemmen in de avonden, wat uitjes hier en daar, geregeld een vrije dag doordeweeks en weekenden gevuld met fietsen, wandelen en roadtrips. Ik kan dit niet allemaal hier gaan verantwoorden, omdat ik te ver achterloop op deze blog. Enkele hoogtepunten kan ik natuurlijk nog wel aanstippen.
Ergens midden in de week aan het begin van deze maand waren Babet en ik op het idée gekomen om naar de volle maans-opkomst te gaan kijken vanaf een kale bergtop. Om een uur of vijf reden we dus in Alwin’s Honda richting de heuvels om na een zware klim van twee uur op de graniettop van Mt Cuthbert te arriveren. Net op tijd voor de zonsondergang en de maansopkomst. Dit was erg mooi en een impressie van deze plek kan op onderstaande foto misschien een klein beetje worden gevat. Deze foto is dan wel van de (koude) ochtend erna. Om half elf was ik terug op werk; achter een computer de dag weg te tikken.Er waren uiteraard meer wandelingen op vrije dagen door de Perth Hills, maar die kan ik hier evenmin allemaal behandelen. Vandaar de volgende nietszeggende namen: Carrinyah trail en JhonForrest National Park waren de twee belangrijksten. Zie onder voor een foto-impressie van beide gebieden: Ook zijn we deze maand maar liefst tweemaal richting York en de wheatbelt gereden. Allereerst samen met Rinskje (huidige nieuwe huisgenote): Bijna zagen we hier het spook van de lokale pub in Green Hills. Ze voelde in ieder geval aanwezig... griezel... Later, in Babet’s laatste weekend te Perth, zijn we nog eens met Ilse en haar vriend Steven gegaan:Deze laatste roadtrip leken de krachten van boven ons iets te willen laten zien, want een ware wolkbreuk veranderde de droge wheatbelt voor enkele minuten in een watervlakte. Regenbuien nabij York, wat ook tijdens Babet’s allereerste roadtrip het geval was! Zie enkele blogspots terug (Maart of April 2008). Een gesloten cirkel lijkt het wel nu het dus ook tijdens Babet’s laatste roadtrip voor vertrek naar Borneo gebeurd… De regenwolken boven het wheatbelt-landschap waren in ieder geval wel erg indrukwekkend:De langste en meest interessante roadtrip deze maand was echter de trip naar het zuidwesten samen met Babet en Ilse (Steven moest helaas afhaken). Vrijdagavond vertrokken we naar Bunburry, waar we de volgende ochtend de Bunburry basalt aanschouwden:Maar mooier en spannender zijn natuurlijk de bossen rond Pemberton en Denmark, waar we uiteindelijk de nacht doorbrengen in een relaxe chalet. Regendruppels in de avond laten ons zien waarom we niet helemaal in het zuidwesten vanWA wonen! Alhoewel het rijden over de dirt roads tussen de gigantische bomen in Shannon park misschien het meest indrukwekkend was, zijn de meer toeristische attractie’s uiteraard makkelijk op de foto te krijgen. Zo heb ik hier dus (weer) foto’s van de tree top walk en de Valley of the Giants geplaatst:
De volgende dag ging het verder richting Green’s Pool (voor een duik of een langdradig gesprek met een random Duitser): Albany en haar woeste kust geleek de heimat door alle regen, maar blijft toch altijd een groot spektakel. Ronde rosten steken hier de oceaan in en lijken de golven uit te dagen. Enkele mooie foto’s:Ik geloof dat ik met deze immense blog post wel weer even genoeg leesvoer heb gegeven. Misschien had ik hier Alwin’s techniek moeten inschakelen met het publiceren van meerdere blogposts…