Titel vergeten

Na al het wandelen in de heuvels van Perth en de spetterende Queen’s Day (ik vraag me af hoe zed at nu eigenlijk vieren…) was het volgende weekend Babet weer terug in town en dat is natuurlijk rede te meer om iets te ondernemen. De zondagmiddag werd daarom gevuld met een mooie fietstocht, wederom door de Perth Hills. Met behulp van een foldertje volgden we de overblijfselen van een oude spoorlijn; het zou een mountainbike trail moeten zijn, maar sinds alles hier Family-proof moet zijn is dit niet het mountainbike trail zoals in de Ardennen. Dit betekende wel vele mooie locaties, veel bloemen en uiteraard allerlei railway-overblijfselen: spoorwegstations, spoorwegovergangen, spoorwegrailsen, etc., etc.
Het laatste stuk van deze trail loopt door het John Forrest National Park. In deze heuvelachtige omgeving is er veel werk verzet met het bouwen van bruggen en zelfs een tunnel! Krakend en steunend hielden deze oude bruggen onze fietsen en konden we de wilde rivieren veilig oversteken. De tunnel bleek een waar spookhuis te zijn, sinds er geen verlichting aanwezig was. Wanneer je dan midden in het donker op je fietsje zit is het toch wel een eind naar de andere kant!
Na al deze spannende avonturen kwamen we uiteindelijk weer heelhuids terug bij de auto. Voldaan en tevreden zijn we met de auto een stuk verder gereden om in een van de leuke restaurantjes langs de route te dineren. Ons uitgekozen restaurantje bleek echter problemen te hebben met de verwarming: de man van het hout was te laat en daardoor was de kachel uitgegaan en werd het langzaam kouder en kouder. Dit kon onze pret niet derven en in de sfeervolle ambiance van chagerijnige restaurant-houdster en een uitdovend vuurtje in de kachel naast ons vonden we toevlucht in een heerlijke Porterhouse Steak. Later kwam de man van het hout en konden we weer langzaam opwarmen. Al met al een geslaagd uitje dus!
Het volgende weekend zat ik helaas weer moederziel alleen in Perth en moest ik er weer alleen op uit. Bijna had ik een ex-collega mee gekregen, maar deze haakte op het laatste moment af. Met het openbaar vervoer ben ik tot Mundaring getreind en gebust. Dit plaatsje is midden in de heuvels gesitueerd en is (voor mij) het startpunt van de Mundaring Weir Loop. Al gauw dringde het tot me door dat deze trail wegens vandalisme (?) al een tijdje is opgeheven. Omdat mijn foto’s van de Mundaring Dam waren mislukt tijdens de Bibbulman-wandeltocht, moest ik terug naar deze locatie voor goede foto’s. De heenweg was simpel, sinds er veel trails vanaf Mundaring naar de dam lopen. De foto’s zijn dus gelukt! Het tweede deel bleek echter het “adventurous” deel te zijn. Het werd mij om allerlei redenen afgeraden niet op deze wijze terug naar Mundaring te gaan. Enfin, uiteraard warden alle adviezen in de wind geslagen en had ik een sublieme tocht door stille bossen en langs ruizende beken. Om zes uur was ik voldaan terug in Vic Park. De bossen hier zijn weldadig met haar bloemen, rust en vele beekjes. Een waar wandelparadijs.

