Via Roma

Eindelijk dan onze laatste poging Rome te bereiken per fiets! Wederom een dagelijkse reeks:
Dag 1: Verona - Mantagnana
Het appelland rond de Adige geeft weinig spectaculairs. Het was zwaar te starten op zo weinig slaap, maar we zijn op weg en komen op een leuke kleine camping terecht.

 Start in Verona

Lunch ergens op een parkeerplek

Dag 2: - Ferrara
De dag begint met harde regen! Gelukkig is de tent droog binnen, maar we hebben twee uur ontbijt nodig in Montagnana om de ergste regen af te wachten en zelf te drogen. Overmaat van ramp moest ik tevens een stuk terug fietsen, daar ik mijn mobiel vergeten was op de camping. Het Hollandse landschap is best mooi hier en we komen veel leuke Italiaanse stadjes tegen: Badia Polesine, Lendinara en Fratta Polesine, waar we lunchen met bier en ham-kaas tostie.

 Ontbijten in typisch cafe

 Regen onderweg en de Alpen op de achtergrond

 Mooie dorpjes

 Mooie villas

 Die wolken zien er slecht uit!

 De Adige nogmaals

 Op de camping - avondsessie

Dag 3: - Anita
Ferrara heeft een fantastish kasteel en een zeer drukke ontbijt-cultuur, dat ons even uit ons ding haalt. We volgen soms drukke wegen, soms rustige. Soms moeten we wat om rijden door een reparatie van de weg/brug, maar over het algemeen is de route goed. We komen door minder leuke stadjes als gisteren: ietwat saaie etappe, die eindigt in Anita, waar we heerlijk eten op de agrocamping en flamingo's zien.

 Kasteel van Ferrara in het midden van de stad

 Een stille kerk in de polders...

 Avondwandeling

 Flamingos!!!!

Heerlijk en huiselijk diner

Dag 4: - Cessanatio

Vandaag is Lena 's geburtstag, maar helaas begint het niet zo goed: de pont gaat niet meer en dus moeten we 25 km om! De korte route wordt een lange dag met Ravenna als gedompt hoogtepunt en een lunch bij de mooiere kerk van Classe. Het eindigt wel aan de Adriatische kust met een duik gelukkig. En we zien onze eerste slang (op de laatste dag weet Lena er nog eentje over te rijden...)

 De kerk van Ravenna

 Lunch sessie

 Door de duinbossen

 Typische visserij

De Adriatisce zee met een leeg strand

Dag 5: - Pennabili

Vandaag begint het grote klimmen! De Apenijnen of de Alpe de Lunes. Na een relax ontbijt op de camping voor de tent dan wel. In Novafeltria zijn we met de lunch al redelijk moe. MAar we gaan door, vooral na de beste espresso in een jugendstil cafe met mooi uitzicht. De rit omhoog naar Pennabili is zwaar maar wordt beloont met een fijn hotel.

 Begin aan het strand met koffie

 Muren van een stad

 Uitzicht vanuit het cafe in Novafeltria

 Spelende kids in Paggios

Daar gaat het met de klim en donkere wolken

Dag 6: -Citta de Castello

En nu komt er rust! De pas gaan we over en het valt allemaal ruim mee. Vele mooie uitzichten en vele mooie ervaringen. De pas zelf is verlaten en een beetje suf. Na geurende oreganovelden stoppen we bij supermarkt voor tonijnsalade en bier. De camping hier is verschrikkelijk!

 Morgensessie

 Halverwege de pas

 Klimmend

 Stijle bergwegen

 MAar de top is bereikt!

 Magische bossen

Tabaksvelden in de vallei na de afdaling

Dag 7: - Assisi

Behalve de stadjes Cita di Castello en vooral Umbertide is er weinig op de route behalve Assisi. Het is een fikse klim naar dit Lhasa van Italie (of Europa?). Helaas wel heeeeeeel druk met bussen vol toeristen. De San Damiano buiten de stad wordt mijn highlight echter. Wat een rust en respect voor de heilige Franciscus.

