Zoef!

Het is lang geleden dat we hier weer wat hebben neergezet. Meer dan een maand! Het zijn rustige weken kan worden geconcludeerd. Na Armenie zijn we nog wel actief geweest, maar het is niet veel. Wat gefietst? Volgens mij niet! Veel geleerd, BBQ in het mooie zomerweer, mooie film (Bellas Mariaposas), concertje (Mad Caddies), bier nacht in Eindhoven bij Jeroen en andere kleine uitstapjes gemaakt.En natuurlijk werk. Hieronder Mark aan de slag in Dord en de heren in Eindhoven:

Ook benne we (met de baron uiteraard!) in het laatste weekend voordat Lena terug kwam naar Xanten geweest. Dit stond al even op het lijstje. Er is een romeinse stad nagebouwd op de locatie waar vroeger een grote romeinse stad daadwerkelijk stond. Vooral de bouwtechnieken intrigeerde me. Ook het witbier en de fish and chips van de lokalen in Xanten stad. Enkele impressie's hieronder:

Daarna kwam Lena alweer terug. Nu ja, alweer.... Dat duurde me wel heel lang. Het weekend erop naar Hamm gegaan. Het weekend erop was er weer de Airborne! Lena was weer in Hamm, dus ging ik alleen naar Oosterbeek en voegde me weer bij Koen en zijn familia. Het was weer een heel mooie en vooral gezellige wandeling. Helaas ditmaal wel met een afvaller (niet op bovenstaande foto aanwezig meer). Gelukkig deed de limonade met stroopwafel bij oma goed!
Met Lena ben ik later nog wezen wandelen bij Rhenen wat ook verbazend mooi was en natuurlijk ook erg gezellig!
Afgelopen weekend was het familiekado voor Manfred. Een huisje in Weert bij Roermond. Het outletcenter heeft het te verduren gehad en ook Venlo werd bezocht. Ik heb hier niet heel veel foto's van eigenlijk. Maar gelukkig wel Manfred in Venlo. Leuk!

Armenia

Dit jaar staat de zomervakantie in het teken van een knetteroude land en een lange droom van kindsaf. Waarom deze droom weet ik niet meer zo goed. Had het idee dat in Armenia de waarheid lag ofzo, de beroemde verdwenen ark des verbonds wellicht. Enfin, ditmaal een behoorlijk uitgebreid verslag. Ik ben immers met moeders gegaan en die heb het dan tenminste ook meteen goed op een rijtje. Passages uit het dagboek wederom.

Dag 1: de reis
In de mooie warme zomerzon van NL starten we ons eerste deel van de reis naar Minsk met het vliegtuig. Zodra Belarus wordt bereikt treft ons echter slecht weer en gaat het vliegtuig wat protesteren. Nochthans is de landing relatief  "smooth".
Minsk is een groot vraagteken. Het duurt even voor we door een Olga-type in de transfer zone worden opgenomen via gesloten deuren en donkere gangen en hallen. Het vliegveld zelf is niks waard. Zes uur is dan tergend lang. Ik slaap wat. Om in te halen.

 Daarna deel 2 door naar Yerevan. Dat gaat goed. De angst om toch een visum nodig te hebben voor Armenia stijgt even, maar slechts doorborende blikken van de agenten. "Je kent geen Armeens? Ook geen Rusisch? Wat kom je hier dan eigenlijk doen?"
Uiteraard is onze taxi naar het hotel er niet. Het is 2 uur nacht. We worden belaagd door taxi chaffeurs. We nemen de allerduurste. Die brengt ons af bij het hotel, die van onze boeking geen flauw idee heeft. 15 minuten wachten met thee en zoetigheid. Na een lange reis zijn we nu dus eindelijk op de hotelkamer. Het is 4 uur nacht.

Dag 2: Jerevan
Ondanks de korte nacht is het een actieve loopdag. Het ontbijt stelt werkelijk niks voor, maar voed voldoende. We lopen naar Matenadran, de oude bieb van de wetenschap. Manuscripten uit 1200 en de enige kopies van geschriften uit oorsponkelijk 100. De laatsten. Best spannend.
We spenderen hier de hele ochtend en vertrekken dan van dit blok stenen terug de stad in. Genieten van een lekkere lunch van bladerdeeg en gevulde geroosterde aubergine.We dwalen wat door de stad, komen langs een liefdespark met de grootste dichtheid aan bruidsparen ooit gezien! Ze zitten in het gras, hangen om bomen, poseren achter en op een half vergane piano enzovoorts. Gekkigheid.