Bibbulman - deel 1

Afgelopen weekend heb ik het eerste deel van een 1000 km lange afstands wandeltocht door SW Australia gelopen. Vanaf Kalamunda (nabij Perth) naar de Brookton Hwy, zo'n 70 km. Hopelijk kan ik langzaam de afzonderlijke etappes af lopen in de komende tijd... Net als met mijn wandeltocht door NL zal ik verslag doen met behulp van korte impressie's uit mijn reisdagboek

Dag 1: Het Australische landschap nabij Perth is heuvel- tot bergachtig. Deze track begint al gauw de benen op de proef te stellen met behoorlijke hellingen om van de ene in de andere vallei te komen. Het landschap is ondanks deze zware beproevingen uitermate mooi. Dorpen zijn er niet, dus mijn pannetje met water kookt nu het water uit de regenton/reservoir van het kamp. De muggenlarven zullen nu wel gekookt zijn!
In de Manns Guly heb ik mijn allereerste observatie van een Echidnea gemaakt.Hij of zij liep me gewoon tegemoet, terwijl ik mijn fototoestel opruimde. Dit alles nadat ik me mezelf tussen de bloemenpracht had gemanouvreerd voor het perfecte gezicht op de vallei.

Dag 2:
Laten we bij de ochtend beginnen. Voor zessen werd ik wakker, stond op voor een ochtendwandeling en de rust. Om tien over zeven was ik uiteindelijk echt op weg. In de Helena River gaf ik mezelf een wasbeurt. In de middag , precies met lunch, belde mijn liefste vriendin Babet, die ik altijd zo mis als wandelmaatje, wanneer ik in dit dagboek schrijf en dus alleen op pad ben. De rest van de tocht, welke nog iets meer dan tien kilometer telt en ddarbij ook Mt. Dale schampt, was slopend en als vanouds. De bloemen waren trouwens geweldig vandaag!
Dag 3:
Onder een knoestige oude Mulgah boom geniet ik in het ochtendzonnetje van mijn ontbijt: drie dagen oude rijst (welke mijn weggegeven brood vervangd), een stuk worst, een stuk komkommer en het water uit de regenton van kamp Mt. Dale. HEt is vredig, de wind streelt de bomen en de naalden van de Mulgah boom zitten zacht. Had ik nu ook maar mijn bestek ingepakt.

Het ABC van Singapora!

Afgelopen break was het dan eindelijk zover. Het lang verwachtte bezoek aan Maud en Jeroen te Singapora. En daarbij ook direct het weerzien met Jos en Wilma. Voor Babet was het al dik zes maanden geleden sinds ze haar zusje en papa had gezien (en natuurlijk ook Jeroen en Wilma).
Wegens mijn veldwerk moest ik helaas de eerste twee dagen van deze gebeurtenis missen. Hierdoor ben ik het werk van Maud, de uni van Jeroen en de zoo misgelopen, maar er was gelukkig meer te doen! Singapora vond ik een geweldige stad: bruisend en veelzijdig; vandaar dit ABC. Helaas geen chronologische vertelling ditmaal.