 Impressie

 Tegen de heuvels ligt Assisi

Ingang naar San Damiano

Dag 8: - Narni

Vandaag is de dag van de vier bergen. Veel klimmen en dus best vermoeiend. Leuke dorpen onderweg zijn Bevagna, San Gemini en nu dus Narni. Dat is Italie: leuke dorpjes en glooiende heuvels.

Hopidop

 Door oude straten

 Wijnlandschap

 Olijflandschap

Narni B&B

Dag 9: - Lago di Bracciano

Een langzame dag met onbetwist hoogtepunt Calcata. Verder komen we hier op de NL camping meer NL fietsers tegen. 

Onderweg....

 Calcata

Het meer

ROMA!!!!

De laatste rit is een eitje, ondanks de drukke wegen direct bij Rome. Desalniettemin is het een lang fietspad dat langs de Tiber ons direct voor het Vaticaan brengt. We bezoeken nog Sacrofane. In Rome doen we het hele rijtje bekende dingen! We zijn doodop na een hellerit door de stad voor het busstation. Nu is het weer de nachtschichten bij MAcDonalds.

 Roma impressie

 Highlight 1

 Highlight 2

 Leuke stad, he

 Mijn voorbeeld

 De kerk van Bartholeum is gesloten....

Broers in Schiedam / Undeclinable

Afgelopen weken waren er verschillende hoogte punten. Allereerst ons eerste huwelijksverjaardag. Enkele genodigden uit Freising kwamen langs voor burgers en patat. En Bier natuurlijk. En Lena's meiden. Dolle pret gegarandeerd.

Daarna was het tijd voor volksfeest, waarvoor zelfs Marloes en Erwin nog een nachtje langer blijven wilden. We hadden een gezellige tijd, waarbij Marloes kennis maakte met bierpullen en goed slapen, haha. Volgens mij was het toeval dat Erwin op alle foto's met een handy er op staat.

 

Trouwgedenk-feest 

Volksfeest

Slapende Marloes-...

Hoe alles ook zij, het weekendje terug in NL was het hoogtepunt. Opgehaald door Jeroen vanaf luchthaven Eindhoven met haar ingestortte puinhopen en een nacht goed slapen is het de volgende ochtend MAtthijs naar school brengen en ontbijten met Bernice, die ik vele vele maanden niet meer gezien had. Altijd een drukke en gezellige bedoeling. Het gaat weldra verder met de volgende stop: de kamer van Andrea in Amsterdam, waar we die avond Undeclinable mogen aanhoren. Geniaal! Jeugdsentiment, zweet, pit, stage diven, circle pit, schoenen op je kop, vallen en opstaan, blauwe plekken. Dat alles op heerlijke muziek. Genieten met volle tuigen! Een groots succes. Het bezoek aan het rijksmuseum (met voor mij persoonlijk als meest interessante deel de voorwerpen uit het Behouden Huis van Barentz op Nova Zembla) valt erbij in het niets en gelukkig worden ook de grote regenbuien die over de hoofdstad trekken vergeten. Amsterdam raakt me verder totaal niet en zou er ook niet hoeven te komen, behalve voor de concerten.

