De reis van Madras naar Bombay

Ik zal hier een kort verslag geven van mijn India-reis... Een foto en een (of een paar) zin uit mijn dagboek voor elke dag. Wanneer je aan India denkt en het als een leuk vakantieland ziet denk dan wel even aan het volgende: India heeft heerlijk voedsel, maar houd rekening met schijterij en maagkrampen na elke maaltijd (goed om af te vallen overigens). uit rusten op vakantie in India is onmogelijk, ze zijn 24/7 om je heen! Onder de indruk raken van armoede is hier out of the question; de armoede hier is echt en verre van romantisch. Om spiritueel te groeien hier komen= tja... India is idioot. Een vakantie nemen na door India gereisd te hebben is advisable. Ik heb er in ieder geval enorm van genoten!

Dag 1 (5-6): Tanjore

Dag 2 (6-6): Vailankanni
Doe zoals de Indiers doen! Toch weet ik niet of dit de ware beweegreden is om op de eerste zondag van de Juni maand in dit katholieke bedevaartsoord te zijn. Ik voel me ietwat alleen en verloren tussen al die Indiers.

Dag 3 (7-6): Trenquebar
Trenquebar voldoet aan haar verwachting: een zonnig laid-back kolonistendorpje.

Dag 4 (8-6): Kumbakonam
De tempel hier is indrukwekkend. De eerste van de velen...

Dag 5 (9-6): Darasuram
Met al die tempels hier en daar, blijft het me toch altijd weer indruk geven hoe heilig deze plekken aanvoelen.

Dag 6 (10-6): Pulicat
Het was niet heel makkelijk de juiste bus te vinden; de dienstdoende hulp vroeg me ietwat vertwijfeld wat ik daar in hemelsnaam doen wilde. Na een uur wachten stapte ik in de juiste bus 58B en twee uur later werd ik op de plaats van bestemming gedropt... letterlijk gedropt. End of the line. Indian fisherman.

Dag 7 (11-6): Madras
Ook vandaag weer een avontuurlijke dag: op zoek naar St. Thomas.

Dag 8 (12-6): Mysore
Ik ontmoet een 28-jarige Zuid-Koreaan, met wie ik de rest van de dag optrek. Samen genieten we van het paleis , de toeristische markt en eten heerlijke Zuid-Indische meals.

Dag 9 (13-6): Saravana Belagola
Een erg intensieve dag naar de onuitspreekbare plaats Saravana Belagola. Hier is een Jain tempel met een naakte Jain-gast.

Dag 10 (14-6): Reisdag
Vandaag een lange vermoeiende reis: 12 uren lang in een Government bus.

Dag 11 (15-6): Hampi
Toeristische dingen zijn over het algemeen een beetje saai om te doen. Erg mooi!
Niks en dan ook niks geen stijl in Hampi Bazar; alleen de focus op domme toeristen, zoals ik.

Dag 12 (16-6): Bijapur
"What's your good name?" "Which country?" Het is fantastisch Hampi Bazar te hebben verlaten en terug in India te zijn.

Dag 13 (17-6): Bijapur
Deze stad staat bol van de enorme monumenten. De mensheid is idioot! Bovendien heeft de stad wel doede chai- en snackstands.

Dag 14 (18-6): Lonar
Ik zit hier op de rand van een enorm gat in de aarde.

Dag 15 (19-6): Reisdag
Verder ben ik blij de laatste lange busreis te hebben gehad.

Dag 16 (20-6): Aurangabad
Als laatste van de dag bezoek ik de Bibi-Qu-Maqbara, ofterwijl de poor man Taj Mahal. Dit gebouw vond ik echt superlief; de man moet een ware romanticus zijn geweest dit te bouwen voor zijn liefde.

Dag 17 (21-6): Ellora
Mijn gebeden tijdens het bezoek aan de laatste paar minuten van de mis moeten verhoord zijn geweest, want een knul heeft me het hele grottempel-complex laten zien inclusief alle Hindu-verhalen.

Dag 18 (22-6): Reisdag
Vandaag tweede klas reizen: hoofd uit het raam. Romatisch treinen.

Dag 19 (23-6): Bombay
Het is zo verwonderlijk: ik zit hier namelijk echt in Gandhi's bieb in Bombay, India. Jezus!

Dag 20 (24-6): Bombay
Vandaag mijn laatste dag in India. Nog even de sfeer opsnuiven en heerlijke snacks eten natuurlijk. De laatste uren gestreund op de boulevard, wat gelezen en een fast-food Chala Massala burger op.

Nog eens India!

FOTO'S VOLGEN LATER! EXCUSES!
India begint meer en meer te wennen. Het heeft zeker tijd nodig om ervan te houden, maar nu loop ik toch echt rond in een longi en ken wat basis Tamil! Te beseffen dat dat hier in India 1/5 van de wereldbevolking woontis behoorlijk shokkerend, te weten dat er geen MacDonalds in velden of wegen te bekennen is! Tijdens het drinken van mijn appy fiz vandaag merkte ik een verhaal over carpoolen op; dat dat zo goed is voor de aarde! Nou, dat is dus een overbodige boodschap hier. Ik verbaasde me in het Westen vaak over het feit dat er altijd maar een persoon in een auto zit, hier balanceren ze hele familie's en veestapels op een brommer! En de bussen... als je denkt dat-ie vol is, kan er nog makkelijk iemand bij! Zelf heb ik ook al een hellerit per auto doormaakt: acht mensen in een pinda is toch echt mogelijk, haha!
Elke dag loop ik in rust naar de Model Farm, waar ik wat vrijwilligerswerk doe. Getoeter is een constant feit, maar dat is niet zozeer omdat je op de weg loopt; het is meer een signaal: kijk ik kom. Verder moet je bij de tocht langs de weg eigenlijk meer oppassen aan de juiste kant van de weg te lopen: de verkeerde kant is namelijk openbaar toilet en ik ben er nog niet achter hoe iemand te groeten, die een grote boodschap aan het doen is.
Verder heb ik vandaag op de markt nieuwe sandalen gekocht: mijn slippers van Ma waren echt door, dus nu heb ik plastice Leather-look Indiase Opa-slippers, die hopelijk tot het eind van deze maand blijven leven. Terug van de markt werden we in Ullar (ons dorp) met luide Tamil muziek begroet. Onze tempel heeft de geluids-installatie, Joehoe! Want luide muziek zijn ze hier gek op: of er nu niemand naar luistert of een hele groep mensen met vuurwerk en lawaai omheen danst maakt niet heel veel uit.
De weekend-tripjes zijn nog steeds goed op dreef: vorige week zijn we in Cochin geweest. Kort enkele highlights: Nederlandse grafzerken, kaarten en heiligen in de kerk. Daarbij ook een joodse synagoge, chinese visnetten, waar je heerlijke vis kunt halen om die bij een restaurant te laten bakken (Geniaal!). Cochin is enorm laid back, maar door haar schone en stille karakter een beetje niet-Indisch. Bovendien bezorgde het me een kortstondige koorts en Dehli belly, wat zeer ongewenst is! Nu zit ik in een hill station: kodai kanal. Helemaal vol met Indische toeristen en erg koud en regenachtig. Maar de bergen zijn bijzonder mooi!
Nog een week werken op de model farm in Ullar en daarna begin ik al mijn rond reis. Een maand eerder dan gepland. Ik kijk echt enorm uit naar het rond reizen, want heb een paar zeer bijzondere plekken op het programma staan. Zie je later!

Nog een blik

Na een week in India te hebben vertoefd, is het verrassend hoe je je bijna geen andere wereld meer kunt voorstellen. De troep, de onmogelijke verkeersituatie's, de rochellende Indiers, de zoete geuren van wierook, komijn, stront en brand gemengd in een spannende cocktail, de koeien en waterbuffalo's op de wegen midden in de stad. Al die kleine variatie's op het leven in NL of Oz, ze zijn niet meer dan een fronsende wenkbrauw geworden. De keiharde Tamil muziek in de bus, die op top speed over de landwegen en door de steden raast. Pas op! Geen armen uit het raam houden hier, want anders wordt-ie er door het verkeer van de andere kant afgeraast.
Mijn stay hier lijkt al maanden te duren. Dit is gedeeltelijk te weiden aan het werk op de model farm. Projects Abroad heeft een iets andere perceptie van het woord vrijwilligerswerk dan mijn verwachting was. Ik zal me hier verder niet teveel over laten gaan.
In de middag is er veel vrije tijd. Af en toe zwemmen we in de waterput tegenover onze stay of lezen een boek. Soms ook gaan we er op uit en wandelen naar de omliggende dorpen. Er bizar is dat, omdat je de enige witte hier bent en iedereen erg geinteresseerd is. Vooral de kinderen!
Vorig weekend ben ik trouwens een stukje wezen rijden op een olifant en afgelopen weekend hebben we een grote Hindu tempel bezocht. Verder ontmoeten we veel vage onbegrijpende Indiers, en uiteraard altijd dat knotsgekke verkeer (ik kan er niet over op houden). India is zeker niet de plek om bij te komen of calvijnse werkspirit te zoeken! Het is anders, onverwacht. Het is enorm vermoeiend, stressvol, stinkend, suf, langzaam en snel. Het is ook idioot, grappig, bewonderingswaardig..., wenkbrauw fronzend! Het blijft een belachelijke opgave hier een goede impressie te geven.

Blik in een andere wereld

Hoi luitjes,

Kort berichtje vanuit een andere wereld. Dingen zijn gaan bewegen. Vorige week ben ik afgereisd naar Singapore. De tweede keer in Singapore was erg anders dan de eerste keer. Ik heb me ditmaal maar als een enorme toerist gedragen en het eiland Sakosa verkend. Dit staat vol attractie's. Het fort Silosa was erg interessant met wat WO2 geschiedenis en als je de enige bezoeker bent in de vroege ochtend krijg je erg veel aandacht. Het museum en de Merlion was allemaal grappig. Met kabelbaan ben ik toen weer terug naar de stad gegaan en daarna terug naar het vliegveld. Het was een snelle snapshot van het vakantie eiland, maar genoeg (hoewel ik nu wel spijt heb dat ik de luge en airlift niet gedaan heb!). />

Ensuite, ben ik naar Chennai gevlogen. Ik kan hier redelijk kort over zijn. Alles over India is onbegrijpelijk totdat je er opeens midden in zit. Ik heb werkelijk geen flauw idee hoe en wat te beschrijven. Ik zet een foto neer, maar het zegt geen drol eigenlijk. India is totaal niet wat je verwacht, en dat blijkt ook te gelden als je helemaal niks verwachtte, zoals in mijn geval. Mocht je meer willen weten van mijn avonturen in dit land, dan moet je maar even langs komen. Ik zal af en toe proberen kleine dingen te beschrijven en wat impressie's hier neer te zetten, maar verwacht dat het heel anders is, dan dat je ziet op de foto's en begrijpt vanuit mijn verhalen. Hoe het ook zij, na mijn eerste dagen in India, heb ik voornamelijk gereisd. Verder heb ik een olifantentochtje door een stukje achtertuin gemaakt en me verwonderd over alles en niets. Ik begrijp het hier nog steeds niet... Al die mensen, al die rommel, al die beesten, een gekkenhuis en zeker geen land voor de rustzoeker!

Kou in het oosten

Lieve bloglezers,

Deze keer eens wat anders: ik ben deze week richting de oostkust van Australia gevlogen om eens rond te neuzen in de stad Sydney en de Capital City van Australia.
Mijn eerste dag in Sydney werd verwelkomt met regen en kou. Het lijkt hier verdomd wel op Nederland! De stad is zeker een ware metropool! Ik had mijn slaapplaats bij een oude vriend van mijn CSIRO tijd geregeld (Andi) en het was erg goed om weer eens met hem bij te praten. Ik moet zeggen dat-ie in een heel leuke wijk woont; degelijk en vol met immigranten; dat staat garant voor gezelligheid en sfeer. Mijn eerste dag heb ik alle basics van de stad bekeken: de Rocks, de brug en het opera huis en in de middag ben ik op de boot naar Manly beach gesprongen. Via deze boottrip heb je een outstanding view on the city (thanks for the tip, Claire!). Bij Manly Beach heb ik een behoorlijke wandeltocht ondernomen langs de stijle rotskust met nog meer mooie uitkijken en een surfers' paradise. 's Avonds werd ik verwend met een heerlijk stuk varkensschouder en bijbehorende spratsels (of hoe die eier-mie ook mag heten...)! Een duits wintermaal. Andi heeft een jonge knaap van een jaar of zes, die echt lekker druk en praatgraag is. Frederick hield ons dus voor de rest van de avond wel in de weer, haha.
Dag twee was meer toeristisch sightsee-ing: botanical garden, de arcades, museums (contemporary arts & maritime), de monorail, etc. God, eigenlijk verrekte veel gedaan, zeg! Alhoewel Perth meer een Aussi-sfeer heeft, is Sydney zeker erg gaaf en de moeite voor een paar dagen dubbel en dwars waard.
En toen was het dan eindelijk tijd om de stad der steden te gaan bezoeken: de hoofdstad van heel Australia! Vroeg in de ochtend stapte ik op de trein en begon de vier en half uur durende tocht naar Canberra. Hier was het dus nog kouder! Gekkigheid! En er staan allemaal Europese bomen! En... nou, het deed me denken aan een grote versie van de Uithof, haha. Hoe dan ook, ik had afgesproken bij mijn oud-collega Dr. Mark Henry te overnachten. Hij was echter erg druk en de eerste dag was er dus slechts tijd voor de Telstra toren en 's avonds was Dr. uitgenodigd voor een maatlijd bij wat mensen. Uiteraard ging ik gezellig mee. Het diner was erg lekker, maar 'k voel me toch nooit helemaal op mijn gemak om zomaar binnen te vallen bij mensen die ik totaal niet ken, vooral wanneer dit high-class civilized people zijn! Perth is niet echt zo netjes...
Hoe dan ook, de volgende dag ben ik zelf met de fiets de stad in getrokken, want mijn gastheer leek erg druk met werk e.d. en dus wilde ik hem liever niet storen. Heb allerlei overheids-gebouwen bezocht: de War Memorial, het museum, de botanische tuinen, het old Parlement House etc. Ik was erg blij Robert te ontmoeten, en die heeft me bij het meeste van bovenstaande geweldig rond geleid. Een heerlijke pasta op een koude herfst avond met goed bier uit NSW in Roberts studentenwoning deed me helemaal terug gaan naar mijn eigen studie tijd! Briljant!
Het was een erg goede combi om zowel Sydney als Canberra te bekijken en ik moet zeggen een zeer geslaagde trip! Ik zal nu snel moeten rennen richting de bus, want anders mis ik de reis terug naar sydney en dan het vliegtuig terug naar Perth en dan het volgende avontuur.

Nog een Public Holliday!

Een korte post ditmaal. Afgelopen weekend was het weer eens een lang weekend. Allereerst was daar de ANZAC day celebration. Dit is de dodenherdenking / bevrijdingsdag van Australia. Samen met Ilse en Steven ben ik in de vroege ochtend uit de veren gegaan, om de dawn service in Kings Park bij te wonen. Dit event is in dezelfde trend als de dodenherdenking in NL, behalve dat ze dat hier niet om 8 uur 's avonds doen, maar om half zes 's ochtends. Het was behoorlijk indrukwekkend, hoewel ik moet zeggen dat het aangaan van het machtige sprinklersysteem in Kings Park een beetje jammer was. Ook wij kregen de volle laag en sinds er 40.000 mensen om je heen staan valt er weinig aan te doen om het vege lichaam te redden! Denk niet dat ik eerder op deze wijze de zon heb zien opkomen!
Ook hadden we dan eindelijk besloten om een wandeling in Avon Valley National Park te plannen. De reden waarom we nooit in dit park waren gekomen was simpel: er zijn niet echt duidelijke tracks. Dit betekende dat Neil zijn GPS uit de kast moest halen en we dwars door de bush met al diens spinnen, slangen en teken moesten banjeren! Samen met Rinskje, Steven, Agnes en Neil kon het avontuur gaan starten en erg gaaf was het! Vooral onze niet-geologe Rinskje vond de hele onderneming erg spannend; wie gaat er nu fucking lukraak door de heuvels wandelen en vertrouwen op zijn zwart apperaatje? Enfin, we overleefden de tocht naar de rivier en terug. Erg jammer dat Ilse het wegens ziekte aan haar voorbij moest laten gaan en natuurlijk die mijn-geoloog Alwin als altijd moest werken, haha! Een paar impressie's:

Paas Break & Blues 'n' Roots

Het Paas-weekend is een goed aanknopingspunt om er weer eens uit te gaan; Perth te ontvluchten.
Mocht het leven in Perth dan nog zo aangenaam zijn met sporten (zwemmen, een 10 km run, wandelen, fietsen, etc), werk (writing-course, nieuwe projecten) en wat relaxen; soms is het echt hard nodig om eruit te gaan. Vandaar het goede idee van ons nieuwe huisgenootje Rinskje om even op en neer te rijden naar Esperance, zo’n 700 km NE. Uiteraard moest dat dan wel gebeuren met de bejaarde Volkswagen bus, die niet veel sneller dan 90 km/h wil. Alwin moest helaas werken voor dit weekend, waardoor de arme jongen veel moois moest missen. Gelukkig is-tie er nu wel voor komende zaterdag op West Coast Blues ‘n Roots!

Enfin, het is erg veel om in een blogspot te vertellen, maar ik zal een poging doen de trip naar Esperance bondig te vertellen. We vertrokken op Goede Vrijdag, want dat is een vrije dag in WA. Rond kwart over zes / half zeven startte de motor al, zodat we op tijd bij onze eerste stop zouden aankomen: de Stirling Ranges. Volgens de geruchten zou het erg druk worden op de weg vanwege de Paas-vakantie. Dit was weer eens een typisch staaltje WA-terminologie: natuurlijk waren het aantal auto’s op de weg in geen vergelijking met een rustige zondag-ochtend op de Rotterdamse Ring! In alle rust kwamen we allereerst aan bij een Dutch Mill, welke door een locale Nederlander was gebouwd. Je moet toch wat…
Rond de middag kwamen we aan bij Bluff Knol, een knol van een berg! De hoogste van de Stirling Ranges met meer dan 1000 m boven NAP. Een pittige klim vulde het middag programma en een bijzonder bergachtige omgeving, welke on-Western Australisch aandoet. Met de nodige literaire stof van Piet Paaltjes onderweg behaalde we de top en genoten vol voldoening van de mooie wereld.

Ik ga snel verder na dag nummer twee, welke ons dichter bij Esperance moest gaan brengen. Na een zware rally over de pitoreske gravel road dwars door de Stirling Mountains, met kangaroo’s, eagles en adembenemende uitzichten, haalden we opgelucht adem toen we weer terug op de Albany Hwy reden. De kust van Albany vulde het middag programma. Alhoewel ik nu al twee keer de Gap heb gezien, blijft ze impressive met het enorme geweld van de elementen tegen het harde granietsteen. Een groep van tenminste tien tot dertig dolfijnen, welke vrolijk uit het water opsprongen maakte het beeld van de ruige ocean echt geweldig!
Helaas moesten we weer door en dus keerden we terug in Albany, waar we drie kwartier op een kopje koffie moesten wachten en nog wat laatste inkopen deden. De rest van de dag was een voortzetting van het rijden met de Volkswagen bus. We overnachtten op een lukrake parkeerplek aan de snelweg.

Het was een schitterende ochtend; de paas-zondag ochtend. Met het krieken van de dag gingen de ogen vanzelf open en vooral de totale stilte is erg indrukwekkend. Een laatste stuk naar Esperance wachtte ons die ochtend op. Esperance op de paas-morgen was surreal, bereisd, vreemd. We warden overvallen door een paasmarkt in het centrum met de meest vreemde figuren. Enfin, de koffie duurde hier drie kwartier en maakte ons nog niet echt “aware” van het alles.
Snel reden we door naar Cape Le Grand, waar de Frenchman Peak ons hoogtevrees gevoel behoorlijk op de proef stelde. Uiteraard lieten we ons niet kennen, maar deze klim is niet voor de zachten van hart! Dat is in ieder geval mijn mening (hebbende hoogtevrees…).
Na al het gezweet waren we blij om afkoeling te vinden op de stranden van Cape Le Grand: een tilogie op de stranden van Lucky Bay, Thistle Cove en Hellfire Bay deed ons uiteindelijk zelfs bibberen. De fawezigheid van de zon was dit weekend namelijk een andere bijzondere ervaring! Gelukkig deed het zand op de stranden ons flink bewegen: het bestaat namelijk uit felwit silt (extreme fijn zand), dat piept, squeeked en krast. Een muziekale tapdans doet het dus goed om weer warm te worden :P.
Laat in de namiddag keerden we terug en probeerden zo ver mogelijk op de terugweg te geraken. De keuze viel op een camping ergens aan de kust, welke na 8 km over een hobbelige gravle road met de vallende duisternis werd bereikt. Het bleek een local-camping te zijn, die propvol stond met allerlei typisch WA-figuren, welke dansend rond het vuur hobbelde, nacht vissen als favo hobbie hadden en op belachelijke vroege tijden al voor hun tent / jeep naast het vuur zaten. Een bijzondere ervaring wederom!

De terugreis werd slechts onderbroken door een bezoek aan Wave Rock (wat uiteraard weinig enthousiasme in ons deed opwekken) en de meer interessante Mulga Cave met diens aboriginal art en gnamma holes. Deze plek was zeker de extra 20 km dubbel en dwars waard! Het is grappig te realiseren dat vele toeristen de dagreis naar Wave Rock doen en dan ook echt alleen naar Wave Rock gaan; arme mensen… Maar goed, WA blijft verrassen…

Ik zou hier nu moeten stoppen en een nieuwe post starten, sinds Blues 'n' Roots weer een heel andere categorie verhalen is, maar om alles onoverzichtelijk te houden moet hier toch een paar lukrake opmerkingen worden neergekrabbeld over dit feest van muziek. Seasick Steve is de grootste verrassing. Samen met Charlie Parr trouwens. Beiden zijn oud-zwervers met duidelijk veel mentale probleme, maar muziek maken kunnen ze als de beste! John Butler Trio was wel aardig, maar geen impressive show, zoals een beetje te verwachten is van deze artiest. Ook Jason Mraz was wel gein, hoewel de gillende meisjes de muziek af en toe begonnen te overstemmen. Al met al was het weer een geniale dag! Ook niet te vergeten hier zijn de briljante collega's en diens vrienden van Alwin. Cheers! En de taxistand van Freo...
De dag erna was het dan weer eens tijd voor een echte Mackie Barbie met lekker voedsel en teveel eten. Mooie nineties muziek-quizen, mensen met bijzonder gaaf nieuws en allerlei andere rarigheden. De volgende dag was er nog genoeg vlees over om ook op werk een Barbie aan te steken. Mooie shit! WA en barbie's blijven onlosmakelijk verbonden.