De maand Februari in een peulenschil

De maand februari is een heel mooie maand in Perth geworden. Geen enorme hittegolven, rustig werk en veel leuke alledaagse dingen. Het is ook de laatste maand geworden dat Babet in Perth op Mackie Street woonde (voor een tijdje?). We hebben ons een makkelijke levensstijl gewend gemaakt met veel zwemmen in de avonden, wat uitjes hier en daar, geregeld een vrije dag doordeweeks en weekenden gevuld met fietsen, wandelen en roadtrips. Ik kan dit niet allemaal hier gaan verantwoorden, omdat ik te ver achterloop op deze blog. Enkele hoogtepunten kan ik natuurlijk nog wel aanstippen.
Ergens midden in de week aan het begin van deze maand waren Babet en ik op het idée gekomen om naar de volle maans-opkomst te gaan kijken vanaf een kale bergtop. Om een uur of vijf reden we dus in Alwin’s Honda richting de heuvels om na een zware klim van twee uur op de graniettop van Mt Cuthbert te arriveren. Net op tijd voor de zonsondergang en de maansopkomst. Dit was erg mooi en een impressie van deze plek kan op onderstaande foto misschien een klein beetje worden gevat. Deze foto is dan wel van de (koude) ochtend erna. Om half elf was ik terug op werk; achter een computer de dag weg te tikken.Er waren uiteraard meer wandelingen op vrije dagen door de Perth Hills, maar die kan ik hier evenmin allemaal behandelen. Vandaar de volgende nietszeggende namen: Carrinyah trail en JhonForrest National Park waren de twee belangrijksten. Zie onder voor een foto-impressie van beide gebieden: Ook zijn we deze maand maar liefst tweemaal richting York en de wheatbelt gereden. Allereerst samen met Rinskje (huidige nieuwe huisgenote): Bijna zagen we hier het spook van de lokale pub in Green Hills. Ze voelde in ieder geval aanwezig... griezel... Later, in Babet’s laatste weekend te Perth, zijn we nog eens met Ilse en haar vriend Steven gegaan:Deze laatste roadtrip leken de krachten van boven ons iets te willen laten zien, want een ware wolkbreuk veranderde de droge wheatbelt voor enkele minuten in een watervlakte. Regenbuien nabij York, wat ook tijdens Babet’s allereerste roadtrip het geval was! Zie enkele blogspots terug (Maart of April 2008). Een gesloten cirkel lijkt het wel nu het dus ook tijdens Babet’s laatste roadtrip voor vertrek naar Borneo gebeurd… De regenwolken boven het wheatbelt-landschap waren in ieder geval wel erg indrukwekkend:De langste en meest interessante roadtrip deze maand was echter de trip naar het zuidwesten samen met Babet en Ilse (Steven moest helaas afhaken). Vrijdagavond vertrokken we naar Bunburry, waar we de volgende ochtend de Bunburry basalt aanschouwden:Maar mooier en spannender zijn natuurlijk de bossen rond Pemberton en Denmark, waar we uiteindelijk de nacht doorbrengen in een relaxe chalet. Regendruppels in de avond laten ons zien waarom we niet helemaal in het zuidwesten vanWA wonen! Alhoewel het rijden over de dirt roads tussen de gigantische bomen in Shannon park misschien het meest indrukwekkend was, zijn de meer toeristische attractie’s uiteraard makkelijk op de foto te krijgen. Zo heb ik hier dus (weer) foto’s van de tree top walk en de Valley of the Giants geplaatst:
De volgende dag ging het verder richting Green’s Pool (voor een duik of een langdradig gesprek met een random Duitser): Albany en haar woeste kust geleek de heimat door alle regen, maar blijft toch altijd een groot spektakel. Ronde rosten steken hier de oceaan in en lijken de golven uit te dagen. Enkele mooie foto’s:Ik geloof dat ik met deze immense blog post wel weer even genoeg leesvoer heb gegeven. Misschien had ik hier Alwin’s techniek moeten inschakelen met het publiceren van meerdere blogposts…

