Nummer een van het jaar tweeduizendennegen

Welkom terug op deze blog voor het jaar 2009! Ik hoop dat iedereen zonder kleerscheuren en wereldrampen in het jaar voor 2010 is gerold. Ik wens een ieder een mooi nieuw jaar toe. Voor mij was 2008 een bijzonder jaar en de toekomst wacht ik in spanning af.

De laatste maand van 2009 heb ik nog enkele avonturen beleefd in Oz. Allereerst was er het zeekajak avontuur naar Penguin Island. Vroeg in de ochtend moesten Babet en ik klaar staan om opgehaald te worden door een busje, welke ons als enige naar Rockingham aan de kust bracht. Daar wachtten ons nog drie Japanners op. Onze reisleider was waarschijnlijk het jongste lid van het team, maar wist veel te vertellen onderweg.Ook regelde hij een mooie lunch en gaf echt de typisch WA-instelling van "hang loose" en "relax living" over. Met een gestage peddeltred was onze eerste stop bij Seal Island, dit miniscule eilandje herbergde een stuk of vijf Australian Sealions en omdat we er niet op mochten, peddelde we er maar omheen, volgens het idee van Babet, waar de reisleider wel mee eens was.De volgende stop was Penguin Island. Hier wandelden we een rondje, vonden wat slapende Penguins onder de trappen, avaloni-schelpen en allerlei vogelsoorten. Het voeden van enkele gestrandde penguins in het centrum was het hoogtepunt van dit eiland. Heel grappig en relax allemaal. Een snorkelsessie viel me nogal tegen, vanwege een kort-ademigheid, welke ik niet eerder had ervaren. De terugreis met een verbandde rug en een zeer uitgerust gevoel bracht ons weer terug in WA, op het vaste land.

Na dit peddel-avontuur hebben we nog enige wandelingen gemaakt, zoals in Serpentine Park, samen met de hele PErth groep. Dat was erg gezellig! Lekker wandelen in veertig graden en daarna een verfrissende duik.

Ook een bezoek aan een christelijk en een boedhistisch klooster op een zaterdag was erg verhelderend.


Nu komen we dan aan bij de afgelopen break: Kerst/oud-en-nieuw. De meesten mochten het verhaal al lezen op Alwin's blog en dus zal ik het hier kort houden.
Kerst stond, zoals gebruikelijk in OZ, in het teken van een woord: BARBIE! Ditmaal hebben we echt een sublieme BBQ gedaan, waarbij Babet en Alwin de sturende krachten waren met grootse en avontuurlijke kook-ideeen. Twee dagen hebben we kunnen genieten van al het lekkers, inclusief een heerlijke emmer Sangria.

Tussen kerst en oud-en-nieuw stond er een roadtrip richting Kalbarri op het programma. The Stockyard Gully caves deed de auto van Alwin behoorlijk kraken, vanwege de 4WD track. Zijn All-wheel drive lag vaak net iets te laag voor de pinnacle-achtige limestone rotsen. De grot was behoorlijk amazing; zo'n grote ondergrondse waterweg zien blijft spectaculeir, ook al stond er nu geen druppel water in.

In Kalbarri mochten we bij Casey pitten. Dat was allemaal erg luxe, maar het noorden is behoorlijk heet in vergelijking met Perth! Nog wat foto's van KAlbari NP dan maar, tijdens onze beklimming van een van de gorges...

Na drie dagen rijden, wachte 2009 op ons in Yanchep NP. Gewapend met BBQ spullen vertrokken we met zes man/vrouw sterk naar de populeire BBQ-spot van dit park. Tot een uurtje of tien/elf was het in dit park nog redelijk druk met familie's, die hier ook de NYE-avond doorbrachtten. Op het moment van twaalf uur zelf echter, hadden we het park voor ons alleen en mochten de kurken knallen. Een waardig einde van een bijzonder jaar.



Om deze blog helemaal up to date te hebben, moet ik nog even wat kwijt over het begin van 2009: allereerst een twee daagse wandeling door de PErth Hills op de track waar ik al eerder mee gestart was: de Bibbulman. 65 km in twee dagen is toch weer wat teveel van het goede. Mooie bossen, granietbergen, kangaroo's en slangen.

