Centraal Spaans

 Het mooie spaanse land is dan eindelijk weer bezocht! Dat is volgens mij heel erg lang geleden. En waarom weet ik niet zo zeker. Misschien omdat het wel het land was waar ik mooie tijden met Lena heb gehad. Zo moet alles aan alles geloven. Ik kom als eerste aan in Avila. Ik heb de eerste nacht een enorme hotelkamer en geniet vroeg van een Tinto de Verano. Goede tijden.... Er is met name veel luiheid door de warmte dus lig ik al vroeg voor pampers om de volgende dag in de mooie ontbijtzaal te starten. Nou ja, starten... ik heb dan al een wandeling langs de muren gedaan.

De dag door Avila struinen is met name veel kerken bezoeken. Je voelt je weer een mystieke persoon met de grote kathedraal en de kleinere maar lieve sint Martin. Het middag eten viel iets tegen, maar ook dat kan wel eens gebeuren. De bier met een hapje voor 2,60 in de ochtend deed het toch wel mooi weer. De nieuwe hotelkamer is veel kleiner en heel basis. Maar verder geniaal; echt naar mijn smaak. Met een simpel bed, een schrijfburo en een stelplaats voor de koffer. Meer is ook niet nodig. 

Wederom een hoop foto's dus:

Sint Martin

Jozef zit er neergeslagen bij als al die mannen bij zijn vrouw komen kijken....

Het toeri plaatje

Nog een keer de muren. Net als Khiva mooi.

Tja, en dan was er Ulaca. In Avila zag ik hier wat van in het museum van de Vettonen. Dit is een lokale keltenstam. Boven op een berg bouwen ze hun forten en steden. De plek is fenomenaal. Ik was gelukkig de eerste en kon in de ochtendzon de berg op lopen. Het is even zoeken, maar het voelt als magie om door de oude poorten door de oude muren te lopen. In de sauna stoel te zitten. Op de offerplaats te staan en al die oude overblijfselen te zien, van waar ooit huizen stonden en mensen werkten. Ook de plek van de bron was bijzonder, want hoe komt hier nu water? In dit was er echt, zo uit de grond stroomde het! bijzonder. Na het bezoek neem ik wat drankjes en tapas in een lokale bar in Solosancho, wara ik de enige gringo ben. Wederom, zoals vaak deze vakantie.

Eerste!

Door de poorten, die hier als een trechter zijn

De offerplek....

De stenen passen hier op elkaar op grote afstand....

Even in de sauna zitten

In de middag arriveren we in het drukke El Arenal. De weg is erg bochtig door de bergen, maar wel heel mooi. Het is best druk, maar ik wordt goed onthaald. Het is een heel fijne plek merk ik snel. Ik duik in de rivier, want die vraagt er echt enorm om. De volgende dag volgt de wandleing de top van d ebergkam op. Ik verbrandt me knetter. Ik merk op dat de tijd me stress geeft. De tijd laat me een lijstje afvinken. De tijd is eindig. Na verloop van tijd is de pijn draaglijk en voorbij. Na verloop van tijd is de liefde niet meer. Je kijkt er nog naar uit of je bent er juist bang voor. Maar dan is het er. En dan is het weg om nooit meer terug te komen. En alles wordt weer vergeten. Enfin, de zon en de den van Tia Pia deden me wat. Heel veel foto's zijn gemaakt, maar ik kan er maar ene paar tonen.

Als je goed kijkt zie je een paaltje en dan daar langs dus....

Op de top!

De Den van de Tia

Avondsessie

Afkoelsessie

De laatste dag gaan we met pijn in het hart verder. Via Toledo naar het airport. Toledo is relatief druk en de grote kathedraal is wel mooi, maar ook heel potsierlijk, waardoor ik geen gevoel heb van goddelijkheid hier. Iedereen komt omdat het allemaal zo mooi is. Wel vind ik het woord Jhewhe mooi boven op de praalzaal. Een godvormig gat. Hij wordt niet getoond, alleen een paar letters. Ik loop terug door de smalle straatjes, heb teveel patatas bravas en cola bij een lokale mooie man en rij veilig terug. Bij het airport besluit ik toch maar tot een hostel voor de nacht. En ook hier op loopafstand is een bruisend centrum. Wat een geweldig land toch ook!

Glimps

Nog één keer Avilla en Spaans leven