 Een huishouden van Jan Steen

De gang: Jeroen, Jeroen, Andrea, Gerson en Stephan

De volgende dag staat de broertjesdag op het programma. We hebben geluk, want het is open monumenten dag en we leren heel veel in Schiedam: zakkendragers, cooperaties, prive bieb van de drukker van traantjes en grimassen. Wat een fantastische stad! En de jenever. Schiedam is een van de weinige steden met hoge verwachtingen en daarna ook een torenhoge respect. De stad der hoge molens, de stad der vermolmde fabrieken en de stad der interessante pandjes en geschiedenis. Heerlijk om hier rond te kuieren. Na een knalharde stortbui wagen we ons de heinenoordtunnel door naar de andere kant van de Maas. De donkere modderige deprimerende Maas. We komen in Pernis, waar onze wortels liggen. Een leuk dorp vind ik eigenlijk. Onze eerste woning komt mij over als een droomhuis, zo groot en schattig. We blijven lang hangen in de geschiedskamer samen met vele oude bessen, waarvan enkele de speelvriendin en medescholiertje van pa. Wat een mooi moment! Ook krijgen we vis te eten uit de maas van de laatste visser in Pernis. Mooi allemaal. Moe en hongerig komen we aan in het nieuwe stulpje van Ruben, waar de muizen rondlopen. Jethro maakt een wonderlijke maaltijd en helaas moet ik daarna afzwenken richting Utrecht. Jethro en Boaz gaan ook richting huis en RB blijft alleen met een woning vol mooie herinneren achter.

 Broers in Schiedam

Een (laatste?) landelijk stukje PErnis

In Utrecht is het natuurlijk al best druk op Koen en Mara feest (5 jaar getrouwd). Ik kan nog net hallo zeggen tegen Mara's ouders en zie al snel de ene naar de ander huiswaarts keren. De Geo Utrecht gang met Missy, Jelle en Jelmer blijven achter. Interessant. De inslag is mij wat te duurzaam en carriere georienteerd soms, maar de kunstzinnige Missy is wel weer een verheldering. Zodra iedereen weg is val ik als een roos in slaap.
De volgende ochtend doen we een rustig ontbijt en ontmoet ik voor de middag de Baron om over plannen aangaande de Veluwe te spreken. Ook doen we een rondje Utrecht. Een veel leukere stad dan Amsterdam met stip (net als Rotterdam en Schiedam en.....). Met een brok in de keel stap ik later de trein in richting Eindhoven. Jeroen plus familie pikt me op, om nog het stukje naar het airport mee te liften. Super nice!!!!!

Bayerische Wald

De zomer is normaal de tijd van de grote vakantie. Voor ons is de grote vakantie dit jaar een weekend wandelen door het Beierse Woud. En dat was de moeite waard! Niet alleen het landschap, maar ook de kilometers en uren die we er in besteden. Een goede voorbereiding voor ons plan naar Rome te fietsen, maar daar over meer.
Niet eens zo vroeg moesten we de trein hebben op zaterdag. Helaas hadden we ons verkeerd getimed en moesten we bijna rennen om de overvolle trein naar Plattling te redden. Daar stappen we over in de Waldbahn, die duidelijk kleiner en vooral rustiger is. In Zwiesel stappen we nog eens over in een nog ristigere Waldbahn, waar begroeting en stationsaanvraag tot de standaard horen. Heerlijk!
Het begint allemaal bewolkt en door de bewoonde wereld. Na wat lunch in de vorm van gevulde stokbrood komen we eindelijk de dode dorpen uit en in het oerwoud van laagvenen onder de heuvels van het Beierse Woud. Planken voeren ons over de drassige bodem. We zien geen mens. Heerlijk! Even later begint de route te stijgen en komen we door mooie bossen. Veelzijdige bossen van beukenbossen tot rommelige bossen waar oude en dikke boomstammen nog overeind staan en nieuwe aanwas als de snelste omhoog probeert te komen. Ik geloof dat 70% van alles wat daar stond feitelijk dood was. Bij een parkeerplaats en een bergstroom ontmoeten we dan de toeristen. Een stijgend pad langs de bergbeek brengt ons hoog en diep in het gebied. Hier is het duidelijk drukker met mensen, alhoewel de meesten naar beneden komen. Via het Teufelsloch komen we dan eindelijk aan op de Sommerweg de Lusen op. Een recht pad voert op de heuvel met kale kop af. Het lijkt alsof de bomen hier expres zijn gekapt voor het uitzicht. Zodra we voor de heuvel staan wordt een granieten trap duidelijk, die door de jonge bosaanwas voert en verdwijnt op de kale top, die blijkt te bestaan uit over elkaar heen vallende granietrotsen. De trap van Jakob is schitterend en een druilige miezer begint te vallen. Boven is het bijna potdicht van de mist en regen. Als we weer afdalen begint het echt te regenen. Ik merk op dat het een vreemd geluid is hier, alsof het op een dak valt. En ja hoor, onze hut blijkt direct onder de top te liggen. Tevreden eten en rusten we in onze prive kamer en bij de gezeliige hut-atmosfeer. Wat een dag!