Zondag stond in het teken van Summa Dayze: last minute actie om samen met Alwin, Babet, Brent en Serrana naar dit dance event in het midden van de stad te gaan: drie uur dansen op Armin van Buren en nog eens drie uur dansen op Ferry Corsten, met daar tussendoor knallen op Born Slippy van Underworld! Vette shit! JAhoe.

****

Wegens de persoonlijke situatie zal deze blog wat stagneren. Dat wil zeggen geen lange fantastische verhalen, maar alleen wat foto's, waar men zelf een verhaal omheen mag verzinnen! Uiteraard wordt er nog altijd wel wat ondernomen met wandelingen en barbie's en andere gekke random dingen. Daarvan acte hieronder.

Afgelopen tijd heb ik mijn weekenden met wat verschillende collega's doorgebracht.
Allereerst Yanchep Park met Khosbhu en family.

Afgelopen weekend was ik met Mark op stap:

Ook dit weekend weer lekker aan de wandel geweest, ditmaal met beide collega's. Serpentine Park stond op het programma en leverde een behoorlijke middagwandeling op. Heerlijk nu de zomer weer start!
Beiden collega's werken momenteel niet meer bij PenningtonScott wegens de economische crisis.

Bezoek!

De eerste bezoekers zijn dan toch over de grote blauwe Oceaan gekomen. Maud en Jeroen (zusje van Babet met haar vriendje) wilden wel eens wat meer van het grote Zuidland weten. En ik denk dat ze dat behoorlijk goed bevallen is. Helaas is heteen hektische drukte op het werk en kon ik alleen de maandag vrij maken. Het weekend was er de Red Bull Air Races. Uiteraard konden we dit niet zomaar links laten liggen en samen met een paar andere hollanders (ze beginnen samen te klitten, die kaaskoppen) bewonderden we een heel laag vliegende F-18. Deze dingen maken dan echt een pokken herrie, zeg! Na deze hoofdpijn-veroorzakende bezigheid ging de weg dan toch eindelijk naar Fremantle. Het was lang geleden dat ik hier was geweest en als altijd doet dit stadje onder de rok van Perth het weer (wat weet ik niet). Zondag en maandag zouden er roadtrips worden gemaakt. Eerst naar Yanchep, ons trouwe parkje, waar we nu onderhand echt te vaak komen; en ook weer eens naar de pinnacles. De pinnacles zijn een van de meest bekende stukken steen in WA en we genoten van de kleine woestijn met haar vele foto mogelijkheden. Zie hieronder een paar impressie's:


Sinds het zo druk is op werk, houd ik het nu maar kort. Tot een volgende keer.

Cape to Cape (North)

De leuke uitstapjes zijn nog lang niet voorbij! Deze tijd van het jaar is perfect om een beetje rond te wandelen zonder overhit te raken of teveel regen op je rug te krijgen. Afgelopen break hebben we dan ook de rugzak gepakt en de stoute schoenen aangedan voor een stuk van de Cape to Cape track (Cape Naturalist naar Cape Leeuwin). De bus bracht ons naar het Zuidwesten, destinatie: Yallingup, een klein kustplaatsje met een actieve surferspopulatie. Het locale winkeltje gaf ons de laatste kans voor proviand. Een zuurdesembrood was het meest prominente item in store… Onze wandeling begon nu echt.
Een wolkenkleed bedekte de hemel en een azuurblauwe Oceaan beukte naast ons tegen de rotsen. De kust van het Leeuwin massief is uitermate mooi en geeft een sublieme afwisseling van lieve bloemenvelden en robuuste rotsformatie’s.
De eerste dag werd al meteen een behoorlijke test. De zon liet het grotendeels afweten en het terrain was veel op-en-neer. Het duurde dan ook uren voordat we onze tien kilometer hadden afgelegd. De werkelijk fantastische kampplaats in een beschutte duinvallei maakte alles weer goed. Een (heel) verfrissende duik in de oceaan aan ons prive strandje en een heerlijke campingmaaltijd van noodles en chips deed alle pijntjes als sneeuw voor de zon verdwijnen.
De volgende ochtend begon de zon terluiks door de wolkjes te schijnen terwijl wij aan ons ontbijtje van gebakken ham en eieren op het zuurdesembrood genoten. Enkele surfers waren al aan de horizon verschenen. Een zware dag volgde. Er was veel zonneschijn. Wederom was er de tweedeling van lief en stoer landschap, de vredige bloemendekens en de beukende oceaan.
Halverwege de dag ontwaarde zich aan ons een groep stilstaande kangoeroe’s. Vanwege hun formaat en de stille pose die ze aanhielden dacht ik in eerste instantie dat het hier om beelden ging. Gelukkig waarschuwde mijn vriendin me tijdig dat dit werkelijk levende wezens waren (voor in elkaar geschopt te worden door deze potige dieren). Riviertjes werden overgestoken, watervalletjes verstopte zich achter de duinen en menige hagedis of slang stoken ons pad over.
Afgepeigerd en uitgeput bereikte we het dorpje Gracetown. Er was hier bar weinig te beleven en dus drukten we nog even door tot in de duinen achter Gracetown. Hier zette we de tent op en genoten van een zonsondergang in de oceaan. Het was Babet’s arendsoog, die als eerste wijd opengespert over de oceaan staarde. Eerst waren het nog wolken van water die uit de zee spoten, maar toen kregen we het geluk om in de verte uit het water een enorm dier te zien opspringen: de walvissen trokken vanuit het Noorden naar de waters rond Antartica en hier zwemmen ze vlak langs de kust! Babet zag meer dan drie walvissen uit het water springen, zelf was ik er maar bij eentje monter genoeg om de hele walvis uit het water te zien komen en met een enorme plons terug te vallen. Een erg mooi gezicht. Helaas hebben we hier geen foto’s van kunnen nemen, sinds de meegenomen batterijen al voor gebruik leeg bleken te zijn!
De volgende ochtend leek het ons opnieuw tijd voor een heerlijk Oceaanduik, sinds de avond tevoren we hier geen tijd voor hadden ivm de walvissen. Not net voordat ik mijn grote teen in het koude water had kunnen zetten, schreeuwde Babet "HAAI!". Ze zag een vin uit het water komen tussen de golven. Na intensief kijken bleken er meer vinnen vlak voor de kust rond te zwemmen. In de golven zwommen een paar vrolijke dolfijnen! Deze derde en laatste dag was iets lichter dan de overige dagen: er waren minder duinen met mul zand en het pad liep een stuk landinwaarts, langs een sprookjesgrot waar het water uitstroomde en door moerasbossen. Ondanks onze vele pogingen om een foto hiervan te maken, gaven de batterijen ons geen kans...
Aangezien Babet duidelijk een hype wil beginnen met op sokken lopen (denk aan op de sokken door de douane en over een Amerikaans vliegveld rennen), deed ze ook op het laatste stuk van de tocht de schoenen uit om het allemaal op de sokken te doen. Voor ons zou de tocht stoppen in Margaret River ivm de tijd, dit is bijna halverwege. Zoals de naam al zegt is dit bij een rivier: het laatste obstakel was dan ook deze riviermonding over te steken. Hoewel de rivier ondiep was en op het eerste gezicht meer een beek lijkt,voelde we ons toch echte avonturiers na het oversteken van de watermassa, waarbij je soms diep in het beddingzand wegzakt.
Volgende break komen Maud en Jeroen bij ons langs; ik hoop dat we nu voldoende getrained zijn om hun bij te kunnen houden tijdens het drukke schema te Perth :D.

