Een tocht door half Nederland - 1

Hai Boppies!

Het is even geleden sinds mijn laatste post, maar nu dan toch eindelijk een spiksplinternieuwe blogpost! Omdat het Australia-avontuur een kwestie van wachten is, heb ik besloten een wandeltocht door NL te gaan maken. Onderstaand is een kort
verslag hiervan aan de hand van wat foto's en dagboekfragmenten.
Dit is deeltje Een, deeltje Twee moet nog gebeuren, ooit... Enfin, maak je klaar voor avontuur in eigen land!

Dag 0: Utrecht/Dordrecht: De Voorbereiding
15 Januarie, Cafe De Postillion
Het begint met een plan. Alles begint met een plan. Een ontluikend idee om zich los te rukken van de passiviteit. Er borrelt iets, een drang tot avontuur, een drang tot iets nieuws. Ik zit bij kaarslicht in de kroeg te schrijven, terwijl de regen en wind tegen de ramen slaat. Maar het plan: wandelen. Nederland verkennnen, beleven, zien en ondernemen.
12 Februarie, tijdelijke kamer aan de Reeweg
Het plan leeft! Plannen zijn echter altijd veranderlijk.

Dag 1: Benthem - De Lutte: De Regendruppel En Zijn Vriendjes (trekkershut)
15 April, aan de grens met Nederland
De regen van Benthem is gestopt. Een dik wolkendek met af en toe een druppel is het zielige grafschrift. De wind is echter guur en ik vrees komende nacht. Ik zit nu onder een rustplaats in aanbouw op de grens Dld-NL. Er is weinig waaraan dit te zien is. Alleen het straatnaambordje van het fietspad is typerend Hollands.
Het kasteel van Benthem Geologisch museum De trekkershut

Dag 2: De Lutte - Rijssen: Poetisch Landschap (camping)
16 April, Borne
De zon verkwijnt
de kou verschijnt
Plots verschijnen achter de bomenmat
de puntige torens van een stad
Het gelders boerengebied
grasland zonder riet
Niet glooiend en ook geen vlak land
Net niet vlak, net geen Holland
De steden zijn grauw, mensen zijn gelijk het vee
Ik zoek mijn Holland, mijn Holland van niet zo lang gelee
Ochtendgloren Kerk van Oldenzaal Het valt niet mee...

Dag 3: Rijssen - Diepenveen: Slechte Motoriek (camping)
17 April, Heeten (?)
De charme om Nederland te voet te doorkruisen is niet meer. Plannen maken was leuker dan de wandeling! Ik ben kapot aan voeten, kuiten en knieën. De mogelijke overnachting bij klooster Sion schrap ik. Wanneer we komende dagen weer op krachten komen, vervolg ik de rit. Zo niet, dan stoppen we. Half vier sta ik voor de Vagevuursweg.
Ijs op de tent! Magnifiek uitzicht vanaf de Sallandse heuvelrug

Dag 4: Diepenveen - Almen: Gezelschap! (hotel)
18 April, Almen
Vandaag en morgen wandelt moeders mee. Ik kan mezelf weer even controleren. We hoeven niet zo ver meer. De nacht was warmer geweest en om negen uur in de ochtend zie ik Pa's auto voor Deventer CS aanrijden. De autorijkunsten blijven me verbazen. Nu er geen enkele tijdsdruk is, kan ik me een tijdelijke richtingsverandering permitteren.
Moeders en ik bij de brug van Deventer.

Dag 5: Almen - Wichmond: Eenzame Toppen (camping)
19 April, Nabij kasteel Hackfort
Moeders voelt zich ziek. In Lochem wordt het allemaal overduidelijk. Pa wordt gebeld als taxi en de Lochemse Berg ligt er weer eenzaam bij. Voor het eerst tijdens deze vakantie haal ik de geplande finish niet: geen Zutphen of verder. Ik strand nabij kasteel Hackfort op een verschrikkelijke familiecamping met veel sta-caravans en zowaar al de eerste Nederlandse toeristen / dagjesmensen. Fantastisch oerdegelijk Hollands vakantiegevoel! Mijn knie is een ramp.
Tussen de Lochemse en de Kale Berg Lente in Nederland, de temperatuur stijgt