De “A”: “A” is van apen. Op onze laatste dag zijn we de tropen echt in geweest. Al is het klimaat in de stad vochtig en warm, de tropen zijn niet compleet zonder een degelijk regenwoud. Vandaar dat we afreisden naar het midden van Singapora-eiland, waar een ruig tropisch regenwoud de heuvels bedekt. Compleet met de nodige omzwervingen, een tree-top walk en uiteraard wilde apen. Gaaf om die macaque-en zo in de natuur te zien rond banjerren.“A” is trouwens ook voor Aziaten (duh!). Singapora is vol Aziaten. Veel Chinezen met boeddhistische tempels, maar ook Indiers met hindi temples, Malei-ers met oude vestigingen, Thai, Arabische mensen etc. Het is erg leuk om zoveel culturen vlak bij elkaar te zien. Ook de markten zijn erg varierend: een Walhalla voor mams!
De “B” is voor bordeel. Nadat de ouderlijke macht was vertrokken voor een verdere vakantie op Bali, moesten wij, zijnde jonge uitgaansbeesten, uiteraard het nachtleven van de stad verkennen. Het begon allemaal met een goede coverband in een kleine pub. De atmosfeer veranderde echt langzaam toen alle eenzame (Amerikaanse) mannen rondom ons plots waren omringd door een of meer schone Aziatische dames. Deze vrouwen van lichte zeden kregen zelfs Babet zover een dansje met hun te doen; feesten konden ze dus wel! Dit uitstapje naar de bordeel-pub deed ons uiteindelijk toch maar de biezen pakken en ons belanden in de rolstoelen van de Clinic (een andere uitgaansgelegenheid).
“C” staat voor chocolade. Een van de typische “to do”-dingen in Singapora is het chocolade diner in het chique Raffels Hotel. Een zeer sfeer- en stijlvolle gelegenheid. Wonderbaarlijk hoe wat chocolade eigenlijk de maag vult! Tijdens het diner heb ik van Jos begrepen dat vooral de chocolade bekertjes met besjes erg lekker was. De besjes waren vol alcohol gezogen! Ik kan geen aantal geven van het aantal besjes welke uiteindelijk verdwenen in de maag van Jos, haha.
“S” of “W” staan beiden voor hetzelfde: shoppen / winkelen. De hoeveelheid enorme shopping malls, food courts, markten en winkelstraten is verbluffend!
De “Z” staat voor zeker proberen. Vele culturen betekend veel spanning op culinair gebied. Met de nodige aanmoediging van onze Singapoereze gastdame en –heer moesten we eraan geloven: moon cakes met rauw ei in het midden, durians met een zeer penetrerende geur, kippenpootjes die echt pootjes zijn, subway-broodjes… Noem maar op! Mijn maag tracht zich nog altijd te herstellen.
Singapora is dus zeker een bezoek waard en een half jaartje wonen in dit gekkenhuis is helemaal zo’n gek idée nog niet. Goed gedaan en veel dank, Maud en Jeroen!

Pilbara - 2

Wederom ben ik weer twee weken gestationeerd in de Pilbara. Sinds het niet voor iedereen duidelijk bleek te zijn wat ik daar nu daar, zal ik hier verderop nog eens trachten het een en ander uit te leggen. Allereerst iets anders. Tussen de stints in de Pilbara is er uiteraard ook break: voor elke weekend-dag die je werkt krijg je een vrije dag doordeweeks kado.
De afgelopen break zijn we lekker in de weer geweest. Gelukkig had Babet ook een break en zijn we samen rond en in Perth wezen fietsen, wandelen en shoppen. Lekker wandelen in het park nabij mijn oude werkgever CSIRO (zie verleden van deze blog). Fietsen naar een heerlijke winery (wijnkelder) stroomopwaarts van de Swan River. Aldaar aangekomen, lekker wat wijntjes inkopen voor het diner. Kortom, een beetje chillen in Perth, waar het nu steeds zomerser wordt.
Onverwachts (en heel gezellig!) was ook Alwin in town. Omstandigheden op het werk zorgde ervoor dat onze huisgenoot eens een keer wel gelijk met ons thuis was! Op de vrije zaterdag zijn we dus allen tezamen met Alwin’s auto noordelijk van Perth gereden. Ook Annelies was mee. Zij is ook geoloog en doet stage bij een van de vele mijnbedrijven. Het strand nabij Cervantes en de stromatolieten in Lake Thetys waren de hoogtepunten. Ik heb al een foto van Alwin’s blog gejat, zijn verhaal zal ik dus maar niet helemaal jatten (zie alwin in WA).
Nu zit ik weer terug in de Pilbara. De temperatuur is duidelijk omhoog gegaan sinds ons laatste bezoek. Samen met mijn college Will is het een heel avontuur; ik leer veel van hem, allerlei praktische dingen. Onze boren zijn gesitueerd langs een weg waar later de treinrails tussen de mijnkampen gaat komen. Hierdoor zitten we op een behoorlijke afstand van mijnkampen zelf. We hebben dus een caravan, waar we in kunnen koken etc. Eens in de drie dagen gaan we naar het dichtsbijzijnde kamp om vers eten en drinkwater te halen, een echte wc te bezoeken, petrol voor de elektriciteitsgenerator te halen en uiteraard Babet te bellen! Sinds we voor water boren, hebben we genoeg water om ons zelf in een geimproviseerde badkuip (de 200l olieton) te wassen. Eten koken heeft een hoog kampeergehalte.
Het is wel even behoorlijk slikken om zo anders te leven en te werken dan het normale sleur van NL. Alles waar je rekening mee moet houden in de outback geeft maar weinig tijd voor het werken an sich. Het enige wat we echt doen is het monitoren van de pomp. We kijken hoe diep de grondwaterstand zakt wanneer we een hele hoop water uit de waterhoudende laag halen. We pompen twee dagen lang. De pomp is echter mobiel en moet in elke boring opnieuw worden geinstalleerd en na gebruik weer verwijderd om door te trekken naar de volgende boring. Dit is het zwaarste werk. De pomp is geinstalleerd aan het einde van een zestig meter lange slang, die het gat in wordt gelaten, door het uiteinde aan de auto vast te maken en langzaam richting boor te rijden. Deze zin is onmogelijk te volgen, haha. Het wordt tijd om hier een einde aan te breien! Tot lator, Gerson.