Tweemaal Margareth River

Afgelopen twee weken ben ik maar liefst tweemaal naar de populaire zomerbestemming Margareth River geweest. Een kort verslag…
Allereerst was daar het retreat van Pennington Scott. Een gezellige drie dagen, waarin we onze collega’s nog eens iets beter leerden kennen door middel van bedrijfsevaluatie, brainstorm sessie’s, personality tests, de avonduren met een drankje en spotlight-spelletjes. Naast het werken voor het bedrijf op het bijzonder schilderachtige estate-je van de baas, was er op de vrije zaterdag een half dagje abseilen gepland. Mijn hoogtevrees heeft het nog nooit zo duidelijk onder ogen moeten zien! Een eerste abseilwand was voor oefening, de tweede ook, maar de derde was de echte abseiling van bijna veertig meter in de Bridal Cave. Mijn eerste poging stranded, ik kon het gewoonweg niet aan. De tweede poging moest ik wel: ik was immers de laatst overgeblevenen op grondnivo! De foto’s zeggen genoeg lijkt me.
Gellukkig was er daarna ook een tijd van uitrusten door zee, golven en later een heerlijke BBQ, curry en mojito’s, die vakkundig doorcollega Phil warden gebrouwen. Al met al was het supergezellig en lijkt er zelfs toekomst in het kleine consultantbedrijfje te zitten!


Doordat ik tijdens de retreatook een weekend met mijn collega’s opgescheept zat, vond ik wel dat ik het recht had om later in de week een paar vrije daagjes op te nemen en lekker met Babet een stuk te gaan fietsen. Planning was om naar Northam te fietsen over de zogenoemde Kep-track, maar na hetzelfde dorpje tweemaal achtereen binnen te rijden van twee kanten gaven we het maar op. We hadden iets van twee uur een rondje gereden en we waren al laat vertrokken. In het stijlvolle Mahagony Inn lieten we ons een werkelijk sublieme maaltijd opscheppen (dit was het beste eten dat ik sinds het pannekoeken-restaurant in Utrecht gegeten had!). De Mahogony Inn is een oude herberg (plusminnus sinds 1840), welke vernoemd is naar de Swan Mahagony; de Jarrah en Karri bomen van de Perth Hills. De volgende dag vervolgden we onze weg via de dam Mundaring Weir (zie voorgaande posts), een stuk van het mountainbike trail Munda Biddi en Kalamunda naar de Zigzag Road. Dit is een smalle weg over de oude spoorlijn, die met lange haarspeldbochten de Perth Hills afdaald.
Het weekend stond een concert van de Waifs op het programma. Dit is een Aussi folk/country bandje, gevormd door twee zussen en een ex-vriendje. Zoals ze ook al een jaar eerder gedaan hadden speelden ze op het Leeuwin Estate, een grote winery omringd doorknoestige, grote Karri bomen is. De weg erheen maakten we een stop op de Busselton Jetty, de een-na-langste pier op aarde en overnachten we bij kenissen van de driver. Ook hier werd spotlight gespeelt, echter zonder spotlight. Wederom kwam ik zodoende terecht in een bijzondere mooie woonomgeving. Enkele bezoeken aan wineries zorgden voor voldoende aanvulling op de wijnvoorraad. Helaas verliep deze trip niet helemaal vlekkeloos, vanwege spanningsbogen mbv botsende karakters.

Terugkomst op maandag was het Australia Day. Mijn ouders kunnen deze grote feestdag vast nog goed herrinneren! Ditmaal waren er geen treinen vol zingende Aussi’s nodig om bij de place to be aan te komen: we rolden simpelweg het huis uit en zochten een mooie spot uit langs de rivier. Een picknickje mee en wachten tot het spektakel begint: Perth heft namelijk het grootste vuurwerk van de hele wereld op Oz-Day! Na de vliegtuig show, rond negen uur, barstte het los. Ondanks het feit dat we op een redelijke afstand van het vuurwerk zaten, blijft het een groot gebeuren. Na afloop zijn er dan natuurlijk nog de al die idiote drunken Australiers, die ook een show an sich zijn, haha.Nu zijn we weer terug op office. De festiviteiten zijn langzaam aan het verminderen. Geen public holliday’s meer, gewoon hard werken aan de projecten. Nu ja, komende zondag wacht nog wel de Big Day Out op ons .