Dag 6: Wichmond - Beekbergen: Een Echte Stad (sta-caravan)
20 April, Zutphen
Zutphen gaat alle verwachtingen te boven. Eindelijk! De mooie middeleeuwse stad bruist van leven op de vroege zondagmorgen. Op de dijk klinkt het klokkengebeier mij al tegemoet. Minutenlang zingt het haar lied. Onder een oude poort loop ik de vestingmuren binnen. Een smalle steeg brengt me op de brede hoofdwegen binnen de stad. Plotseling is daar het gedreun van trommels en het geschal van een hoorn; het gaat door merg en been in de stille stad. Een heidens ritueel is begonnen op het marktplein. Zang en spelende kinderen. Een eenzame "Jezus leeft!" uitroep. Er is een spiritueel festival, vertelt een eenzame festivalganger mij.
De muren van Zutphen

Dag 7: Beekbergen - Vaassen: Bekend Gebied (bus)
21 April, nabij oefenterrein Harskamp
Het is heerlijk stil op de Veluwe. Zelfs op dit fietspad zijn bijna geen mensen te ontwaren. De wind is behoorlijk aangewakkerd en doet zich gelden op de heide en stuifzanden (welke rigoreus worden vergroot door hele bossen te ontginnen). Nog steeds is er veel vrolijk vogelgestjilp. Ditmaal wordt het niet meer door de monotone klank van een snelweg verstoord, wel zo nu en dan door mitrailleurgeratel en donderende kanonnen. Here they come! Dad's army?
De Nederlandse Sahara De weg Elspeet - Vaassen

Dag 8: Vaassen - Gortel: Hoogstaande Camping (camping)
23 April, Gortel
Geen bereik terwijl ik op een vijfsterren camping nabij de bewoonde wereld (Gortel) zit! Het tarief is hier verbluffend hoog. De voorzieningen allesomvattend. Nederland meemaken is op haar campings overnachten.
Een droog liggend kasteel De chaos van een tent

Dag 9: Gortel - 't Harde: Gortelse Jeugd (familie)
24 April, Gortelse Heide
Terwijl ik op mijn (onderhand karakteristieke) trage wijze de fotocamera wegstop, waarmee ik even tevoren enkele nietszeggende toeristische kiekjes van Gortelse boerderijen had genomen; terwijl dat proces gaande was, klinkt er in mijn oorhoek het naderen van een peloton wielrenners. Zij produceert, onderwijl haar deelnemers zachtjes roezemoezen, een opwindend band-op-asfalt-toon. Ik kijk hier niet zo van op normaal, maar wat schets mijn verbazing: het is schoolgaande jeugd. Schoolgaande jeugd, welke mij nog op vriendelijke, doch vlotte manier, gedag zeggen ook! Deze hele situatie geplaatst op enkele velden midden in het bos. Gortelse jeugd, ik ben trots op jullie! De meiden waren allen zeer verzorgd en in jurken gekleed, terwijl de jongens hier zeker niet voor onder deden en als ware heren op de fiets zaten. Al schrijvend hoor ik nu de klok van de basisschool schallen; het kindergeschreeuw van over de heide begint te verstommen en weldra is het stil. Gortelse jeugd, voorbeeldig.
Toeristisch kiekje van Gortel Gortelse heide Op de Pas Op Weg naar Nunspeet De tent te drogen in de weilanden rond Doornspijk Elburg

Dag 10: 't Harde - Hierdensche Beek: Grote Verhalen (wild)
25 April, aan de Hierdensche Beek
Koen vergezelt me tijdens een deel van deze wandeldag. Vanuit Nunspeet zijn we door de bossen en over de heide en grote stuifzanden gelopen tot aan de Hierdensche Beek. Deze gevolgd en kamp opgezet in een dal met kleine dennenboompjes aan de oevers van de beek. Tot twee keer toe varkens gehoord (?), niets gezien. In de ochtend worden we wakker door het geblaf van een wild zwijn.
Koen en ik bij de grote stuifzanden van Hulshorst Koen steekt de Hierdensche Beek over; nu gaat het nog goed, later zal zijn rugzak te water vallen Het kamp