Pilbara - I

Ik had je al verteld dat ik je ook zou verhalen vanuit het veld. Mijn huidige betrekking als hydrogeoloog (of was het meer een geohydroloog?) doet me redelijk veel afreizen naar bestemmingen waar het water echt de aquifer uit wordt gepompt; op locatie dus. Zij moeten immers worden beschreven, verklaart en getest. Momenteel ben ik gestationeerd in de Pilbara, ongeveer in het midden van WA. Deze locatiebeschrijving is redelijk veilig, sinds het midden van WA zo ongeveer kan worden bezien als geheel WA minus kust en specifieke streken. Grote delen van dit “midden” zijn gunstig voor het mijnen van velerlei grondstoffen. In de Pilbara is het voornamelijk ijzer. De uitbereiding van meer ijzermijnen naar onherbergzame streken (een parkiet kwettert vrolijk in het rond en vliegt snel weer door,terwijl een van de tientallen vliegen op mijn gezicht zich onder mijn zonnebril en in mijn oog manouvreert, vervolgens paniekerig in deze kleine ruimte tussen zonnebrilglas en oog heen en weer zoemt en uiteindelijk een uitweg vindt); deze uitbereiding dus, dei gaat gepaard met de bouw van een spoorlijn voor het vervoer van de ijzererts richting zee-haven, richting China. De bouw van deze spoorlijn en de productie van de ijzererts vergt vele kubieke meters aan water. Water om het stof tegen te gaan en een klein beetje voor de mijners zelf. Stof is hier namelijk nummer 1 voorkomen; overal is er stof al ser een roadtrain langs raast, een gewone LV (Light Vehicle, meestal de landcruisers) langs rijdt of je zelf te voet wat rondstruint. Water trucks rijden af en aan om de wegen vochtig te houden. Laat me je een korte beschrijving geven van mijn bezigheden. Sinds water zich onder de grond bevindt boren we allereerst een gat. Deze wordt gelogged, geologisch beschreven. Voor dit project inzake de spoorlijn van bestaande mijn site Cloudbreak naar toekomstige mijn site Cloudbreak is deze fase al afgerond. Er was dus geen hulp van mijn veronderstelde geologische kennis nodig. De volgende fase behelst het laten zakken van een pomp in het boorgat. Om de aquifer te testen wordt er voor 48 uren water uit gepompt en gemonitoort om te kijken hoe de aquifer reageert (groundwater stand). Bij deze fase werd wel een beroep op mijn vakkundigheid gedaan. Buiten het gezanik, gezeul en geploeter om de pomp in het boorgat te krijgen is het monitoren van de grondwaterstand een simpele klus. Delaatste 30 uren vergen slechts een meting per vier uur! Weliswaar gaat dit dus ook ‘s nachts door. Het is ook verstandig om in de gaten te houden waar het water heen gaat, gelieve niet op de doorgaande weg. Met een pomp snelheid van minstens 10 L per seconde kan dit een serieus problem veroorzaken. Ook het zoutgehalte moet worden gecontroleerd: het water kan behoorlijk zout zijn (zouter dan zeewater!) en dit veroorzaakt vervuiling. Verder zijn er nog de logistieke problemen, zoals verkeerde generatoren, weigerende generatoren, vervelende generatoren etc. Deze logistieke problemen resulteerde uiteindelijk in zes a zeven dagen productief werken (pump testing) van de twaalf dagen stint… en een bezoek aan weer zo’n enerverende woestijnstad: Newman. Dit is zo’n beetje waar het leven als hydrogeoloog om draait.