Titel vergeten

Na al het wandelen in de heuvels van Perth en de spetterende Queen’s Day (ik vraag me af hoe zed at nu eigenlijk vieren…) was het volgende weekend Babet weer terug in town en dat is natuurlijk rede te meer om iets te ondernemen. De zondagmiddag werd daarom gevuld met een mooie fietstocht, wederom door de Perth Hills. Met behulp van een foldertje volgden we de overblijfselen van een oude spoorlijn; het zou een mountainbike trail moeten zijn, maar sinds alles hier Family-proof moet zijn is dit niet het mountainbike trail zoals in de Ardennen. Dit betekende wel vele mooie locaties, veel bloemen en uiteraard allerlei railway-overblijfselen: spoorwegstations, spoorwegovergangen, spoorwegrailsen, etc., etc.
Het laatste stuk van deze trail loopt door het John Forrest National Park. In deze heuvelachtige omgeving is er veel werk verzet met het bouwen van bruggen en zelfs een tunnel! Krakend en steunend hielden deze oude bruggen onze fietsen en konden we de wilde rivieren veilig oversteken. De tunnel bleek een waar spookhuis te zijn, sinds er geen verlichting aanwezig was. Wanneer je dan midden in het donker op je fietsje zit is het toch wel een eind naar de andere kant!
Na al deze spannende avonturen kwamen we uiteindelijk weer heelhuids terug bij de auto. Voldaan en tevreden zijn we met de auto een stuk verder gereden om in een van de leuke restaurantjes langs de route te dineren. Ons uitgekozen restaurantje bleek echter problemen te hebben met de verwarming: de man van het hout was te laat en daardoor was de kachel uitgegaan en werd het langzaam kouder en kouder. Dit kon onze pret niet derven en in de sfeervolle ambiance van chagerijnige restaurant-houdster en een uitdovend vuurtje in de kachel naast ons vonden we toevlucht in een heerlijke Porterhouse Steak. Later kwam de man van het hout en konden we weer langzaam opwarmen. Al met al een geslaagd uitje dus!
Het volgende weekend zat ik helaas weer moederziel alleen in Perth en moest ik er weer alleen op uit. Bijna had ik een ex-collega mee gekregen, maar deze haakte op het laatste moment af. Met het openbaar vervoer ben ik tot Mundaring getreind en gebust. Dit plaatsje is midden in de heuvels gesitueerd en is (voor mij) het startpunt van de Mundaring Weir Loop. Al gauw dringde het tot me door dat deze trail wegens vandalisme (?) al een tijdje is opgeheven. Omdat mijn foto’s van de Mundaring Dam waren mislukt tijdens de Bibbulman-wandeltocht, moest ik terug naar deze locatie voor goede foto’s. De heenweg was simpel, sinds er veel trails vanaf Mundaring naar de dam lopen. De foto’s zijn dus gelukt! Het tweede deel bleek echter het “adventurous” deel te zijn. Het werd mij om allerlei redenen afgeraden niet op deze wijze terug naar Mundaring te gaan. Enfin, uiteraard warden alle adviezen in de wind geslagen en had ik een sublieme tocht door stille bossen en langs ruizende beken. Om zes uur was ik voldaan terug in Vic Park. De bossen hier zijn weldadig met haar bloemen, rust en vele beekjes. Een waar wandelparadijs.

Bibbulman - deel 1

Afgelopen weekend heb ik het eerste deel van een 1000 km lange afstands wandeltocht door SW Australia gelopen. Vanaf Kalamunda (nabij Perth) naar de Brookton Hwy, zo'n 70 km. Hopelijk kan ik langzaam de afzonderlijke etappes af lopen in de komende tijd... Net als met mijn wandeltocht door NL zal ik verslag doen met behulp van korte impressie's uit mijn reisdagboek

Dag 1: Het Australische landschap nabij Perth is heuvel- tot bergachtig. Deze track begint al gauw de benen op de proef te stellen met behoorlijke hellingen om van de ene in de andere vallei te komen. Het landschap is ondanks deze zware beproevingen uitermate mooi. Dorpen zijn er niet, dus mijn pannetje met water kookt nu het water uit de regenton/reservoir van het kamp. De muggenlarven zullen nu wel gekookt zijn!
In de Manns Guly heb ik mijn allereerste observatie van een Echidnea gemaakt.Hij of zij liep me gewoon tegemoet, terwijl ik mijn fototoestel opruimde. Dit alles nadat ik me mezelf tussen de bloemenpracht had gemanouvreerd voor het perfecte gezicht op de vallei.

Dag 2:
Laten we bij de ochtend beginnen. Voor zessen werd ik wakker, stond op voor een ochtendwandeling en de rust. Om tien over zeven was ik uiteindelijk echt op weg. In de Helena River gaf ik mezelf een wasbeurt. In de middag , precies met lunch, belde mijn liefste vriendin Babet, die ik altijd zo mis als wandelmaatje, wanneer ik in dit dagboek schrijf en dus alleen op pad ben. De rest van de tocht, welke nog iets meer dan tien kilometer telt en ddarbij ook Mt. Dale schampt, was slopend en als vanouds. De bloemen waren trouwens geweldig vandaag!
Dag 3:
Onder een knoestige oude Mulgah boom geniet ik in het ochtendzonnetje van mijn ontbijt: drie dagen oude rijst (welke mijn weggegeven brood vervangd), een stuk worst, een stuk komkommer en het water uit de regenton van kamp Mt. Dale. HEt is vredig, de wind streelt de bomen en de naalden van de Mulgah boom zitten zacht. Had ik nu ook maar mijn bestek ingepakt.

Het ABC van Singapora!

Afgelopen break was het dan eindelijk zover. Het lang verwachtte bezoek aan Maud en Jeroen te Singapora. En daarbij ook direct het weerzien met Jos en Wilma. Voor Babet was het al dik zes maanden geleden sinds ze haar zusje en papa had gezien (en natuurlijk ook Jeroen en Wilma).
Wegens mijn veldwerk moest ik helaas de eerste twee dagen van deze gebeurtenis missen. Hierdoor ben ik het werk van Maud, de uni van Jeroen en de zoo misgelopen, maar er was gelukkig meer te doen! Singapora vond ik een geweldige stad: bruisend en veelzijdig; vandaar dit ABC. Helaas geen chronologische vertelling ditmaal.

De “A”: “A” is van apen. Op onze laatste dag zijn we de tropen echt in geweest. Al is het klimaat in de stad vochtig en warm, de tropen zijn niet compleet zonder een degelijk regenwoud. Vandaar dat we afreisden naar het midden van Singapora-eiland, waar een ruig tropisch regenwoud de heuvels bedekt. Compleet met de nodige omzwervingen, een tree-top walk en uiteraard wilde apen. Gaaf om die macaque-en zo in de natuur te zien rond banjerren.“A” is trouwens ook voor Aziaten (duh!). Singapora is vol Aziaten. Veel Chinezen met boeddhistische tempels, maar ook Indiers met hindi temples, Malei-ers met oude vestigingen, Thai, Arabische mensen etc. Het is erg leuk om zoveel culturen vlak bij elkaar te zien. Ook de markten zijn erg varierend: een Walhalla voor mams!
De “B” is voor bordeel. Nadat de ouderlijke macht was vertrokken voor een verdere vakantie op Bali, moesten wij, zijnde jonge uitgaansbeesten, uiteraard het nachtleven van de stad verkennen. Het begon allemaal met een goede coverband in een kleine pub. De atmosfeer veranderde echt langzaam toen alle eenzame (Amerikaanse) mannen rondom ons plots waren omringd door een of meer schone Aziatische dames. Deze vrouwen van lichte zeden kregen zelfs Babet zover een dansje met hun te doen; feesten konden ze dus wel! Dit uitstapje naar de bordeel-pub deed ons uiteindelijk toch maar de biezen pakken en ons belanden in de rolstoelen van de Clinic (een andere uitgaansgelegenheid).
“C” staat voor chocolade. Een van de typische “to do”-dingen in Singapora is het chocolade diner in het chique Raffels Hotel. Een zeer sfeer- en stijlvolle gelegenheid. Wonderbaarlijk hoe wat chocolade eigenlijk de maag vult! Tijdens het diner heb ik van Jos begrepen dat vooral de chocolade bekertjes met besjes erg lekker was. De besjes waren vol alcohol gezogen! Ik kan geen aantal geven van het aantal besjes welke uiteindelijk verdwenen in de maag van Jos, haha.
“S” of “W” staan beiden voor hetzelfde: shoppen / winkelen. De hoeveelheid enorme shopping malls, food courts, markten en winkelstraten is verbluffend!
De “Z” staat voor zeker proberen. Vele culturen betekend veel spanning op culinair gebied. Met de nodige aanmoediging van onze Singapoereze gastdame en –heer moesten we eraan geloven: moon cakes met rauw ei in het midden, durians met een zeer penetrerende geur, kippenpootjes die echt pootjes zijn, subway-broodjes… Noem maar op! Mijn maag tracht zich nog altijd te herstellen.
Singapora is dus zeker een bezoek waard en een half jaartje wonen in dit gekkenhuis is helemaal zo’n gek idée nog niet. Goed gedaan en veel dank, Maud en Jeroen!