In de avond stroomt de stad vol. Ze ondervindt een verandering naar een druk, gezellig mediteraans karakter. We eten weer lekker eten en praten met mensen (of proberen). Moeders begint een gesprek met de buren; een egyptisch/armeens koppel welke nu in Armenia wil settlen. Na het eten lopen we het grote plein op waar een fontijnenshow wordt opgevoerd met bombastische muziek en lichten. Op het einde slaat de klok elf uur en het is tijd om ons op te maken voor een nieuw avontuur morgen.

Dag 3: Sevan
De muziek beukt uit de speakers.We zijn op een soort van camping in een container-huis. Dat blijkt langs het Sevan meer de trend.Vele vakantiegangers en we kunnen dan ook maar een enkele nacht verblijven.Helaas wordt het al snel koud en winderig en gaan we na een heerlijke vis te hebben gegeten onze slaapbunker op zoeken. Een mevrouw met een beetje duits van moeders leeftijd was ons zeer behulpzaam.

De ochtend was trouwens ook vol bijzonderheden. De taxi bracht ons naar Garni, een grieks/romeinse tempel. Al met al best mooi in een dramatisch landschap.

We reizen verder af naar Geghard. Het gesprek met de chaffeur houd snel op vanwege zijn gebrekkig engels of ons gebrekkig russisch. Geghard is bijzonder.Sfeer, zang, donker en oeroud. Een extra grotkerk ligt er boven en verstrekt de zang van een meisje aldaar. Moeders vraagt voor een Armeens liedje. Ze zingt voor. Kippenvel. Magische plek.

Dag 4: noord - zuid
Ons huidige hotel is luxe. On-armeens in zekere zin. Van de reis valt weinig te vertellen. Eerst Sevan uit, waar het nu wel mooi weer leek te worden. Toen door de stad vanuit noordelijke naar zuidelijke bushalte. De martruska reis naar Yegeghnadzor gaat langs de Ararat. We blijven te lang zitten waardoor we ook Vayk zien en ik de rugzak van moeders beschadig daar deze blijft steken achter een haakje.Het hotel vinden is een uitdaging, maar het lukt.

Dag 5: Spitakavor
Zware verbranding in de V-hals regio is een van de vele gebeurtenissen deze dag. Eerst met de taxi naar Vernashen, waar het Glandzor Universiteitsmuseum is. Helaas nog gesloten, dus we besluiten eerst te wandelen. De leid verder en verder omhoog en omhoog. Het wordt steeds mooier. De Ararat komt weer in zicht in de verte. Ondertussen maak ik me enigszins zorgen om onze voorraad water.We komen steeds verder. Soms zijn we niet zo zeker of we op de juiste weg zijn, maar we zetten door. Vogels vliegen in de lucht.

We ontmoeten een herder, die zijn schapen kwijt was geraakt nadat-ie in slaap gevallen was. Ons gesprek is verder van weinig inhoud.We komen langs een paar huizen (of hutten?), waar de honden ons welkom blaffen. Kinderen maken ruzie en vanaf de overzijde van de vallei schreewt moeders om tot rust te manen. We stoppen bij een waterpunt, waar we met een vrouw in gesprekje raken. Leuk. We worden uitgenodigd voor koffie, maar slaan af. We vullen ons water bij en gaan verder.

Eindelijk arriveren we bij het kerkje.We nemen wat lunch en vullen nog wat meer water bij. De terugweg gaat weer langs huizen. Mensen uit de Oekraine hier. Weer uitgenodigd voor koffie en weer afgeslagen.De kalven worden tegengehouden, zodat de nieuwsgierige dieren ons niet verder volgen. Het pad terug is niet te ontwaren en dus gaan we maar dwars door het veld naar beneden op zoek naar de weg, Uiteindelijk komen we aan. In een beekje wassen we de voeten en volgen het pad door een sprookjesachtige vallei, welke ontvouwt in een kloof met het paadje over de stijle kliffen.

Teruggekomen blijkt het museum nog steeds gesloten. Bij de buren zou een sleutel zijn, dus met die intentie gaan we op zoek. De buren hebben echter veel wol. Dit keer maar wel op de koffie, want moeders vind wol o zo interessant! Wat hoop krijgen we! Niet alleen koffie en eten, maar ook eten, wol, alles moet mee genomen worden. Nee zeggen is onmogelijk. We laten de nieuwe wandelstok achter bij "papa" en een zakje chips. Moe en met een enorme voorraad arriveren we terug in het hotel.

