14 Mei: Koblenz (70 km)
We beginnen pas om drie uur daar Sjoerd laat met de trein in Bonn komt. We rijden het eerste stuk volledig langs de Rijn. Sjoerd heeft een nieuwe hobby ontwikkelt: stempels halen voor het "romelaat" en dat doet hij dan ook met overgave. In Remagen gaan we bijvoorbeeld speciaal de wallfahrtskirche-berg op om te vragen bij de zusters van de mis. Ook het stadje Andernach was enorm de moeite waard! De camping is net onder de stad Koblenz gevestigd met een mooi uitzicht op het enorme standbeeld en het fort op de overgelegen helling.
Bij de ingestorte bruggen van Remagen
Panorama waar de Moezel de Rijn in komt bij Koblenz
Vandaag doen we met de wind in de rug een lekkere tocht langs de Rijn. Alles vlak en dus super easy! We blijven jagen echter, op kilometers en op stempels. Het tellen van de burchten langs de oever is werkelijk niet te doen! Er zijn er zo veel, overal waar de heuvels een punt laten zien. Soms fietsen we een dorpje in, waardoor we even klimmen moeten, maar naar de burchten gaan we niet. Die liggen hoog boven ons bereikbaar met paden steil omhoog. Hoogtepunten van de route zijn St. Clemens, St. Goar en vooral Oberwesel. Even verlaten we de Rijn om een stuk af te snijden. Over de eerste heuvels gaan we totdat we weer aankomen aan de Rijn, alwaar we op een camping voor verenigingen een plekje mogen hebben.
In de ochtend is het nog wat betrokken in het Rijndal
De zon schijnt en de kastelen liggen zelfs in het midden van de Rijn!
De eerste heuvels zijn een feit!
16 Mei: Bruchsal (136 km)
De dag bgint vroeg in het mooie en steile Oppenheimer. Hier blijkt Kepler gezeten te hebben en zijn er bovendien onderaardse gangenstelsels ergens onder onze voeten. Daarna gaat het weldra verder; wederom langs de Rijn. Ditmaal met tegenwind. We komen door het mooie stadje Worms en later ook door Speyer, wat echt de moeite waard is! De crypte en de kerk en de toeterende bruid-auto's door de binnenstad zijn de moeite. Tevens ons eerste ijsje (Hollunder, jamjam!). In Speyer voel ik me nog goed, ondanks een beschadiging aan de tent, gevallen fietstassen, een lekke band en een langzame irritatie in de knie. Het laatste deel naar Bruchsal gaat door langzaam stijgende bossen. Helaas doet de route Heidelberg niet aan, dus die staat nog altijd op het to-do-lijstje. We komen aan op een kleine helling camping.
Broodje voor de kerk van Worms
De bisschop van Worms ofzo?
Door de bossen over onverharde paden: de route van Reistma is mooi
De kathedraal van Speyer van afstand. Wat een ding!
17 Mei: Tuebbingen (125 km)
Bruchsal blijkt een enorm mooi paleis te hebben; waar we met wat geluk dwars door rijden in de vroege ochtend. Vandaag besluit ik desalniettemin de reis naar Rome te stoppen. De knie is kapot gegaan en wil ik nu niet aan de Alpen ten prooi laten vallen. Wel een mooie route langs de Wuerm, die werkelijk schilderachtig in het zonnetje ligt. We passeren verder Merkelingen en Bebbingen (of iets), wat beiden hele mooie dorpjes zijn met een te gekke middeleeuwse kern. Ook de bossen hier zijn erg de moeite waard. Het is jammer om op te moeten geven en ik zal er vast een keer spijt van krijgen. Misschien is er nog het wonder van Tuebbingen... We eten in ieder geval onze pizza hier langs de Neckar.
