Barca met kerst

Ik ben bij Mara en Koen op bezoek in Barcelona. Wachtend op de metro ben ik net langs de meest beroemde kerk van Barca geweest. Het behoeft bijna niet verteld te worden dat dit zeer bijzondere stukje werk van Gaudi afkomstig is, en dit lijkt ook voor de andere helft van Barcelona te gelden. Het werkt me eigenlijk erg op de zenuwen… Net als de metro hier: de mensen om me heen schrijven niet, ze gebruiken allerlei elektronische hulpmiddelen. Noem me conservatief, maar ik houd van het schrijven.

Zeker, de kerk was imposant vooral de rit door de torens, maar eigenlijk de hele kerk, zij het dat die nog niet af is. Misschien is dat wel juist wat hem zo imposant maakt. Wat zal er dan gaan gebeuren? Als de Sangria Maria klaar is… Het spookt angstig door het hoofd en dan vraag ik me af wat de mensen in de middeleeuwen wel niet van angstdromen moeten hebben gehad bij de bouw van die evenzo imposante kathedralen en tempels! Het doet je trillen van spanning.

Ik neem mijn brunch in een cervezeria met de naam D’Or, een net en stijlvol etablissement. Een beetje op grote voet leven mag hier wel in Barca, hoor. Eindelijk heb ik mijn Boccadillo de Llomo in de kneusten. Heerlijk genieten, zolang het nog kan, want de volgende keer in Spanje zal zeker minder chic worden.

Verzonken in wat gedachten tijdens het happen van mijn Boccadillo, moet ik concluderen dat Gaudi toch verrast. Zijn gebouwen zijn zonder meer uitdagend voor de geest, verhelderend en best mooi. Op dat soort momenten vind ik het jammer dat ik te classicistisch ben om het allemaal echt te waarderen. Vooral wanneer ik later in Casa de Batllo ben wordt het me duidelijk dat Gaudi eigenlijk het gevoel met het verstand samensmeed, een wankelende balans.

Ik heb nog altijd geen idee wat het eetgedrag van de Spanjaarden is en vraag me nu even af of ik wel een boccadillo de llomo behoor te eten om elf uur ’s ochtends. Ach, het is toch een eenmalig bezoek aan de stad en ik geniet er met volle tuigen van. Het doet de schrijversgeest goed!