NONE: Zuidelijke Staten

Om de vakantie in Costa Rica niet te saai te maken, ben ik de afgelopen 10 dagen naar USA afgereisd voor een roadtrip door de zuidelijke staten. Een plan dat al lang op mijn verlanglijstje stond en nu dus werkelijkheid is geworden. Vier staten heb ik aangedaan en ik zal ze hier per staat behandelen, beginnende met de minst leuke tot de meest gave staat.

Mississippi: Alhoewel ik hier zonder meer de meeste kilometers heb gemaakt was Mississippi een beetje saai. Eigenlijk had ik niet meer op het programma staan dan de Mississippi rivier te volgen, maar dit is wat naief gedacht, alsof er een weg langs de rivier loopt... Niet dus. Ik heb wel genoten van mooie landschappen met veel bossen, heuveltjes en velden. Toppunt was wellicht het Petrified forest en de Natchez trail voor toeristisch rijden. De hier en daar tegen gekomen settler's cabin werd uiteraard ook op de gevoelige plaat gezet. Uiteindelijk was het veel rijden en mooi kamperen.

Op deze boomstronk van miljoenen jaren geleden mag ik wel zitten.

Een rivier stroomt door moerascypressen.

Het huisje van een van de eerste Europese bewoners.

Tennessee: Deze staat heb ik eigenlijk kort gezien. Mijn eerste aanraking in Mempis. Ik wilde namelijk langs Graceland van The King, Elvis Presley. Helaas zag het mij er teveel uit als een pretpark met dure parkeerplaatsen dat ik slechts langs reed. De grote roze cadillac en het vliegtuig aan me voorbij latend gaan. Ik reis door naar Nashville. Een stad van mijn dromen. De stad van de blues en country en rock. Elke bar op broadway heeft een live band en in de Honky tonk nuttig ik lunch terwijl een band lekkere deuntjes wegspeelt. Helaas besluit ik het Grand Ole Opry niet te bezoeken. Hier had ik later wel spijt van, want deze church of gospel is waar het allemaal om ging voor veel van de zangers, waaronder de grote Hank Williams, waar ik later nog op terug kom. Een paar impressies van Nashville:

Georgia: Het vliegtuig landde in Atlanta, wat bij mijn weten de hoofdstad van Georgia is. Het zag er van ver niet uitnodigend genoeg uit om te bezoeken. Twee uur van deze inmense stad beginnen de Apalachen gebergte, een fantastisch wandelgebied: wilde bergen, bossen, regen en de dreiging van ronddolende beren. Na een nacht in de kou in mijn tent besluit ik de volgende dag toch maar een hostel te checken. Een ouder echtpaar op de camping vertelde me er al van. En op mijn terugkeer van de Blood Mountain kom ik Phil tegen, die me belooft op de top het hostel te informeren over mijn komst (ik heb immers geen telefoon). Het geluk is bij mij, want als ik arriveer in de blokhut blijkt Phil de laatste bunk bed te hebben gereserveerd voor me. Ik zit 'opgescheept' met een gezellige familie uit Florida, die enorm snurken kunnen.

Panorama op de Bloedberg

Ik volg de Slaughter Creek Trail, welke door Slaughter Gap gaat, waar ooit Indianenstammen een grote veldslag hadden.

Alabama: Ol' Alabama is een heerlijke staat. De mensen zijn koel en er is veel meer te zien dan ik ooit had gedacht. Er is hier zoveel zwart-amerikaanse geschiedenis. Ik verblijf een dag in Montgommery de hoofdstad, welke bol staat van cultuur. Allereerst is er mijn country-held Hank Williams, die hier zijn korte carreere begon. Hij is daar dan nog met zijn zwarte leraar en substitutie-vader Rufus "Tee-tot" Payne. De man in het museum kan me mooie verhalen vertellen over de twee mannen (hoewel Hank dan nog maar 15 of 16 is, maar wel met eigen radio-programma). Het graf van Hank is enorm, de laatste rustplaats van de oude Rufus is niet te vinden in de chaos van een begraafplaats achteraf voor de donker gekleurde bewoners.

Een stukje van het enorme grafmonument van Hank, die de grootste begravenis had in Montgomery

Een van de graven op de begraafplaats waar Rufus zou liggen. Zonder geboortedata...

Montgommery is ook de stad waar Luther King zijn kerk had en waar Rosa Parks besluit in de bus te zitten. Deze musea sla ik echter over. Het verbaast me positief wat ze allemaal wel niet hebben. Daarnaast blijkt namelijk ook de woonplaats van Scott en Zelda Fritzgerald hier te zijn en een klein museum met een bevlogen Engels professor geeft een weergave van hun turbulente leven. Nooit zijn ze gaan settlen! Dit alles was echter niet heel foto-waardig. Ik reis verder naar een fort dat aan de oevers van de weide rivieren ligt. Een stuk geschiedenis van Fransen en Indianen, die vrienden blijken te zijn. Van Amerikanen die iedereen eruit schoppen en het land open voor Amerikanen verklaren (wat dan het vredesvedrag is). Een frans fort, amerikaans fort en indianenkamp is herbouwd en geeft een indicatie van een idiote geschiedenis. Uiteindelijk rijd ik dan ook nog langs een nieuw ontwikkeld dorp gebaseerd op sociale waarden en typisch amerikaans netjes en geordend. Het was als de beroemde scene uit "Big Fish". Een heel aparte plaats en zelfs de plaatselijke zwarte eigenaar van de convenience store was er blij mee en was positief gestemd over de influx van nieuwe bewoners (familietjes). Alabama was heerlijk!

Een straat in de droomstad The Waters van elke Amerikaan.

Een bezoek aan het museum waar Hank Williams woonde als kind en Rufus ontmoette is wat tegenvallend, maar wel een leuke veranda. Hier kan ik ook wel gitaarlessen nemen! Het stadje had verder weinig te bieden. Een typisch dorpje met een spoorweg door het centrum, waar de huizen breed zijn opgezet.

Louisiana: Ofterwijl de stad New Orleans. Fantastische stad met muziek, feest, gedruis, cultuur. Wat kan ik nog meer zeggen. De stad moet je ervaren en ik kan het niet beter voor je maken. Als je houd van Jazz, country, live muziek, leven op straat, vrouwen, drank, zwarte mensen en idiote hippies, alles kan en alles mag hier, politieagenten op motors worden omhelsd door zwarte vrouwen met dikke konten, magere veertigers lopen met hun dronken man rond en drinken een kamikazee cocktail op straat, niks is hier te gek en iedereen maakt er een vrolijke boel van! Enkele korte beeldjes: