Paas Break & Blues 'n' Roots

Het Paas-weekend is een goed aanknopingspunt om er weer eens uit te gaan; Perth te ontvluchten.
Mocht het leven in Perth dan nog zo aangenaam zijn met sporten (zwemmen, een 10 km run, wandelen, fietsen, etc), werk (writing-course, nieuwe projecten) en wat relaxen; soms is het echt hard nodig om eruit te gaan. Vandaar het goede idee van ons nieuwe huisgenootje Rinskje om even op en neer te rijden naar Esperance, zo’n 700 km NE. Uiteraard moest dat dan wel gebeuren met de bejaarde Volkswagen bus, die niet veel sneller dan 90 km/h wil. Alwin moest helaas werken voor dit weekend, waardoor de arme jongen veel moois moest missen. Gelukkig is-tie er nu wel voor komende zaterdag op West Coast Blues ‘n Roots!

Enfin, het is erg veel om in een blogspot te vertellen, maar ik zal een poging doen de trip naar Esperance bondig te vertellen. We vertrokken op Goede Vrijdag, want dat is een vrije dag in WA. Rond kwart over zes / half zeven startte de motor al, zodat we op tijd bij onze eerste stop zouden aankomen: de Stirling Ranges. Volgens de geruchten zou het erg druk worden op de weg vanwege de Paas-vakantie. Dit was weer eens een typisch staaltje WA-terminologie: natuurlijk waren het aantal auto’s op de weg in geen vergelijking met een rustige zondag-ochtend op de Rotterdamse Ring! In alle rust kwamen we allereerst aan bij een Dutch Mill, welke door een locale Nederlander was gebouwd. Je moet toch wat…
Rond de middag kwamen we aan bij Bluff Knol, een knol van een berg! De hoogste van de Stirling Ranges met meer dan 1000 m boven NAP. Een pittige klim vulde het middag programma en een bijzonder bergachtige omgeving, welke on-Western Australisch aandoet. Met de nodige literaire stof van Piet Paaltjes onderweg behaalde we de top en genoten vol voldoening van de mooie wereld.

Ik ga snel verder na dag nummer twee, welke ons dichter bij Esperance moest gaan brengen. Na een zware rally over de pitoreske gravel road dwars door de Stirling Mountains, met kangaroo’s, eagles en adembenemende uitzichten, haalden we opgelucht adem toen we weer terug op de Albany Hwy reden. De kust van Albany vulde het middag programma. Alhoewel ik nu al twee keer de Gap heb gezien, blijft ze impressive met het enorme geweld van de elementen tegen het harde granietsteen. Een groep van tenminste tien tot dertig dolfijnen, welke vrolijk uit het water opsprongen maakte het beeld van de ruige ocean echt geweldig!
Helaas moesten we weer door en dus keerden we terug in Albany, waar we drie kwartier op een kopje koffie moesten wachten en nog wat laatste inkopen deden. De rest van de dag was een voortzetting van het rijden met de Volkswagen bus. We overnachtten op een lukrake parkeerplek aan de snelweg.

Het was een schitterende ochtend; de paas-zondag ochtend. Met het krieken van de dag gingen de ogen vanzelf open en vooral de totale stilte is erg indrukwekkend. Een laatste stuk naar Esperance wachtte ons die ochtend op. Esperance op de paas-morgen was surreal, bereisd, vreemd. We warden overvallen door een paasmarkt in het centrum met de meest vreemde figuren. Enfin, de koffie duurde hier drie kwartier en maakte ons nog niet echt “aware” van het alles.
Snel reden we door naar Cape Le Grand, waar de Frenchman Peak ons hoogtevrees gevoel behoorlijk op de proef stelde. Uiteraard lieten we ons niet kennen, maar deze klim is niet voor de zachten van hart! Dat is in ieder geval mijn mening (hebbende hoogtevrees…).
Na al het gezweet waren we blij om afkoeling te vinden op de stranden van Cape Le Grand: een tilogie op de stranden van Lucky Bay, Thistle Cove en Hellfire Bay deed ons uiteindelijk zelfs bibberen. De fawezigheid van de zon was dit weekend namelijk een andere bijzondere ervaring! Gelukkig deed het zand op de stranden ons flink bewegen: het bestaat namelijk uit felwit silt (extreme fijn zand), dat piept, squeeked en krast. Een muziekale tapdans doet het dus goed om weer warm te worden :P.
Laat in de namiddag keerden we terug en probeerden zo ver mogelijk op de terugweg te geraken. De keuze viel op een camping ergens aan de kust, welke na 8 km over een hobbelige gravle road met de vallende duisternis werd bereikt. Het bleek een local-camping te zijn, die propvol stond met allerlei typisch WA-figuren, welke dansend rond het vuur hobbelde, nacht vissen als favo hobbie hadden en op belachelijke vroege tijden al voor hun tent / jeep naast het vuur zaten. Een bijzondere ervaring wederom!

De terugreis werd slechts onderbroken door een bezoek aan Wave Rock (wat uiteraard weinig enthousiasme in ons deed opwekken) en de meer interessante Mulga Cave met diens aboriginal art en gnamma holes. Deze plek was zeker de extra 20 km dubbel en dwars waard! Het is grappig te realiseren dat vele toeristen de dagreis naar Wave Rock doen en dan ook echt alleen naar Wave Rock gaan; arme mensen… Maar goed, WA blijft verrassen…

Ik zou hier nu moeten stoppen en een nieuwe post starten, sinds Blues 'n' Roots weer een heel andere categorie verhalen is, maar om alles onoverzichtelijk te houden moet hier toch een paar lukrake opmerkingen worden neergekrabbeld over dit feest van muziek. Seasick Steve is de grootste verrassing. Samen met Charlie Parr trouwens. Beiden zijn oud-zwervers met duidelijk veel mentale probleme, maar muziek maken kunnen ze als de beste! John Butler Trio was wel aardig, maar geen impressive show, zoals een beetje te verwachten is van deze artiest. Ook Jason Mraz was wel gein, hoewel de gillende meisjes de muziek af en toe begonnen te overstemmen. Al met al was het weer een geniale dag! Ook niet te vergeten hier zijn de briljante collega's en diens vrienden van Alwin. Cheers! En de taxistand van Freo...
De dag erna was het dan weer eens tijd voor een echte Mackie Barbie met lekker voedsel en teveel eten. Mooie nineties muziek-quizen, mensen met bijzonder gaaf nieuws en allerlei andere rarigheden. De volgende dag was er nog genoeg vlees over om ook op werk een Barbie aan te steken. Mooie shit! WA en barbie's blijven onlosmakelijk verbonden.

Een duikboot en meer

De afgelopen twee weken stonden in het teken van werken in het office en het bezoeken van musea in het weekend. O, en niet te vergeten, het luisteren naar muziek tijdens gratis community concerts. Hier zullen enkele mensen in NL nog wel wat van merken...
Het eerste museum dat op het programma stond was in de havenstad Fremantle. Eindelijk was het Round House open, dus zonder aarzelen heb ik hier een bezoek aan gebracht. Deze kleine ronde constructie is de oudste permanente constructie in de verre omgeving en was een gevangenis. Erg klein voor de vele convicts die hier heen kwamen, leek me.
Hierna ben ik doorgelopen naar het Marine museum, wat ik over heb geslagen, maar alleen een bezoek heb gebracht aan een duikboot, die er naast lag (zie ansichtkaart). Dat was erg leuk, moet ik zeggen. Beetje weinig leefruimte alleen.
Een week later (afgelopen weekend dus!), mocht ik voor het eerst van mijn leven een gold pour aanschouwen in de Perth Mint. Het blijft indrukwekkend hoe zwaar een stuk goud eigenlijk is en hoeveel beveiliging er voor een geelkleurige steen uit de kast wordt gehaald. Ik mocht hier dus geen foto's maken. Wel buiten het gebouw, zoals de foto boven deze blog bewijst. Joepie!
Het bezoek aan het Gravity Discovery Centre nabij Gingin, samen met Ilse en Steven, was een ander klaterend succes. Ik kon me eigenlijk niet voorstellen dat het GDC echt de moeite waard zou zijn, sinds het in the middle of nowhere ligt. Het was er echter behoorlijk druk en het duurde meer dan een halve dag voordat alles gedaan / gezien was. Je leert er veel over gravity waves, de cosmologie, mooie foto's van de sterrenhemel, leuke speeltjes, Black holes, de snelheid van het geluid en de snelheid van een vallend object. Het meest aantrekkelijke van dit museum / scientific centre is namelijk een leaning tower. Nagemaakt van de toren van pissa, waar Galilleo zijn val experiment had gedaan. Wij mochten dus water ballonnen naar beneden gooien. En inderdaad, hoe groot ze ook waren, allemaal vielen ze even snel! Blijft toch wel interessant eigenlijk. De bushwalk bij het museum was ook erg aantrekkelijk, ondanks de veertig graden (Ilse en Steven wilden liever aan de tekentafel, kleurplaten tekenen). Echo-ende grond, oeroude bomen, aboriginal bomen etc, etc! Het was dus zowaar echt leuk, dat Gravity Discovery Centre, ondanks de totale vaagheid rondom deze plek.

De maand Februari in een peulenschil

De maand februari is een heel mooie maand in Perth geworden. Geen enorme hittegolven, rustig werk en veel leuke alledaagse dingen. Het is ook de laatste maand geworden dat Babet in Perth op Mackie Street woonde (voor een tijdje?). We hebben ons een makkelijke levensstijl gewend gemaakt met veel zwemmen in de avonden, wat uitjes hier en daar, geregeld een vrije dag doordeweeks en weekenden gevuld met fietsen, wandelen en roadtrips. Ik kan dit niet allemaal hier gaan verantwoorden, omdat ik te ver achterloop op deze blog. Enkele hoogtepunten kan ik natuurlijk nog wel aanstippen.
Ergens midden in de week aan het begin van deze maand waren Babet en ik op het idée gekomen om naar de volle maans-opkomst te gaan kijken vanaf een kale bergtop. Om een uur of vijf reden we dus in Alwin’s Honda richting de heuvels om na een zware klim van twee uur op de graniettop van Mt Cuthbert te arriveren. Net op tijd voor de zonsondergang en de maansopkomst. Dit was erg mooi en een impressie van deze plek kan op onderstaande foto misschien een klein beetje worden gevat. Deze foto is dan wel van de (koude) ochtend erna. Om half elf was ik terug op werk; achter een computer de dag weg te tikken.Er waren uiteraard meer wandelingen op vrije dagen door de Perth Hills, maar die kan ik hier evenmin allemaal behandelen. Vandaar de volgende nietszeggende namen: Carrinyah trail en JhonForrest National Park waren de twee belangrijksten. Zie onder voor een foto-impressie van beide gebieden: Ook zijn we deze maand maar liefst tweemaal richting York en de wheatbelt gereden. Allereerst samen met Rinskje (huidige nieuwe huisgenote): Bijna zagen we hier het spook van de lokale pub in Green Hills. Ze voelde in ieder geval aanwezig... griezel... Later, in Babet’s laatste weekend te Perth, zijn we nog eens met Ilse en haar vriend Steven gegaan:Deze laatste roadtrip leken de krachten van boven ons iets te willen laten zien, want een ware wolkbreuk veranderde de droge wheatbelt voor enkele minuten in een watervlakte. Regenbuien nabij York, wat ook tijdens Babet’s allereerste roadtrip het geval was! Zie enkele blogspots terug (Maart of April 2008). Een gesloten cirkel lijkt het wel nu het dus ook tijdens Babet’s laatste roadtrip voor vertrek naar Borneo gebeurd… De regenwolken boven het wheatbelt-landschap waren in ieder geval wel erg indrukwekkend:De langste en meest interessante roadtrip deze maand was echter de trip naar het zuidwesten samen met Babet en Ilse (Steven moest helaas afhaken). Vrijdagavond vertrokken we naar Bunburry, waar we de volgende ochtend de Bunburry basalt aanschouwden:Maar mooier en spannender zijn natuurlijk de bossen rond Pemberton en Denmark, waar we uiteindelijk de nacht doorbrengen in een relaxe chalet. Regendruppels in de avond laten ons zien waarom we niet helemaal in het zuidwesten vanWA wonen! Alhoewel het rijden over de dirt roads tussen de gigantische bomen in Shannon park misschien het meest indrukwekkend was, zijn de meer toeristische attractie’s uiteraard makkelijk op de foto te krijgen. Zo heb ik hier dus (weer) foto’s van de tree top walk en de Valley of the Giants geplaatst:
De volgende dag ging het verder richting Green’s Pool (voor een duik of een langdradig gesprek met een random Duitser): Albany en haar woeste kust geleek de heimat door alle regen, maar blijft toch altijd een groot spektakel. Ronde rosten steken hier de oceaan in en lijken de golven uit te dagen. Enkele mooie foto’s:Ik geloof dat ik met deze immense blog post wel weer even genoeg leesvoer heb gegeven. Misschien had ik hier Alwin’s techniek moeten inschakelen met het publiceren van meerdere blogposts…

Tweemaal Margareth River

Afgelopen twee weken ben ik maar liefst tweemaal naar de populaire zomerbestemming Margareth River geweest. Een kort verslag…
Allereerst was daar het retreat van Pennington Scott. Een gezellige drie dagen, waarin we onze collega’s nog eens iets beter leerden kennen door middel van bedrijfsevaluatie, brainstorm sessie’s, personality tests, de avonduren met een drankje en spotlight-spelletjes. Naast het werken voor het bedrijf op het bijzonder schilderachtige estate-je van de baas, was er op de vrije zaterdag een half dagje abseilen gepland. Mijn hoogtevrees heeft het nog nooit zo duidelijk onder ogen moeten zien! Een eerste abseilwand was voor oefening, de tweede ook, maar de derde was de echte abseiling van bijna veertig meter in de Bridal Cave. Mijn eerste poging stranded, ik kon het gewoonweg niet aan. De tweede poging moest ik wel: ik was immers de laatst overgeblevenen op grondnivo! De foto’s zeggen genoeg lijkt me.
Gellukkig was er daarna ook een tijd van uitrusten door zee, golven en later een heerlijke BBQ, curry en mojito’s, die vakkundig doorcollega Phil warden gebrouwen. Al met al was het supergezellig en lijkt er zelfs toekomst in het kleine consultantbedrijfje te zitten!


Doordat ik tijdens de retreatook een weekend met mijn collega’s opgescheept zat, vond ik wel dat ik het recht had om later in de week een paar vrije daagjes op te nemen en lekker met Babet een stuk te gaan fietsen. Planning was om naar Northam te fietsen over de zogenoemde Kep-track, maar na hetzelfde dorpje tweemaal achtereen binnen te rijden van twee kanten gaven we het maar op. We hadden iets van twee uur een rondje gereden en we waren al laat vertrokken. In het stijlvolle Mahagony Inn lieten we ons een werkelijk sublieme maaltijd opscheppen (dit was het beste eten dat ik sinds het pannekoeken-restaurant in Utrecht gegeten had!). De Mahogony Inn is een oude herberg (plusminnus sinds 1840), welke vernoemd is naar de Swan Mahagony; de Jarrah en Karri bomen van de Perth Hills. De volgende dag vervolgden we onze weg via de dam Mundaring Weir (zie voorgaande posts), een stuk van het mountainbike trail Munda Biddi en Kalamunda naar de Zigzag Road. Dit is een smalle weg over de oude spoorlijn, die met lange haarspeldbochten de Perth Hills afdaald.
Het weekend stond een concert van de Waifs op het programma. Dit is een Aussi folk/country bandje, gevormd door twee zussen en een ex-vriendje. Zoals ze ook al een jaar eerder gedaan hadden speelden ze op het Leeuwin Estate, een grote winery omringd doorknoestige, grote Karri bomen is. De weg erheen maakten we een stop op de Busselton Jetty, de een-na-langste pier op aarde en overnachten we bij kenissen van de driver. Ook hier werd spotlight gespeelt, echter zonder spotlight. Wederom kwam ik zodoende terecht in een bijzondere mooie woonomgeving. Enkele bezoeken aan wineries zorgden voor voldoende aanvulling op de wijnvoorraad. Helaas verliep deze trip niet helemaal vlekkeloos, vanwege spanningsbogen mbv botsende karakters.

Terugkomst op maandag was het Australia Day. Mijn ouders kunnen deze grote feestdag vast nog goed herrinneren! Ditmaal waren er geen treinen vol zingende Aussi’s nodig om bij de place to be aan te komen: we rolden simpelweg het huis uit en zochten een mooie spot uit langs de rivier. Een picknickje mee en wachten tot het spektakel begint: Perth heft namelijk het grootste vuurwerk van de hele wereld op Oz-Day! Na de vliegtuig show, rond negen uur, barstte het los. Ondanks het feit dat we op een redelijke afstand van het vuurwerk zaten, blijft het een groot gebeuren. Na afloop zijn er dan natuurlijk nog de al die idiote drunken Australiers, die ook een show an sich zijn, haha.Nu zijn we weer terug op office. De festiviteiten zijn langzaam aan het verminderen. Geen public holliday’s meer, gewoon hard werken aan de projecten. Nu ja, komende zondag wacht nog wel de Big Day Out op ons .

Nummer een van het jaar tweeduizendennegen

Welkom terug op deze blog voor het jaar 2009! Ik hoop dat iedereen zonder kleerscheuren en wereldrampen in het jaar voor 2010 is gerold. Ik wens een ieder een mooi nieuw jaar toe. Voor mij was 2008 een bijzonder jaar en de toekomst wacht ik in spanning af.

De laatste maand van 2009 heb ik nog enkele avonturen beleefd in Oz. Allereerst was er het zeekajak avontuur naar Penguin Island. Vroeg in de ochtend moesten Babet en ik klaar staan om opgehaald te worden door een busje, welke ons als enige naar Rockingham aan de kust bracht. Daar wachtten ons nog drie Japanners op. Onze reisleider was waarschijnlijk het jongste lid van het team, maar wist veel te vertellen onderweg.Ook regelde hij een mooie lunch en gaf echt de typisch WA-instelling van "hang loose" en "relax living" over. Met een gestage peddeltred was onze eerste stop bij Seal Island, dit miniscule eilandje herbergde een stuk of vijf Australian Sealions en omdat we er niet op mochten, peddelde we er maar omheen, volgens het idee van Babet, waar de reisleider wel mee eens was.De volgende stop was Penguin Island. Hier wandelden we een rondje, vonden wat slapende Penguins onder de trappen, avaloni-schelpen en allerlei vogelsoorten. Het voeden van enkele gestrandde penguins in het centrum was het hoogtepunt van dit eiland. Heel grappig en relax allemaal. Een snorkelsessie viel me nogal tegen, vanwege een kort-ademigheid, welke ik niet eerder had ervaren. De terugreis met een verbandde rug en een zeer uitgerust gevoel bracht ons weer terug in WA, op het vaste land.

Na dit peddel-avontuur hebben we nog enige wandelingen gemaakt, zoals in Serpentine Park, samen met de hele PErth groep. Dat was erg gezellig! Lekker wandelen in veertig graden en daarna een verfrissende duik.

Ook een bezoek aan een christelijk en een boedhistisch klooster op een zaterdag was erg verhelderend.


Nu komen we dan aan bij de afgelopen break: Kerst/oud-en-nieuw. De meesten mochten het verhaal al lezen op Alwin's blog en dus zal ik het hier kort houden.
Kerst stond, zoals gebruikelijk in OZ, in het teken van een woord: BARBIE! Ditmaal hebben we echt een sublieme BBQ gedaan, waarbij Babet en Alwin de sturende krachten waren met grootse en avontuurlijke kook-ideeen. Twee dagen hebben we kunnen genieten van al het lekkers, inclusief een heerlijke emmer Sangria.

Tussen kerst en oud-en-nieuw stond er een roadtrip richting Kalbarri op het programma. The Stockyard Gully caves deed de auto van Alwin behoorlijk kraken, vanwege de 4WD track. Zijn All-wheel drive lag vaak net iets te laag voor de pinnacle-achtige limestone rotsen. De grot was behoorlijk amazing; zo'n grote ondergrondse waterweg zien blijft spectaculeir, ook al stond er nu geen druppel water in.

In Kalbarri mochten we bij Casey pitten. Dat was allemaal erg luxe, maar het noorden is behoorlijk heet in vergelijking met Perth! Nog wat foto's van KAlbari NP dan maar, tijdens onze beklimming van een van de gorges...

Na drie dagen rijden, wachte 2009 op ons in Yanchep NP. Gewapend met BBQ spullen vertrokken we met zes man/vrouw sterk naar de populeire BBQ-spot van dit park. Tot een uurtje of tien/elf was het in dit park nog redelijk druk met familie's, die hier ook de NYE-avond doorbrachtten. Op het moment van twaalf uur zelf echter, hadden we het park voor ons alleen en mochten de kurken knallen. Een waardig einde van een bijzonder jaar.



Om deze blog helemaal up to date te hebben, moet ik nog even wat kwijt over het begin van 2009: allereerst een twee daagse wandeling door de PErth Hills op de track waar ik al eerder mee gestart was: de Bibbulman. 65 km in twee dagen is toch weer wat teveel van het goede. Mooie bossen, granietbergen, kangaroo's en slangen.

Zondag stond in het teken van Summa Dayze: last minute actie om samen met Alwin, Babet, Brent en Serrana naar dit dance event in het midden van de stad te gaan: drie uur dansen op Armin van Buren en nog eens drie uur dansen op Ferry Corsten, met daar tussendoor knallen op Born Slippy van Underworld! Vette shit! JAhoe.