Een veldwerk met foto's

Een zeer korte intermezzo in het veld dan maar weer eens. Ik ben erop uit gestuurd naar het North PErth Basin, waar we voor een grote Almond (ik weet de NL naam even niet) water moeten zoeken in het glooiende landschap. Het doet allemaal erg denken aan het werk op de olive grove vorig jaar. Er zijn wat verschillen echter: 1. je bent opeens degene die verstand van zaken zou moeten hebben, 2. je werkt niet meer hard en hebt vaak niets te doen, 3. er zijn geen grote groep gezellige collega's. Al met al, zitten we er toch maar, haha! Volgende week gaan we de Pilbara in. Nieuwe dingen leren! Pomp testen. Eerst wat verregende foto's van Badgingara veldwerk in het North PErth Basin. En deze naam is er een om op te zoeken in de Times Atles, jongens!
De boor van afstand. Een foto van de auto en bulls in onze paddock Een leuke scenerie De boor van close by.

Waskeburt?

De winter is erg zwaar in het Zuidelijke Halfrond. Kou, regen en donkere luchten spelen mijn gemoed parten. Het vriest hier zelfs wel eens! Het moet allemaal niet veel gekker worden, hoor. Maar we ondergaan de barre weersomstandigheden uiteraard zonder enig geklaag! Zoals het een echte Hollandse jongen betaamt. Maar even tussen jou en mij; wat verlangt dit continent naar de zomer, zeg.
Hoe het ook zij, onder welke omstandigheden we ook moeten verkeren, werken is van levensbelang down-under. En dat werk komt eerlijk gezegd maar heel langzaam van de grond. Ik moet alles weer opnieuw leren, nadat ik een vol jaar niet aan de bak ben geweest. Das even slikken. In mijn laatste post gaf ik al aan dat er een veldwerk aan kwam. Ik zou naar Tropicana in de Grote Victoriaanse Woestijn gaan. Hier gaat Anglo Gold een mijn bouwen en daar hebben ze water voor nodig. Waterzoeken doe je met een drill, net als je die nodig hebt bij het zoeken naar mineralen. Sinds het project zo goed als over is, had ik als taak het hele gedoe af te sluiten in de vorm van een beetje supervisie over de drill crew, die een laatste waterboor zou afmaken. Twee dagen heb ik mogen rondrijden over de dirt roads, slapen onder de koude sterrennacht en leven in een mijn kamp. Toen bleek dat er helemaal geen drill crew zou komen opdagen die week. Geen werk voor mij dus! Het gemakkelijke hier in Oz is dan dat je gewoon op het eerste vliegtuig terug naar Perth wordt gezet! Eerst in de acht-zitter terug van Tropicana naar Kalgoorlie en dan met een gewone Boeiing naar Perth.
In Kalgoorlie aangekomen werd ook dit plan niet helemaal uitgewerkt. Sinds mijn lieve vriendin Babet in Kambalda werkt (klein uurtje van Kal), zou het misschien leuk zijn haar op te zoeken. Er was bovendien dat weekend een eind-van-het-jaar diner, wat gezelligheid betekend. Met een klein half uur voordat het vliegtuig op zou stijgen voor de boeg zouden we dit wel even regelen. Verzet de vlucht eenpaar dagen en hoppa, ik kon een paar dagen bij Mincor Nickel infiltreren. Joepie!
Het domme van dit hele verhaal was dat ik mijn fototoestel vergeten was. Dus: geen foto van het vliegtuigje Kal-Tropicana, geen foto van de nachtelijke duivelsrit in mijn werk-jeep door de woestijn, geen foto van het heerlijke eten op de Aussi-BBQ en in de ovenpan. Ook geen foto van het vieze water wat we oppompte en tenslotte ook geen foto van de kangaroo en het lege landschap. Volgende keer doe ik beter mijn best. Misschien dat ik dan aan de hand van foto's kan laten zien wat ik eigenlijk doe. Dat is, als iker danzelf al achter ben gekomen, gnagna.