Dag 6: Yegheghis
Weer een nieuwe dag van uitersten. In de ochtend gaan we op zoek naar een oude brug. Het hele dorp doorgelopen en verder komen we niks tegen en worden we telkens een andere kant opgewezen. We geven het maar op. Dichtbij zijn we zeker geweest, maar de brug blijft een onbekende voor ons.

Na wat te zijn uitgerust bellen we weer de taxi op (die ons tevens het laatste stuk Yegeghnadzor in heeft gebracht) voor een rit naar Yegheghis. Eerst gaan we daar langs de Joodse begraafplaats. Erg apart dat hier tegen te komen. Op de foto met de Joodse vlag, haha! De chaffeur vind het allemaal wel mooi.

Dan door langs 1,2 en 3 kerken. Dat in een enkel dorp. De laatste, Zorats Vank is wel interessant vanwege het feit dat hier de soldaten te paard konden worden gezegend.
In de avond eten we weer onder het reuzenrad in het park. Dezelfde ongeïnteresseerde meid helpt ons. Restaurants hier zijn echt drie keer weinig. Veel te leren nog.

Dag 7: Jerevan 2
Vandaag laten we Yeghegnadzor achter. We lopen naar de snelweg, waar we een uur wachten in de mastruska, totdat deze vol is. De tassen gaan bovenop. We ariveren snel in Yerevan, ondanks het klapperen van de minibus en ontwijken van een kudde schapen en gaten in de weg. Met de taxi naar ons vertrouwde hotel. Het begint me nu toch weer te verbazen dat het hotel weer onze boeking niet serieus heeft genomen. We krijgen onderdak in een studio. Erg avontuurlijk, maar ook ietwat vermoeiend. We lopen nog naar het museum van een of andere schilder, maar ook deze blijkt gesloten... Dan maar het historische museum. Helaas weinig duidelijke uitleg in een bekende taal, dus zal vast boeiend zijn geweest. We worden vaak boos aangekeken en gewezen op de enige juiste route door het gebouw.

Dag 8: Echmiadzin
Het was redelijk te doen: slapen in andermans huis.Om tien uur staat de taxi klaar. Ik weet toch zeker afgesproken te hebben om half elf, maar ja. Ze wachten wel even.
Zvartnots is onze eerste stop. Dit was vroeger een enorme kerk, getuige het model in het museum gisteren. Nu hebben ze de gevonden blokken steen weer op elkaar gezet om een idee te krijgen.Best wel leuk.

Op weg naar Echmiadzin stoppen we bij nog een andere kerk voordat het Vaticaan van de Armeense kerk betreden wordt. Het heilige der heilige is best toeristisch en ook wat duidelijker uitgestippeld. Weer kerken. Ditmaal met de Geghard, die speer waarmee Jezus is doorboort om te kijken of hij nog leefde.

De wegen buiten het heilige zijn minder duidelijk. We pakken een Matrtuska terug naar Yerevan. Er is een olijke sfeer door ons. Wij hebben geen echt idee waarom nu eigenlijk. Ach, ze hebben in ieder geval lol, toch? In de stad aangekomen doen we nog een terrasje aan, brengen tijd door op de verschillende idioten pleinen: een rond kruispunt waar iedereen kriskras door elkaar gaat, het opera plein waar kinderen allerlei rijtuigjes huren en rondracen en uiteraard het republikeinsplein met de dansende fontijnen.

Daarna weer terug naar de luchthaven. Mensen kijken wat vreemd als ik op de grond slaap, maar tja.... moet ook gebeuren. Op naar Belarus en Holland!

Noord Frankrijk

Zoals beloofd, het relaas van de vakanties. Hier blijf ik mezelf beperken tot de tweede Parijs reis, ditmaal zonder Lena. Op bezoek bij Jelle. Maar ik begin bij vandaag... dat ligt nog vers in het geheugen.