Pilbara - 2

Wederom ben ik weer twee weken gestationeerd in de Pilbara. Sinds het niet voor iedereen duidelijk bleek te zijn wat ik daar nu daar, zal ik hier verderop nog eens trachten het een en ander uit te leggen. Allereerst iets anders. Tussen de stints in de Pilbara is er uiteraard ook break: voor elke weekend-dag die je werkt krijg je een vrije dag doordeweeks kado.
De afgelopen break zijn we lekker in de weer geweest. Gelukkig had Babet ook een break en zijn we samen rond en in Perth wezen fietsen, wandelen en shoppen. Lekker wandelen in het park nabij mijn oude werkgever CSIRO (zie verleden van deze blog). Fietsen naar een heerlijke winery (wijnkelder) stroomopwaarts van de Swan River. Aldaar aangekomen, lekker wat wijntjes inkopen voor het diner. Kortom, een beetje chillen in Perth, waar het nu steeds zomerser wordt.
Onverwachts (en heel gezellig!) was ook Alwin in town. Omstandigheden op het werk zorgde ervoor dat onze huisgenoot eens een keer wel gelijk met ons thuis was! Op de vrije zaterdag zijn we dus allen tezamen met Alwin’s auto noordelijk van Perth gereden. Ook Annelies was mee. Zij is ook geoloog en doet stage bij een van de vele mijnbedrijven. Het strand nabij Cervantes en de stromatolieten in Lake Thetys waren de hoogtepunten. Ik heb al een foto van Alwin’s blog gejat, zijn verhaal zal ik dus maar niet helemaal jatten (zie alwin in WA).
Nu zit ik weer terug in de Pilbara. De temperatuur is duidelijk omhoog gegaan sinds ons laatste bezoek. Samen met mijn college Will is het een heel avontuur; ik leer veel van hem, allerlei praktische dingen. Onze boren zijn gesitueerd langs een weg waar later de treinrails tussen de mijnkampen gaat komen. Hierdoor zitten we op een behoorlijke afstand van mijnkampen zelf. We hebben dus een caravan, waar we in kunnen koken etc. Eens in de drie dagen gaan we naar het dichtsbijzijnde kamp om vers eten en drinkwater te halen, een echte wc te bezoeken, petrol voor de elektriciteitsgenerator te halen en uiteraard Babet te bellen! Sinds we voor water boren, hebben we genoeg water om ons zelf in een geimproviseerde badkuip (de 200l olieton) te wassen. Eten koken heeft een hoog kampeergehalte.
Het is wel even behoorlijk slikken om zo anders te leven en te werken dan het normale sleur van NL. Alles waar je rekening mee moet houden in de outback geeft maar weinig tijd voor het werken an sich. Het enige wat we echt doen is het monitoren van de pomp. We kijken hoe diep de grondwaterstand zakt wanneer we een hele hoop water uit de waterhoudende laag halen. We pompen twee dagen lang. De pomp is echter mobiel en moet in elke boring opnieuw worden geinstalleerd en na gebruik weer verwijderd om door te trekken naar de volgende boring. Dit is het zwaarste werk. De pomp is geinstalleerd aan het einde van een zestig meter lange slang, die het gat in wordt gelaten, door het uiteinde aan de auto vast te maken en langzaam richting boor te rijden. Deze zin is onmogelijk te volgen, haha. Het wordt tijd om hier een einde aan te breien! Tot lator, Gerson.