Dag 11: Hierdensche Beek - Ermelo: Wisselend Gezelschap (familie)
26 April, nabij Putten
Vandaag verder getrokken door de bossen en uiteindelijk Putten verkozen als rustplaats. Ondanks de schone straten en nette gazons, vond ik de sfeer weinig relaxed. Koen vond het uiterst goed. Nu richting Ermelo, waar ik mijn tante en nichtjes zal bezoeken.
De lente begint nu echt! Hier zou ik de volgende dag wederom terecht komen door slechte navigatie

Dag 12: Ermelo - Amersfoort: Een Open Einde (trein)
27 April, Amersfoort
Amersfoort was best ver. Vooral door het warme weer merkte ik dat er te weinig water mee was genomen. Het laatste stuk moest ik me als vanouds weer voort slepen. De stad zelf maakte haar verwachtingen waar: een echte stad met volle terrasjes en buitenlanders. Bovendien mooie oude poorten, torens en kerken. Zal ik hier ooit beginnen met Babet? Of toch zelf binnenkort doorzetten?
Landhuis Vanenburg De kei van Amersfoort

Dag 13: Amersfoort - Paal Beukenlaan: Compulsieve Stoornis Tot Afmaken (paalcamping)
30 April, Pyramide van Austerlitz
Wonderbaarlijk maakt de pyramide indruk. Altijd had ik gedacht hem eens eerder gezien te hebben, maar nu kan ik het me niet meer heugen. Misschien zijn het alleen plannen geweest. Vooral nu is hij mooi. Het is stil: er staat maar een gezinnetje bij. De pyramide is bovendien in restauratie, waardoor het geheel een beetje zielig toont. Leukste van het bouwwerk is het lieve torentje. Het staat er lukraak op: enorm scheef, maar toch statisch op een bepaalde wijze. Nee, ik ben blij een heel stuk te hebben omgelopen voor dit Napoleaanse grapje.
Weer de paden op! Napoleons Pyramide in volle glorie

Dag 14: Paal Beukenlaan - Utrecht: Hekwerken (trein)
1 Mei, Tienhovense Plassen
De ochtend verliep langs kastelen van huizen bij Huis ter Heide en Bosch en Duin. Ik was verbluft dat veel huizen er eigenlijk best leuk uitzien. In Den Dolder zie ik Matthijs. Samen lopen we naar Lage Vuursche. Een leuk historisch pannekoekendorp. Ook het hek bij Drakestijn is de moeite. We volgen veel hekken door de bossen van Lage Vuursche vandaag. Nu snel langs de plassen naar Westbroek en op naar Utrecht dan maar.
Matthijs en ik bij de Pannekoeken Reflectie

De route tot nu toe

Een schriftelijke post

Kort bericht vanuit de stilte.
Binnenkort gaat het dan echt gebeuren: Oz gaat door! Ik heb werk gevonden als geoloog of hydroloog (whatever!) en begin een zeer spannende betrekking met veelzijdigheid gebaseerd in PErth en inclusief veel veldwerk. De tijding is nog wat onzeker momenteel; danwel eind Mei, danwel begin juni. We wachten nog het visum af.
Verder leef ik NL weer onder de staal-arbeiders van het Zwijndrechtse dorp aan de Maas. Op dinsdag gaat een bijzonderheid gebeuren: de trein wordt ingestapt en men gaat naar Benthem in Duitsland. Hier vormt zich de start van een lange wandeling, die me door heel NL moet voeren. Ik ben benieuwd hoe lang ik dit nu weer gaat volhouden. Ik zie er iig erg naar uit. En verslag van deze tocht zal ik hier niet doen helaas.

Ik spreek jullie verder in Oz! Nummer 001?