Bedoeling van de dag is om een nacht te kamperen bij Soissons. Een mooie oude stad in N-Frankrijk. Ik zou dan tevens een fietstripje doen. Eenmaal weggereden bij Jelle en op het punt staand te tanken kom ik er tot mijn schrik achter dat mijn bankpas gisteren is verdwenen op het metro station. Vergeten... Ik heb dus maar 25 euro en moet nog terug rijden op half lege tank... Ik pomp voor 20 euro. Probeer enkele codes voor de credit card, maar stop naar de tweede mislukte poging. Gelukkig doet mijn tankpas het wel. Dat betekent dat ik met de huidige financiele zaken thuis kom. Ik bel om een nieuwe bankpas te krijgen. Wordt geregeld. Wel precies te laat voor mijn volgende vakantie helaas. Uiteindelijk besluit ik toch af te reizen naar Soissons. Ik parkeer de auto bij de camping, maar heb wel zoiets van... liever naar huis eigenlijk. Ik pak mijn fiets eruit en besluit snel naar Laon te kachelen.
De heuvels vallen behoorlijk tegen! De heenweg is redelijk vriendelijk. Wel voornamelijk berg op, maar de wijn service wagen, die me twee keer inhaalt en als Pieter Post door het landschap hobbelt (dan weer hier verschijnend in een bocht, dan alweer stilstaand bij de volgende klant) doet goed. Leuk! Het landschap is erg bosrijk. Daarnaast is het echt ijselijk stil. Als hier een wereld oorlog was, dan hebben de mensen er wel enorm van geschrokken! De stilte moet zo keihard doorbraken zijn door granaten en weet ik wat nog niet meer. De stilte maakt wel angstig, maar ook sfeervol. Zwoegend komt dan eindelijk het stadje Laon in beeld. Een droom voor me om eens een keer te bezoeken! Ik weet niet waarom. De stad ligt op een heuvel en schamend besef ik dat mijn benen dit geweld nog niet aankunnen en het lopen me beter afgaat. Aangekomen op de berg is er een enorm uitzicht. Achter Laon naar het noorden lijkt het zowaar plat te zijn. Tactische plek om een stad te plannen. Laon is trouwens een koningsstad uit de Karolische en Merovische tijden. Daar is niks meer van behouden gebleven. De stad is erg mooi, met kleine steegjes, torentjes, poortjes. Ik bezoek de kathedraal. Dat is een rust voor het oog. Geen hobbelende toeristen in rijen, maar een koorzang door speakers en enkele familietjes. Tis misschien daardoor een indrukwekkend bouwwerk. Alsook het hele ding zelf trouwens. Je kan je wat van de ontzaggelijkheid voorstellen.

 De terugweg verkiezing ik om over de Chemin des Dames te gaan. Dat ipv Soissons bekijken. Laon is voldoende stad. Het blijkt een helletocht te worden. De Chemin des Dames heeft voor heel veel slechte berichten voor de mensheid gezorgd. Denk hierbij aan loopgraven oorlog in eerste en tweede wereldoorlog. Ik verbluf me over de zwaarte, de hoogte en de regen. Het wordt een strijd ook voor mij. Zij het op een veel positievere manier. Maar het is de moeite waard om zo over deze hoogvlakte te strijden. Ik ga hem tweemaal op en af. Veel van het goede. Enkele beelden van de loopgraven en de satelietbeelden uit die tijd geven de afschuw weer. De musea sla ik deze dag over.

Ik besluit vanaf daar dan maar dezelfde weg terug te nemen. Dit is gelukkig berg af. Ik beland nog even in de stad Soissons, maar heb er volledig genoeg van, kook wat veel te hete noodles en reis op huis aan. Onheilspellende wolken kom ik hierbij nog tegen onderweg...

Dan Parijs. Het begon eigenlijk meteen goed. We zochten het strand langs de seine op. Erg grappig gedaan met een enorme bak zand! Met wat wijn en bier in de mik was het leven al snel goed. Zie onderstaande foto:

In de avond komen we toevallig meer bekenden tegen en eten we heerlijke mossels, uiteraard weer met wijn! Erg goede zaak is dat, die ik zeker onthouden moet voor een volgende keer. Parijs ben je immers zo! Al met al, reeds direct geslaagd. Maandag heb ik een lekker dagje om zelf eens rond te cruisen. Eerst koffie met Missy, de aanstaande van Jelle en daarna ga ik eindelijk alleen los in de stad. Bezoek het Pantheon, omdat ik vergeten was dat ik deze al had bezocht en loop daarna helemaal naar de Sacre Ceour om die nu eens wel met zon op de foto te nemen.