Paleis van Bruchsal
Ergens in het dal van de Wuerm
Het kloosterstadje nabij Tuebbingen
De pizaria aan de Neckar in Tuebbingen
18 Mei: Sigmaringen (78 km)
Vandaag was de grote klim over de Schwabische Alben. Eigenlijk ging dat allemaal redelijk ondanks de knie blessure. Toch ging bij de klim naar het Maria klooster het licht even uit en stond het besluit vast. Ik fiets tot de Donau en daarna vervolg ik de route naar Lena. De afdaling is supermooi, wederom! Verder is de stad Sigmaringen als een sprookje en kom ik op de camping een oude man tegen, die blijkbaar Sjoerd al eerder mee gemaakt had, maar het zelf wat rustiger aan doet, de heer Timmermans. Sjoerd is overigens dezelfde dag verder gefietst op weg naar de Bodensee en uiteindelijk Rome. Ik wens hem heel veel succes.
Een laatste lunch met Sjoerd
Dit landschap daagt toch uit tot luilekkerfietsen?
Panorama met boompje ervoor
19 Mei: Leipheim (135 km?)
Vandaag dus voor het eerst weer alleen op weg. Langs de Donau gaat het eerst over vlakke uiterwaarden en uitgestrektheid. Langzaam komen er meer heuvels en gaat de route steeds vaker naar boven met pittige klimmetjes. Uiteindelijk genieten we van het mooie Riedlingen, langs een verwarrend Ehingen, waardoor op de omweg-route terecht komen, maar hiervoor in Blaubeuren enorm dankbaar zijn. Dit middeleeuwse dorpje herbergt namelijk een wonder: een diep karstgat, waaruit een diepblauwe rivier de aarde uitkomt. Geniaal mooi! Ulm heeft de hoogste kerktoren, maar verder niks: een echte lelijke grootstad. Ik fiets snel door en kom met een krampbeen en blessure knie aan in een hotelletje in een kasteeldorpje, waar ik een kebab eet.
Een rustplaats speciaal voor fietsers: lief hoor, zo na een 20% helling!
De grote mooie Donau
Een impressie van kerken en donkere wolken
Het karstgat van Blaubeuren, waar de zon zich eventjes liet zien
De Hoogste kerktoren ter wereld in Ulm met mijn fiets
20 Mei: Neuburg (100 km?)
Vandaag was een helse dag met regen, modder en temperaturen onder de tien graden (over de hele dag genomen!). Wederom kom ik in een kamer terecht, ditmaal een gastenkamer net buiten de stad Neuburg. Eigenlijk had de route zelf ook niet heel veel hoogtepunten. Wel wat flauwe hellingen en de steden Dillingen en Donauwoerth waren best mooi. Vooral het broodje Thuringse worst met sauerkraut bij de lokale WurstEcke was een hoogtepunt en aardige vrouw. De pracht en praal van de kerken is onderhand wel weer voldoende voor me en het aantal stempels op een dag gaat snel naar beneden... Ook de moraal, maar ik blijf gaan. Ondanks de korte afstand deze dag. Morgen ben ik thuis.
De vogel van Dillingen en lachen als een boer met kiespijn
Heuvels!
In de avond wordt het weer plat langs de Donau
21 Mei: Freising (80 km?)
Ik begin met het bezichtigen van het stadje Neuburg. Een leuke stad met uiteindelijk ook mijn laatste stempel in mijn Rome-boekje. We fietsen vervolgens in mijn laatste warme kleren eerst door het vlakke Donaudal, waar we na 1-2 uur toch in de eerste heuvels terecht komen. Uiteraard fiets ik in het begin om, maar uiteindelijk gaat het verder door de heuvels, die vooral rondom Gerolstein heftig zijn. De klim naar het bieren-abdij Scheyer was de moeite, en natuurlijk ook de laatste klim het Amperdal uit de laatste heuvels voor Freising over! Eindelijk! Ietwat korter dan gepland, maar we zijn op een voorlopig einddoel.
Neuburg
Het hopland net voor Freising
De wilde Isar schiet alle kanten op!
23 Mei: Munchen (38 km)
Nog een klein stukje verder naar Munchen om het fietsen af te leren. Langs de wilde Isar gaat het makkelijk en in de stad (die we onderhand wel kennen), kost het niet heel veel moeite om de laatste stempel in het pelgrimsboekje te scoren. De overvloedige Isar is duidelijk het hoogtepunt.
Ergens in centraal Munchen. Het einde voor nu...