Nieuwe beginnen

Het heeft even geduurd sinds mijn laatste blog en dat terwijl er zoveel gebeurt. Allereerst nog enkele wandelfoto's uit Nederland.
De grebbelinie was een van mijn laatste wandeling afgelopen winter; deze voerde langs mooie dijkjes, door uitgestrekte wielanden en langs het mooie kasteeltje Renswoude. De wandeling leidt door de weilanden: Maar de druiligere regen zorgde voor moeilijk begaanbare paden: Plaatjes van het schilderachtige Kasteel Renswoude:

Ook ben ik samen met Petra en Els wezen wandelen rondom Utrecht. We staan hier bij de Slangenmuur...

Maar goed, deze wandelingen zijn al even geleden en momenteel wandel ik niet meer zoveel. Denk niet dat er geen sportieve ontplooiing meer is, want niets is minder waar! Met het eindigen van mijn huurcontract in Utrecht, ben ik weer verhuist naar de Drechtsteden. Dordrecht is mijn nieuwe standplaats en elke dag fiets ik een dik uur heen en een dik uur terug naar Werkendam, waar ik op het gemeentehuis werkzaam ben. Dit is erg gezellig en het is fijn om weer even wat werk op niveau te hebben. Dit is echter nog lang niet het eindpunt. Vorige week zondag is mijn geliefde vriendin vertrokken naar Perth en dat verstandige "voorbeeld" ga ik weldra volgen. Momenteel zijn er veelbelovende gesprekken met een bedrijf te Perth. Wanneer dit allemaal doorgaat zal ik hier snel wat op de blog over zetten.

Terug naar onze tijd

Laat ik het weer eens hebben over de huidige tijd. Geen oude koeien, geen dromende blikken bij de gedachte van al het mooie gebeuren uit het grijze verleden. Nee, we gaan terug naar de onze, onze eigen huidige tijd! Wat vertelt de huidige situatie. Hoe verloopt het leven. Wie is daar nu in geinteresseerd?
Uhm... zulke dooddoende vragen negeren we...

December was mooi: sinterklaas, fijn samen met Babet kerst vieren en mijn eigen 25e verjaardag (dank voor al de meelevende gedachten). Met oud-en-nieuw ben ik richting Rijswijk gegaan, waar de neef van Babet een feestje hield. Veel geknal en andersoortig vuurwerk hielden tot diep in de nacht aan. Een mooi feestvuur en provocerende politie (of waren het de jongeren?) maakte er een typisch Neerlandse jaarwisseling van. Het was erg gezellig! Kletsen, hapjes en een biertje maakte alles klompeet.
De januarie maand is vaak zwaar. In de eerste week mochten we weer "hey, love" en "hay, mate" zeggen door de bezoeken van Ilse, een echte Australische inboorlinge nu, hoor! ;). Was erg leuk en fijn om haar weer even te zien na alle avonturen in het eiland-op-zijn-kop.
Van links naar rechts GJ, Jelmer, Babet en Ilse in een kroeg te Amsterdam.

Ook ben ik deze maand weer naar musea geweest: in de Rotterdamse Kunsthal hadden ze een tentoonstelling van Tinguely. Hij maakt bewegende kunst van rommel. Dit is de beschrijving van het volgende kunstwerk (het stuk met de tuinkabouter is op de gevoelige plaat genomen): Er was meer in dezelfde trant: Bijzonder grappig. Bijzonder grappig. Een kunstwerk incluis Rotterdamse zombie?Dit wordt mijn nieuwe auto! Tinguely heeft wel mijn stijl als het om auto's gaat. Deze auto is trouwens echt in beweging geweest. Hij vond het horen in een winters landschap en dus heeft-ie er een tijdje mee getourt in Moskou. Wonderbaarlijk heeft hij geen enkele boete geincasseerd! Dat mag ik wel. Naast de Tinguely tentoonstelling was er echter meer, zo was er een expositie over de homo-geschiedenis. Met roze wanden dus. Daarnaast waren er briljante schilderijen van Steinlen (die van de beroemde kat, welke plaat je aan de groene boxen langs de Seinne kunt krijgen). Ik kan het niet laten een greep uit de kolektie weer te geven. Sorry voor de cultuurhaters. Okay dan... ik zal me toch wat terug houden, anders is het weer zo'n lange post. Misschien nog eentje... Kattenkoningin. Gezelschapsdames. Mijnwerkers (lijkt een beetje op de Russisch-socialistische kunst, vond ik). Schilder in de tijd van revolutie's (1859-1923).De rijke man geeft met zijn sigaar een vuurtje aan de arbeider met zijn sigaret.
Het leuke aan Steinlen vind ik zijn zo diverse sfeertekeningen, die de tijdgeest treffend representeren en bovendien zijn gebruik van veel verschillende tekenstijlen. De laatste expositie toonde schilderingen uit Japan, na Steinlen iets minder indrukwekkend, maar door haar simpelheid gewoon geniaal: niet voor niets goed voor het meditatie-gevoel.Zilverreigers baden pootje. Vogels vliegen door de lucht. Een gemeenkijkende roofvogel (een of andere arendsoort).