Ik kom vermoeid terug bij Jelle en Missy. Missy gaat klimmen en Jelle heeft een Belg-collega voor eten uitgenodigd. Heerlijke quich en veel gelul over promoveren en dat proces, zeg maar... Ik weet niet of ik er door werd geïnspireerd eigenlijk. Ook nu gaan we weer de stad in. We zouden oud-CS'ers ontmoeten in een jazz club. Deze blijkt prijzig voor entree te zijn en dus zetten we ons neer op een terras met zicht op Norte Dame inclusief boom ervoor. Een vrouw zingt erg mooi met de piano mee. Missy komt later ook. De anderen bleken niet van thuis vertrokken te zijn vanwege te veel voorbereidingen. Dat kan natuurlijk ook. De volgende ochtend is het dan al opeens de dag die ik hierboven beschreven heb! Ow, ja. Dit vond ik wel een mooie foto van de boekenwinkel Shakespear en co. Dank aan Jelle.

Bijna vakantie!

Jajaja, eindelijk is het dan bijna zover. Nog eens een zomervakantie in Nederland. Wel even heel anders dit keer weer. Want Lena is van me weggevlucht naar de dzungel van Ecaudor, waar ze onderzoek doet. Weer zware dagen voor me dus. Het weer is deze zomer wel perfect met erg veel zon en hoge temperaturen. Heerlijk, jammer dat ik die niet kan delen...
Hoe het alles ook zij, barbeques vieren hoogtij, zon wordt opgezocht langs de zeeuwse kust bij ouders met het jaarlijkse verjaardagsfeest en een weekend relaxen. Ook was er dit jaar voor het eerst de Nijmeegse vierdaagse feesten. Best leuk. De Nijmegen crew is alive and kicking.
Daarnaast de paar keren dat er weer tijd is om op de fiets te springen. Eenmaal ging het naar Kasteel Doornenburg en het Fort bij Pannerden. Hieronder een kort foto-relaas:

De kerk van Homoet blijft inspireren. Briljant gebouwtje vind ik. Ook door de dramatische setting.

Impressies van het kasteel. Eigenlijk is vooral de voorburcht indrukwekkend. Hier is Floris opgenomen. Tevens is het kerkje het enige dat gespaart is gebleven door de engelsen. De rest is na WO2 opnieuw opgebouwd...

Het einde van de NEderlandse natuur, opgeslokt in de kruising Pannerdse kanaal en Waal.

Tja, dan zijn er daarnaast uiteraard de wekelijkse barbecues, waarbij het vlees en de alcohol rijkelijk stromen mag. Nog betrekkelijk weinig terrasjes gepakt eigenlijk, maar ook daar komt het af en toe toch goed mee. In utrecht met Koen uiteraard bij Slok en thuis; maar afgelopen week ook met Peter langs de Oude Draak en later op het Ledig Erf. Ja mooie zaken als het weer super is. Nu wil het heel af en toe keihard regenen. Wonderbaarlijk kon ik vandaag tijdens een lekkere fietstocht naar Tiel alle druppels te snel af zijn. Tiel zelf maakte me niet echt warm of koud. Weer zo een stad waar ooit eens een bloeiende joodse gemeenschap was, maar die nu verdwenen is en ook echt niet terug gekeerd. Zo vaak kom je dat hier in NL tegen, dat het me nu wel een heel klein beetje begint op te vallen. De achteraf gelegen synagoge was nu een moskee voor Mollukers. Het wil verkeren! Het streekmuseum had me bijna overgehaald naar binnen te gaan, maar ik kreeg weinig goede gevoelens van de stad en wilde eigenlijk snel weer weg. Een vergeten en verloren stad, als je het mij vraagt. Plebs, buitenlanders en leegheid. Ooit een grote stad, maar nu een betekenisloos provinciestadje zonder enige elan. Er moet wel worden gezegd dat de Take 3 een mooie vinding was die ik niet eerder had gezien of geproefd. Bij een chinees snackbar vond ik immers dit gerecht bestaande uit twee soorten slush pup getopt met een toef soft ijs. Lekker! Toch nog een foto (van het regentenhuis met mooie tuin):

Nu is het officieel vakantie. Twee weken rust en avontuur. Zonder me vriendin, wat ik echt superjammer vind, maar tja, die zit nog in Ecaudor. Na terugkomst van vakantie is ze gelukkig snel weer thuis! Eerst twee weken twee vakanties vieren. Je ziet ze wel weer verschijnen hier.