Nummer een van het jaar tweeduizendennegen

Welkom terug op deze blog voor het jaar 2009! Ik hoop dat iedereen zonder kleerscheuren en wereldrampen in het jaar voor 2010 is gerold. Ik wens een ieder een mooi nieuw jaar toe. Voor mij was 2008 een bijzonder jaar en de toekomst wacht ik in spanning af.

De laatste maand van 2009 heb ik nog enkele avonturen beleefd in Oz. Allereerst was er het zeekajak avontuur naar Penguin Island. Vroeg in de ochtend moesten Babet en ik klaar staan om opgehaald te worden door een busje, welke ons als enige naar Rockingham aan de kust bracht. Daar wachtten ons nog drie Japanners op. Onze reisleider was waarschijnlijk het jongste lid van het team, maar wist veel te vertellen onderweg.Ook regelde hij een mooie lunch en gaf echt de typisch WA-instelling van "hang loose" en "relax living" over. Met een gestage peddeltred was onze eerste stop bij Seal Island, dit miniscule eilandje herbergde een stuk of vijf Australian Sealions en omdat we er niet op mochten, peddelde we er maar omheen, volgens het idee van Babet, waar de reisleider wel mee eens was.De volgende stop was Penguin Island. Hier wandelden we een rondje, vonden wat slapende Penguins onder de trappen, avaloni-schelpen en allerlei vogelsoorten. Het voeden van enkele gestrandde penguins in het centrum was het hoogtepunt van dit eiland. Heel grappig en relax allemaal. Een snorkelsessie viel me nogal tegen, vanwege een kort-ademigheid, welke ik niet eerder had ervaren. De terugreis met een verbandde rug en een zeer uitgerust gevoel bracht ons weer terug in WA, op het vaste land.

Na dit peddel-avontuur hebben we nog enige wandelingen gemaakt, zoals in Serpentine Park, samen met de hele PErth groep. Dat was erg gezellig! Lekker wandelen in veertig graden en daarna een verfrissende duik.

Ook een bezoek aan een christelijk en een boedhistisch klooster op een zaterdag was erg verhelderend.


Nu komen we dan aan bij de afgelopen break: Kerst/oud-en-nieuw. De meesten mochten het verhaal al lezen op Alwin's blog en dus zal ik het hier kort houden.
Kerst stond, zoals gebruikelijk in OZ, in het teken van een woord: BARBIE! Ditmaal hebben we echt een sublieme BBQ gedaan, waarbij Babet en Alwin de sturende krachten waren met grootse en avontuurlijke kook-ideeen. Twee dagen hebben we kunnen genieten van al het lekkers, inclusief een heerlijke emmer Sangria.

Tussen kerst en oud-en-nieuw stond er een roadtrip richting Kalbarri op het programma. The Stockyard Gully caves deed de auto van Alwin behoorlijk kraken, vanwege de 4WD track. Zijn All-wheel drive lag vaak net iets te laag voor de pinnacle-achtige limestone rotsen. De grot was behoorlijk amazing; zo'n grote ondergrondse waterweg zien blijft spectaculeir, ook al stond er nu geen druppel water in.

In Kalbarri mochten we bij Casey pitten. Dat was allemaal erg luxe, maar het noorden is behoorlijk heet in vergelijking met Perth! Nog wat foto's van KAlbari NP dan maar, tijdens onze beklimming van een van de gorges...

Na drie dagen rijden, wachte 2009 op ons in Yanchep NP. Gewapend met BBQ spullen vertrokken we met zes man/vrouw sterk naar de populeire BBQ-spot van dit park. Tot een uurtje of tien/elf was het in dit park nog redelijk druk met familie's, die hier ook de NYE-avond doorbrachtten. Op het moment van twaalf uur zelf echter, hadden we het park voor ons alleen en mochten de kurken knallen. Een waardig einde van een bijzonder jaar.