Een ander bezocht museum was Naturalis. Dit ivm de tentoonstelling: "Zo mens, zo aap". Het bezoek stond in het teken van de activiteiten met de Lamme Aap Gemeenschap. Lamme apen Gerson, Babet, Ronald en Harmen waren mee. In de trein met Aapzoon Ronald. In de trein met aapzoon Harmen.


Verder ben ik samen met Babet en soms ook Petra weer aan het wandelen geslagen. Soms wel drie NS-routes per week! Een kleine impressie van de wandelingen. Allereerst de Veluwe: De route liep door het Wekeromse Zand en Planken Wambuis. Deze stenen markeren een plek, waarom weet ik niet. De stenen zijn buitenlanders: zwervers uit het hoge noorden.

Over de Utrechtse Heuvelrug: De zon staat al laag wanneer we beginnen. Langse een beek lopen we de heide op.Zomaar een impressie van voordat de zon onderging en de maan ons pad moest gaan verlichten.

Meijendel duingebied vanaf Den Haag:De route Meijendel gaat langs de klok van de Waaldorpse valkte. Vanuit de duinen kun je Den Haag in de verte ontwaren. Babet geniet van het uitzicht in de schitterende duinen en dus liepen we steeds verder Meijendel in. We zouden doorlopen naar Katwijk: wederom haalde het licht ons in.

Van Putten naar Ermelo, over Drie met het pittoreske en knusse Boshuis, waar ze heerlijke Gluhwein hebben:
Nabij Putten ligt het zwaartepunt van Nederland. Dit wil zeggen dat Nederland hier volkomen in evenwicht is. Aan de ring kun je trekken wat je wilt, Nederland zal daardoor nooit kunnen kantelen. Ook ons lukte het niet... Door het Spreulder en Sprielder bos lopen is een dromerige wandeling, omdat alle bomen hier dronken door elkaar heen slingeren. We verzakken diep in het Solsche gat, waar vroeger een klooster vol bandeloze monniken verzonk. Daarvoor was het een vereringsplaats (SOL=zon).Na het Solsche gat leken de bossen niet meer dan vage schimmen. Een groen, dampend gevaarte deed eeuwenoude legendes in onze oren gonsen.
Naast de bovenbeschreven wandelingen hebben we ook de Elsterberg (Utrechtse Heuvelrug samen met Petra) en routes rond de stad Utrecht (meestal alleen) gelopen. En er zal meer volgen, alles als voorbereiding op de Grote Tocht door Nederland. Erg leuk allemaal! Meer foto's zullen op mijn foto-dump van facebook komen (album "Low Lands"). Ik houd zeker nog altijd van mijn eigen kleine kikkerlandje.
Toch is deze liefde niet groot genoeg om niet binnenkort al naar Australia terug te keren: in mei staat mijn ticket gepland. Eerst ga ik weer verhuizen uit Utrecht. De stad heeft me niet geboden wat ik verwachtte en nu keer ik terug naar mijn roots in Dordrecht. Werkendam is the place to be voor mijn nieuwe baan als data-invoerder bij de gemeente. Wish me luck! Komende drie maanden zal het leven weer helemaal veranderen. Geen koelcel van de AH verscentrale meer! Had ik daar uberhaupt al over durven te vertellen hier? Nieuwe uitdagingen komen me tegemoet.