Voor de veldwerken

Lieve luisteraars! PArdon, ik bedoel lezertjes. Nog even snel voordat ik het veld in ga om echt geo-werk te doen een kort verslag vanuit regenachtig, winderig, koud en bar Perth. De winter is hier echt wel aanwezig helaas. De laatste weken ben ik dus begonnen met mijn baan als geoloog of hydroloog of whatever bij het beste bedrijf van Oz. Ik heb een zeer nuttige ervaring gehad tijdens het doen van een EHBO cursus en een bedrijfsveiligheidscursus. Werken is levensgevaarlijk komt het op neer.
Natuurlijk is er ook tijd voor leuke dingen. Samen met Babet heb ik twee keer het park Yanchep gedaan (hier was ik vorig bezoek ook al meerdere malen geweest en is een soort Veluwe als je in Apeldoorn woont). We hebben ditmaal de langere wandelingen gedaan en ondanks de sporadische regen was het park dit keer nog mooier dan ik kon herinneren: het wildflower seizoen begint hier namelijk. Een kleine impressie is beneden te zien: Een Banksia!
Vanwege de langzame verbinding in deze tent zal de foto's wat kleiner weergeven: Babet loopt vol goede wil door de bloemen van WA! Ik sta bij een radarbunker uit WO II

Terug in Perth

Wauw! Het is zover! Ik ben terug in Perth! Het is bijzonder om weer terug te zijn in mijn tweede homeland en alles zo anders te zien dan ik in mijn herrineringen had! Er is hier namelijk heeeeel veel veranderd: het is winter, dus grijze wolken hangen boven de stad en de nachten zijn frisjes. Bovendien is het hier al om vijf uur donker! Gelukkig is dit niet alle dagen zo, want als de zon schijnt is het supermooi! Zo hebben we een heerlijke wijn cruise over de Swan river gedaan en goede Aussi wijn gedronken. Uiteraard had ik weer eens het "geluk" om samen met drie andere te worden uitgekozen voor het presenteren van de vier verschillende morning wijnen, dit diende te gebeuren in een ware catwalk stijl met bijpassende muziek. De trip was hoe dan ook erg leuk en gezellig. Verder ben ik uiteraard erg geschokt geraakt na het horen van de 3-0 en 4-1. Zowaar! Net uit NL en dan moet ik het grote oranjefeest helemaal hier aan de andere kant van de wereld aanhoren! Ik ben trots op onze manschaft, hoor! Perth
Random foto's
De wijntour

Enfin, door een kleine miscommunicatie zit ik nog tot komende maandag zonder werk (June en July blijken erg veel op elkaar te lijken...). Heb even de tijd gehad om weer helemaal gewend te raken aan Perth en samen met mijn lieve vriendin Babet het aantal regendruppels kunnen tellen. Ben erg benieuwd hoe het geo-werk gaat worden! Morgen of overmorgen ga ik even langs om rond te kijken. Mijn adres is als volgt:
112 Mackie Street
WA-6100 Victoria Park