 PAUZE!!!!

 Langs bergbeken

Over houten flonders gaat het....

Daar komt de Lusen!

Wie is er sterker? De Lusen of ik?

 De laatste meters naar de top

 Ons verblijf voor de nacht

De volgende dag is er enigermate van spierpijn, maar beginnen we positief de Lusen op. Nu wel uitzicht, want de lucht is blauw. We volgen vervolgens de Tjechische grens totdat we onze afbuiging terug naar de Goldsteig vinden. Het landschap is als een oorlogszone, omdat hier de dennenbossen totaal zijn afgestorven in de90-er jaren, toen een boorkever alles ombracht. Sinds die tijd wordt de natuur alleen gelaten. De donkere lucht maakt alles tot een onheilspellend geheel. De afbuiging blijkt er echter niet zozeer te zijn en dus volgen we iets van een pad de helling af. Al snel verdwalen we in het oerwoud. We blijven na wat crisis een zelfverzonnen pad naar beneden volgen en wanneer we ons door dichte dennen-aanwas hebben gevochten komen we terecht in open beukenbossen, die we nu veel sneller naar beneden kunnen volgen. Na minstens een uur dwalen staan we dan plots weer op de Goldsteig, wat wel een mooie en duidelijk aangegeven pad is. Met de rust terug gekeerd volgen we de kronkels over het soms geplaveide pad richting de Große Rachel en de Rachelsee. Erg mooi en weer een stuk toeristischer. Vooral de Rachelsee wordt door dagjesmensen omgeven. De klim naar de Rachel via de fantastische kapel halverwege is een parel, maar lang niet zo mooi als de Lusen. De zachte regen die een moment overgaat in harde hagel maakt alles er niet direct beter op. Op de Rachel wilde ik wild kamperen, maar Lena gaat liever op een echte camping staan en dus wacht ons een lang afdaling, die onze vermoeidheid echt parten speelt. Een mooie afdaling uiteraard. In Frauenau besluiten we een restaurant te pakken en op de trein huiswaarts te keren. Het ijsje op het einde is de moeite niet meer waard en half aangeschoten vallen mijn bolletjes als vanzelf van het hoorntje, om gelukkig op gevangen te worden door de pizzadoos met restjes. Moe komen we thuis met nog dagen spierpijn.

 

 Op de grens...

Het grenspad verandert vaak in een riviertje...

 Maar is supermooi en enigermate angstig, alsof het einde der tijden hier was

 Het begin van onze afdaling door niks dan pure natuur

 Geen pad en verdwaald....?

  Nog steeds geen pad, maar o zo mooi...

 De Rachelseekapel - het uitzicht

 Op de Große Rachel

 Afdaling 1

Afdaling 2

Ik had het al even over Rome. Deze herfst gaat het gebeuren: Rome wordt per fiets bereikt en het beste van alles: Lena gaat mee! Daarom hebben we de afgelopen weken al flink op de fiets gezeten: naar Altomunster was de langste tocht van 95 km. Ook korte tochten naar Haag en Moosburg horen er bij. Ook ben ik in de tussentijd nog met een gekkentocht richting Berlijn gegaan om mijn paspoort te vernieuwen. Bijna de bus missen door werkzaamheden op het spoor en op de terugweg met nazi-buschaffeurs.... Het was allemaal niet prettig. Erg prettig was dan weer wel het bliksembezoek van de junior familie Van Luijk. Erg gezellig dat ze er ook waren en we hebben een paar rustige dagen gedaan:

Er waren zoveel mooie landschapsfoto's (vooral op het grenspad met Tjechie) dat ik er toch een paar wilde delen....