Om deze blog helemaal up to date te hebben, moet ik nog even wat kwijt over het begin van 2009: allereerst een twee daagse wandeling door de PErth Hills op de track waar ik al eerder mee gestart was: de Bibbulman. 65 km in twee dagen is toch weer wat teveel van het goede. Mooie bossen, granietbergen, kangaroo's en slangen.

Zondag stond in het teken van Summa Dayze: last minute actie om samen met Alwin, Babet, Brent en Serrana naar dit dance event in het midden van de stad te gaan: drie uur dansen op Armin van Buren en nog eens drie uur dansen op Ferry Corsten, met daar tussendoor knallen op Born Slippy van Underworld! Vette shit! JAhoe.

****

Wegens de persoonlijke situatie zal deze blog wat stagneren. Dat wil zeggen geen lange fantastische verhalen, maar alleen wat foto's, waar men zelf een verhaal omheen mag verzinnen! Uiteraard wordt er nog altijd wel wat ondernomen met wandelingen en barbie's en andere gekke random dingen. Daarvan acte hieronder.

Afgelopen tijd heb ik mijn weekenden met wat verschillende collega's doorgebracht.
Allereerst Yanchep Park met Khosbhu en family.

Afgelopen weekend was ik met Mark op stap:

Ook dit weekend weer lekker aan de wandel geweest, ditmaal met beide collega's. Serpentine Park stond op het programma en leverde een behoorlijke middagwandeling op. Heerlijk nu de zomer weer start!
Beiden collega's werken momenteel niet meer bij PenningtonScott wegens de economische crisis.

Bezoek!

De eerste bezoekers zijn dan toch over de grote blauwe Oceaan gekomen. Maud en Jeroen (zusje van Babet met haar vriendje) wilden wel eens wat meer van het grote Zuidland weten. En ik denk dat ze dat behoorlijk goed bevallen is. Helaas is heteen hektische drukte op het werk en kon ik alleen de maandag vrij maken. Het weekend was er de Red Bull Air Races. Uiteraard konden we dit niet zomaar links laten liggen en samen met een paar andere hollanders (ze beginnen samen te klitten, die kaaskoppen) bewonderden we een heel laag vliegende F-18. Deze dingen maken dan echt een pokken herrie, zeg! Na deze hoofdpijn-veroorzakende bezigheid ging de weg dan toch eindelijk naar Fremantle. Het was lang geleden dat ik hier was geweest en als altijd doet dit stadje onder de rok van Perth het weer (wat weet ik niet). Zondag en maandag zouden er roadtrips worden gemaakt. Eerst naar Yanchep, ons trouwe parkje, waar we nu onderhand echt te vaak komen; en ook weer eens naar de pinnacles. De pinnacles zijn een van de meest bekende stukken steen in WA en we genoten van de kleine woestijn met haar vele foto mogelijkheden. Zie hieronder een paar impressie's:


Sinds het zo druk is op werk, houd ik het nu maar kort. Tot een volgende keer.

Cape to Cape (North)

De leuke uitstapjes zijn nog lang niet voorbij! Deze tijd van het jaar is perfect om een beetje rond te wandelen zonder overhit te raken of teveel regen op je rug te krijgen. Afgelopen break hebben we dan ook de rugzak gepakt en de stoute schoenen aangedan voor een stuk van de Cape to Cape track (Cape Naturalist naar Cape Leeuwin). De bus bracht ons naar het Zuidwesten, destinatie: Yallingup, een klein kustplaatsje met een actieve surferspopulatie. Het locale winkeltje gaf ons de laatste kans voor proviand. Een zuurdesembrood was het meest prominente item in store… Onze wandeling begon nu echt.
Een wolkenkleed bedekte de hemel en een azuurblauwe Oceaan beukte naast ons tegen de rotsen. De kust van het Leeuwin massief is uitermate mooi en geeft een sublieme afwisseling van lieve bloemenvelden en robuuste rotsformatie’s.
De eerste dag werd al meteen een behoorlijke test. De zon liet het grotendeels afweten en het terrain was veel op-en-neer. Het duurde dan ook uren voordat we onze tien kilometer hadden afgelegd. De werkelijk fantastische kampplaats in een beschutte duinvallei maakte alles weer goed. Een (heel) verfrissende duik in de oceaan aan ons prive strandje en een heerlijke campingmaaltijd van noodles en chips deed alle pijntjes als sneeuw voor de zon verdwijnen.
De volgende ochtend begon de zon terluiks door de wolkjes te schijnen terwijl wij aan ons ontbijtje van gebakken ham en eieren op het zuurdesembrood genoten. Enkele surfers waren al aan de horizon verschenen. Een zware dag volgde. Er was veel zonneschijn. Wederom was er de tweedeling van lief en stoer landschap, de vredige bloemendekens en de beukende oceaan.
Halverwege de dag ontwaarde zich aan ons een groep stilstaande kangoeroe’s. Vanwege hun formaat en de stille pose die ze aanhielden dacht ik in eerste instantie dat het hier om beelden ging. Gelukkig waarschuwde mijn vriendin me tijdig dat dit werkelijk levende wezens waren (voor in elkaar geschopt te worden door deze potige dieren). Riviertjes werden overgestoken, watervalletjes verstopte zich achter de duinen en menige hagedis of slang stoken ons pad over.
Afgepeigerd en uitgeput bereikte we het dorpje Gracetown. Er was hier bar weinig te beleven en dus drukten we nog even door tot in de duinen achter Gracetown. Hier zette we de tent op en genoten van een zonsondergang in de oceaan. Het was Babet’s arendsoog, die als eerste wijd opengespert over de oceaan staarde. Eerst waren het nog wolken van water die uit de zee spoten, maar toen kregen we het geluk om in de verte uit het water een enorm dier te zien opspringen: de walvissen trokken vanuit het Noorden naar de waters rond Antartica en hier zwemmen ze vlak langs de kust! Babet zag meer dan drie walvissen uit het water springen, zelf was ik er maar bij eentje monter genoeg om de hele walvis uit het water te zien komen en met een enorme plons terug te vallen. Een erg mooi gezicht. Helaas hebben we hier geen foto’s van kunnen nemen, sinds de meegenomen batterijen al voor gebruik leeg bleken te zijn!
De volgende ochtend leek het ons opnieuw tijd voor een heerlijk Oceaanduik, sinds de avond tevoren we hier geen tijd voor hadden ivm de walvissen. Not net voordat ik mijn grote teen in het koude water had kunnen zetten, schreeuwde Babet "HAAI!". Ze zag een vin uit het water komen tussen de golven. Na intensief kijken bleken er meer vinnen vlak voor de kust rond te zwemmen. In de golven zwommen een paar vrolijke dolfijnen! Deze derde en laatste dag was iets lichter dan de overige dagen: er waren minder duinen met mul zand en het pad liep een stuk landinwaarts, langs een sprookjesgrot waar het water uitstroomde en door moerasbossen. Ondanks onze vele pogingen om een foto hiervan te maken, gaven de batterijen ons geen kans...
Aangezien Babet duidelijk een hype wil beginnen met op sokken lopen (denk aan op de sokken door de douane en over een Amerikaans vliegveld rennen), deed ze ook op het laatste stuk van de tocht de schoenen uit om het allemaal op de sokken te doen. Voor ons zou de tocht stoppen in Margaret River ivm de tijd, dit is bijna halverwege. Zoals de naam al zegt is dit bij een rivier: het laatste obstakel was dan ook deze riviermonding over te steken. Hoewel de rivier ondiep was en op het eerste gezicht meer een beek lijkt,voelde we ons toch echte avonturiers na het oversteken van de watermassa, waarbij je soms diep in het beddingzand wegzakt.
Volgende break komen Maud en Jeroen bij ons langs; ik hoop dat we nu voldoende getrained zijn om hun bij te kunnen houden tijdens het drukke schema te Perth :D.